Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2009

Ένα μπλουζ για τον Αλέξη

Πραγματικά υπέροχο μπλουζ για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Στίχοι, Μανώλης Ρασούλης. Μουσική - Τραγούδι Ναταλί Ρασούλη. Ακούστε το...

Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2009

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2009

Διάστημα ή χάσμα;



Αμ αυτό δεν ήταν διάστημα... Ήταν χάσμα. Χάσμα γενεών! Τόσο καιρό που έχω να γράψω, να επικοινωνήσω, είτε από ΄δω είτε από το ζόρι, δεν έχει ξανασυμβεί.
Γιατί, άραγε; Υπάρχουν δικαιολογίες. Πολλές. Λίγο οι δουλειές, λίγο η υγεία, λίγο ο καιρός, λίγο το ΄να, λίγο τ' άλλο. Όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει λέει η μάνα μου.
Η αλήθεια είναι η δουλειά. Όχι ότι με πλάκωσε η δουλειά και δεν προκάμω... Η κατάσταση στη δουλειά.
Εργάζομαι σε ένα δημοτικό μέσο ενημέρωσης. Γνωστό για μερικούς, ίσως κάποιοι να το διαβάζετε τώρα για πρώτη φορά. Το μέσο αυτό, μέρα με τη μέρα, απαξιωνόταν. Κάποιοι λένε ότι αυτό γινόταν επειδή προβάλει μόνον το έργο του δημάρχου, είναι μονόμπαντο, φερέφωνο και τα λοιπά και τα λοιπά... Μπούρδες λέω εγώ. Το μέσον απαξιωνόταν για έναν απλό λόγο, που τον είπε κάποιος στην αρχαιότητα και, από τότε, κανείς δεν κατάφερε να το αλλάξει:

Δει δη χρημάτων ω άνδρες Αθηναίοι.


Όταν όλος -ή, τέλος πάντων, το 85%- του προϋπολογισμού πηγαίνει σε μισθούς, είσαι καταδικασμένος, αργά, αλλά σταθερά, να διαβαίνεις προς το θάνατο. Πού να βρεθόυν χρήματα να αγοραστεί καλό πρόγραμμα. Πού να βρεθούν χρήματα να αντικατασταθούν τα μηχανήματα... Πουθενά.
Σιγά - σιγά, τα εξωτερικά συνεργεία γινόταν λιγότερα. Χωρίς βοηθούς, χωρίς ηχολήπτες. Οι ρεπόρτερ, το ίδιο. Η θέση όποιου έφευγε έμενε άδεια. Τα θέματα τα οποία έπρεπε να καλυφθούν, γινόταν όλο και λιγότερα. Και οι απαιτήσεις, όλο και περισσότερες.
Παρόλα αυτά, ο κόσμος εκεί μέσα δούλευε με κέφι. Γιατί; Επειδή πληρωνόταν στην ώρα του και όπως έπρεπε. Με νυχτερινά, υπερωρίες, Κυριακάτικα. Γιατί, για να το ξέρετε, στον κλάδο μας, εκτός από τα 10 - 15 γκόλντεν μπόις -και γκερλς- της ενημέρωσης, οι υπόλοιποι είναι εργάτες. Μεροκαματιάρηδες, που έχουν οικογένειες, παιδιά, πιστωτικές κάρτες, στεγαστικά δάνεια. Και, στα περισσότερα ΜΜΕ, αυτοί οι εργάτες κάνουν και έναν και δύο μήνες για να δουν το χρώμα του χρήματος. Μερικοί, κάνουν και εξάμηνο... Και τα "μαγαζιά", ακόμη και οι... καλύτερες οικογένειες, που πληρώνουν τους εργαζόμενους, χρωστάνε κάτι μύρια στα ταμεία...
Έλεγα λοιπόν, ότι στο μαγαζί δουλεύαμε με κέφι, εκείνοι οι ολίγοι, γιατί πλήρωνε αυτά που έπρεπε (όχι παραπάνω, αυτά που έπρεπε, με βάση συμβάσεις και εργατική νομοθεσία) και στην ώρα τους. Ώσπου, εδώ κι έναν, περίπου, χρόνο, άρχισαν τα προβλήματα. Ψίθυροι στην αρχή, που έγιναν κραυγές, στη συνέχεια.

Η λειτουργία του μέσου προβλέπονταν από έναν ψευτονόμο, που έγινε απ τις ανάγκες της εξέλιξης και μιλούσε για λειτουργία δημοτικών ραδιοφώνων. Η τότε κυβέρνηση, μετά από όσα είχαν γίνει στο Σέιχ Σου (ΜΑΤ, Αρκουδέας, Κούβελας, ξύλο, ξηλώματα κεραιών του πρώτου δημοτικού ραδιοφώνου, δικαστικοί αγώνες) αναγκάστηκε να κάνει το αυτονόητο: Να ανοίξει τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες, που (να μην το ξεχνάμε αυτό) είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ και ανήκουν στην κοινωνία.
Αυτός ο νόμος, έπρεπε να αλλάξει. Η προηγούμενη κυβέρνηση έπρεπε (με ευρωπαϊκή εντολή, φυσικά) να αλλάξει το θολό -είναι η αλήθεια- καθεστώς των μέσων. Κι έπρεπε να εξασφαλίσει ισονομία. Έτσι προβλέφθηκε σε μια διάταξη του κώδικα δήμων και κοινοτήτων, ότι οι δημοτικές επιχειρήσεις πρέπει να γίνουν Α.Ε.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι και τα δημοτικά ΜΜΕ, για να συνεχίσουν να ζουν και να υπάρχουν, πρέπει να έχουν κέρδη. Να κυνηγήσουν τη διαφήμιση. Το χρήμα. Τα μπικικίνια. Το μπακίρι. Να βγάλουν αέρα ξέκωλα, φανφαρόνους, ριάλιτι, τηλεπαιχνίδια, πρωινάδικα, μεσημεριανή ζώνη κι ό,τι μπορεί να φέρει τηλεθέαση, ακροαματικότητα, αναγνωσιμότητα. Κι επειδή στην Ελλάδα ζούμε, ξέρουμε καλά τι φέρνει τα νούμερα...
Οι δήμοι είχαν έναν χρόνο καιρό να περάσουν στη "νέα τάξη πραγμάτων". Τι έκαναν; Τίποτα. Από τη μία γνώριζαν ότι δεν μπορούσαν να συναγωνιστούν σε αυτό το πεδίο τα ιδιωτικά ΜΜΕ. Εκείνα έχουν χρήμα, άρα θα αγοράσουν καλύτερα μπούτια και πιο σκληρά ριάλιτι. Γιατί δεν είναι, τελικά, οι επιδέξιοι κώλοι αυτοί που κερδίζουν τα μεταξωτά βρακιά, αλλά οι μεταξωτοί κώλοι αυτοί που δέχονται πάνω τους τα επιδέξια βρακιά. Και ο νοών νοήτω, που λέει κι ο Μανώλης Ρασούλης...
Από την άλλη, σκέφτηκαν ελληνικά. Γιατί να κάνουμε κάτι εμείς; Θα το κάνει η πολιτεία, που θα καταλάβει τη μα...κία της, θα δώσει μία παράταση, θα βρεθεί λύση.
Η παράταση δόθηκε, η λύση δε βρέθηκε. Την ύστατη ώρα, έναν μήνα πριν τις εκλογές, η ΚΕΔΚΕ, ομόφωνα, παρέδωσε μια τροπολογία στον τότε υπουργό Εσωτερικών (δια του υφυπουργού και δημοσιογράφου) και το μόνο που απέμενε ήταν να ανοίξει η Βουλή (γιατί η τροπολογία από την ΚΕΔΚΕ πέρασε κατακαλόκαιρο). Λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο πρωθυπουργό, που βγήκε και προκήρυξε εκλογές.
Θα μου πείτε: "ε, και; Εκλογές έγιναν, κυβέρνηση προέκυψε, το κράτος έχει συνέχεια" κι άλλα τέτοια ευρωπαϊκά... Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε. Γιατί η νυν κυβέρνηση είναι "και έτσι και γιουβέτσι"(που ξανα-λέει κι ο Ρασούλης). Ναι μεν ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει ότι δεν είναι στην πρόθεση της κυβέρνησης να κλείσει τα δημοτικά ΜΜΕ, δεν δίνει, όμως, μια άμεση και τελική λύση -υιοθετώντας, για παράδειγμα, την τροπολογία που, ομόφωνα, είχε προτείνει η ΚΕΔΚΕ των πράσινων, γαλάζιων, κόκκινων, ροζ και άλλων πολιτικών αποχρώσεων δημάρχων. "Θα το μελετήσουμε", "θα το συζητήσουμε" κι άλλα τέτοια...
Χθες, ένας από τους δημάρχους που έχει το ζόρι, πέρασε από την ΚΕΔΚΕ την ίδια τροπολογία, πάλι ομόφωνα, με ένα "μαξιλαράκι" για τον υπουργό: Να δώσει άλλη μία παράταση έως ότου βρεθεί, τελικά, η λύση. Μεσοβέζικα πράγματα, αλλά σίγουρα καλύτερα από τη μετατροπή των εταιριών σε Α.Ε., κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνουν βιώσιμες. Κι αντιλαμβάνεστε όλοι τι σημαίνει αυτό για τους εργαζόμενους. Ως τώρα, αυτοί είναι που πληρώνουν τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων, με απολύσεις μέσα στο πλαίσιο του 2%, με εξωθήσεις σε "οικειοθελείς" αποχωρήσεις, με μειωμένη εργασία -άρα και μειωμένες αποδοχές- και ελαστικά ωράρια. Έτσι γίνονται οι "εξυγιάνσεις" των εταιριών, δεκαετίες τώρα.
Όπως καταλαβαίνετε, από όσα σας παρέθεσα με τρομακτικές λεπτομέρειες που δημιούργησαν το παραπάνω "σεντόνι", το κέφι πέθανε από το μαγαζί που εργάζομαι. Ήρθε η μουρμούρα, τα καρφώματα, τα γλειψίματα, ο φόβος για το αύριο. Από όλους; Όχι, φυσικά. Από κάποιους. Αρκούν, όμως, δυο ρουφιάνοι, για να φέρουν τα πάνω - κάτω κι άλλοι δυο πρόθυμοι, για να προωθήσουν τα παιχνίδια μερικών που διψούν για εξουσία, για να κάνουν ένα μαγαζί από ενορία, μπουρδέλο... Όχι ότι έγινε μπουρδέλο το μαγαζί που εργάζομαι, αλλά μερικοί θα ήθελαν να το κάνουν, για να έχουν λόγο ύπαρξης αυτοί και ουσία τα λόγια τους και οι επιθέσεις που εξαπολύουν χρόνια τώρα.
Σε αυτό το καθεστώς δουλεύουμε. Κι αν πείτε ότι "εντάξει μωρέ, υπάρχουν κι άλλα μαγαζιά, βγες στην αγορά εργασίας", θα σας πω πολλά. Αλλά θα σας τα πω μέσα στο Σαββατοκύριακο, γιατί σας κούρασα.
Φιλιά.
Δ.

Πέμπτη, 24 Σεπτεμβρίου 2009

Ας κάνουμε ένα διαστηματάκι...

Μια ψήφος...

Περπατούσε στους δρόμους της πόλης. Κοιτούσε τις προεκλογικές αφίσες. Λιγότερες από άλλη φορά. "Ξαφνικά απέκτησαν και... οικολογική συνείδηση", σκέφτηκε. Χαμηλόφωνα. Ήταν, πάντα, των χαμηλών τόνων...
Κοιτούσε κάτω και παρατηρούσε ότι, αντίθετα από άλλες φορές, δεν πατούσε πάνω σε προεκλογικά φυλλάδια. Χαμογέλασε. "Ανάγκας και Θεοί πείθονται", ξανασκέφτηκε. Επίσης χαμηλόφωνα. (Αλήθεια, πώς κατάφερνε, ακόμη κι η σκέψη του να είναι χαμηλόφωνη; Ήταν προσόν, ή μειονέκτημα;)

Εκεί που περπατούσε, άρχισαν να πέφτουν γύρω του μικρές προκηρύξεις. Ήταν στο χρώμα ενός από τα κόμματα. Είχαν το όνομα ενός απ' τους υποψηφίους. Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, να δει από πού ερχόταν όλη αυτή η ρύπανση. Το βλέμμα του θόλωσε...
Σα να ήταν αεροπλάνο αυτό που περνούσε. Πάνω, μακριά. Κινούνταν αργά. Πετούσε προκηρύξεις κι αυτές, σύννεφο παλλόμενο, κατέληγαν στις πλάκες της πλατείας. Όλες ήταν άσπρες κι είχαν, με γαλάζια, κεφαλαία, γράμματα, γραμμένο: "Ναι"!

Γύρισε στον πατέρα του που τον κρατούσε απ' το χέρι και τον ρώτησε: "Πειράζει να ψηφίσουμε όχι";
Εκείνος δαγκώθηκε, κοίταξε δεξιά κι αριστερά και είδε τον περίεργο κουστουμαρισμένο τύπο να κοιτάζει και να περιμένει. Σήκωσε το χέρι του και τον χαστούκισε.
Ο μικρός κοίταξε απορρημένος. Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του, αλλά έσφιξε τα δόντια, για να μην τον πιάσουν οι λυγμοί. Ξανακοίταξε κάτω και συνέχισε να περπατάει δίπλα στον πατέρα του.

Μερικά βήματα πιο κάτω, ξανασήκωσε τα μάτια του. Ένα δάκρυ χάραζε το μάγουλο του πατέρα. Σιωπή...
Κι ύστερα ακούστηκε κι άλλο αεροπλάνο να πλησιάζει. Κι άλλες προκηρύξεις και ξανασήκωσε το βλέμμα στον ουρανό.
Το κατέβασε.
Μόνος. Στο πλακόστρωτο του πάρκου της ΧΑΝΘ. Η πλατεία της Έδεσσας είχε διαλυθεί γύρω του. Ο πατέρας του, χρόνια τώρα που έχει αποσυρθεί στο χωριό. Τον πλησίασε ένα πρεζόνι:
"Φίλε, έχεις ένα ευρώ";

Ποτέ δεν είναι αργά για να ζήσεις

Ο Ιωάννης Μανωλόπουλος, 63 χρόνων, είχε υποστεί πολλά εμφράγματα από μία ηλικία κι έπειτα. Βρισκόταν, πλέον, στο τελικό στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας. Όμως, μία μηχανική καρδιά, σε συνδυασμό με βλαστοκύτταρα, του χάρισε -για δεύτερη φορά- τη ζωή!
Ο κ. Μανωλόπουλος χειρουργήθηκε πριν από δέκα ημέρες, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, από ομάδα καρδιοχειρουργών, αποτελούμενη από τους καθηγητές του ΑΠΘ Χρήστο Παπακωνσταντίνου, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Στίβεν Γουέστμπάι του γαλλικού Πανεπιστημίου Καέν Αντρέ Καγιάτ.
Όπως ανέφερε ο κ.Παπακωνσταντίνου, δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται μηχανική καρδιά και βλαστοκύτταρα για την αντιμετώπιση καρδιοπαθειών, αλλά στην προκειμένη περίπτωση τα βλαστοκύτταρα, που έχουν ευεργετική δράση στο μυοκάρδιο, βοηθούν στο να κερδίσει χρόνο ο ασθενής και ίσως μελλοντικά να μπορέσει ν' αφαιρεθεί η μηχανική καρδιά.
«Στην Ελλάδα έχουμε την τεχνογνωσία να κάνουμε τέτοιου είδους επεμβάσεις και να χρησιμοποιούμε τεχνητές καρδιές σε συνδυασμό με βλαστοκύτταρα και οι ασθενείς δεν χρειάζεται να πηγαίνουν στο εξωτερικό. Το κόνσεπτ αυτής της επέμβασης είναι ότι, με τη χρήση βλαστοκυττάρων που δρουν ευεργετικά στο μυοκάρδιο, δίνεται η δυνατότητα να ξεκουραστεί η καρδιά του ασθενούς και ίσως μελλοντικά να αφαιρεθεί η μηχανική καρδιά», ανέφερε ο κ Παπακωνσταντίνου.
Η κατάσταση της υγείας του 63χρονου ασθενούς εξελίσσεται θετικά.

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Γκλούμιστερ: Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά

Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
από τον ΤΥΠΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


«Η Γκλούμιστερ ήταν κάποτε η ιδανική πόλη, για να φτιάξει κανείς την οικογένειά του – αν αγαπούσε την ηρεμία, τους μεγάλους ανθισμένους κήπους και τα κυριακάτικα γεύματα με τους γείτονες…». Όμως από την Γκλούμιστερ εδώ και χρόνια έχουν χαθεί τα χρώματα. Μπορεί να θυμίζει θρίλερ, όμως είναι... παραμύθι (για έφηβους και ενήλικες). Η «Γκλούμιστερ» γράφτηκε από την Ιωάννα Μήτσικα πριν λίγα χρόνια και τώρα γίνεται θεατρική παράσταση που θα ανεβεί στο Studio Vis Motrix (Αγν. Στρατιώτη 20, έναντι Αγ. Δημητρίου) από την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου. Η ίδια, αλλά και ο Αλέξανδρος Ιωάννου που έκανε τη μουσική της παράστασης μίλησαν στον «Τ.Θ.».


-Τι είναι η «Γκλούμιστερ»;
Ιωάννα Μήτσικα: Άρχισε από ένα παραμύθι και διασκευάστηκε σε θεατρικό κείμενο από αυτοσχεδιασμούς που κάναμε με την Έφη Κάντζα. Επί σκηνής παίζουμε εμείς οι δύο και το θέμα είναι το ίδιο με το παραμύθι.
Βρισκόμαστε στην «Γκλούμιστερ», μια πόλη όπου τη γνωρίζουμε ως ιδανική, αλλά στην πορεία καταλαβαίνουμε ότι μάλλον δεν είναι και τόσο ιδανική όσο φαίνεται.
Όλα ξεκινούν από ένα stand up που αποτυγχάνει, στην πορεία και αναγκαζόμαστε ουσιαστικά να εφεύρουμε την ιστορία της «Γκλούμιστερ» πάνω στη σκηνή. Η δομή του θεατρικού είναι αυτό ακριβώς: ότι η ιστορία εφευρίσκεται πάνω στη σκηνή.
Προσπαθήσαμε να δώσουμε την ίδια ατμόσφαιρα με το παραμύθι. Βέβαια χρειάστηκε να προστεθούν χαρακτήρες, να γίνει η αφήγηση διάλογος και είναι αρκετά αλλαγμένο. Παρόλα αυτά το θέμα παραμένει το ίδιο. Νομίζω όμως ότι η ατμόσφαιρα του παραμυθιού αποδίδεται καλύτερα και με τη μουσική του Αλέξανδρου Ιωάννου.

-Ποια είναι τα κύρια γνωρίσματα της μουσικής στην παράσταση;
Αλέξανδρος Ιωάννου: Είναι επηρεασμένη από ταινίες τρόμου, αλλά είναι πολύ πιο ατμοσφαιρική για να ταιριάζει με το παραμύθι. Ουσιαστικά είναι μείξη μιας παραμυθένιας και τρομακτικής μουσικής.

-Είναι πρωτογενής ή χρησιμοποιήσετε κομμάτια που υπάρχουν ήδη;
Α.Ι.: Όχι. Είναι κομμάτια που γράφτηκαν τώρα.
I.M.: Η μουσική είναι πραγματικά η μισή παράσταση και αυτό το καταλαβαίνουμε τώρα που αρχίζουμε να δουλεύουμε σε ροή το έργο.

-Σκηνοθετείτε την «Γκλούμιστερ» μαζί με την Έφη Κάντζα και την Τατιάνα Μύρκου. Η συν – σκηνοθεσία πώς λειτούργησε;
Ι.Μ.: Εξαιρετικά, μετά από πολλές προσπάθειες (γέλια). Είχαμε ήδη κάνει τη διασκευή σε θεατρικό κείμενο με την Έφη και η Τατιάνα ήρθε ακριβώς στο σημείο όπου χρειάζονταν ένας σκηνοθέτης απέξω για να δέσει όλο αυτό το πράγμα, να προσθέσει ιδέες και να το τοποθετήσει σε χώρους και χρόνους που να είναι ταιριαστοί σε μια παράσταση.

-Βλέποντας τελευταία τις ταινίες της Ντίσνεϊ φαίνεται ότι δεν αφηγούνται πλέον ιστορίες για πριγκίπισσες και πρίγκιπες. Γίνεται αυτό και στα παραμύθια;
Ι.Μ.: Φυσικά. Νομίζω ότι αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό. Όντως πάντα υπήρχε αυτό το είδος του παραμυθιού, όμως υπήρχε και ένα άλλο που προσπαθούσε να παρεκκλίνει.
Α.Ι.: Ούτως ή άλλως τα παραμύθια έτσι ξεκινήσανε. Η αρχική τους μορφή ήταν θρίλερ.
Ι.Μ.: Τα παραμύθια ήταν θρίλερ, σπλάτερ…. Ποτέ όμως δεν είχαν χάπι εντ. Αναγκάστηκαν να έχουν χάπι εντ για την κινηματογραφική τους απόδοση, αλλά και γιατί το χάπι εντ είναι πιο “εύπεπτο”.

-Μετά την «Γκλούμιστερ» τι θα ακολουθήσει;
Ι.Μ.: Κατ’ αρχάς θα συνεχίσουμε με την «Γκλούμιστερ» δεν θα σταματήσουμε στις εννιά παραστάσεις. Θα επιδιώξουμε να πάμε και σε άλλες πόλεις, και σε φεστιβάλ και ίσως σε άλλο χώρο στη Θεσσαλονίκη.
Και επειδή η σύνθεση αυτή λειτουργεί, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι η προσωπική μου πρόθεση και διάθεση να κάνουμε και κάτι καινούριο.

-Ασχολείστε με το χορό. Πώς βλέπετε το μέλλον του στην πόλη;
Ι.Μ.: Σκοτεινό, ερεβώδη….

-Δεν υπάρχει φως στο τούνελ;
Ι.Μ.: Υπάρχει, αλλά χρειάζεται στήριξη οικονομική. Δεν γίνεται διαφορετικά. Και οι καλές προσπάθειες που προκύπτουν, αν δεν έχουν οικονομική στήριξη, ούτε ακούγονται, ούτε έχουν τη δυνατότητα να προωθηθούν. Υπάρχουν άνθρωποι στην πόλη που κάνουν πολύ καλές δουλειές το θέμα είναι ότι όλα αυτά μένουν στον κλειστό κύκλο του κόσμου που έτσι κι αλλιώς θα πάει να τα δει. Εμείς ευτυχώς είχαμε την οικονομική στήριξη της Νέας Γενιάς (σημ. για το παραμύθι από το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα της Νέας Γενιάς για νέους δημιουργούς «Youth in Action»). Διαφορετικά θα ήταν ακατόρθωτο αυτό που κάναμε.


Χρήσιμα
Παραστάσεις: 25/9 – 30/9/2009 και 9-11/10/2009. Τις Παρασκευές στις 00.00, τις υπόλοιπες μέρες στις 22.00. Εισιτήρια: 12€, 8€ φοιτητικό. Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2310-228161.



Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Πέρασαν τα χρόνια; Ε, και;



Σημασία έχει να ροκάρεις. Κι οι σεβάσμιοι κύριοι ρόκαραν για τα καλά, χθες βράδυ, στη Μονή Λαζαριστών. Ζωή να ΄χουμε (και να ΄χουνε) να μας ξανάρθουνε!

Μονομαχία στο... Ελ Μηχανιώνα!

Λόγο το λόγο, δεν ξεχάστηκαν αλλά... πιάστηκαν στα χέρια, σήμερα το πρωί, οι δύο άνδρες, στη Νέα Μηχανιώνα. Θυμήθηκαν τις διαφορές τους και λίγο ήθελε ο καβγάς να έχει τη χειρότερη κατάληξη. Έβγαλαν τα όπλα, απείλησαν ο ένας τον άλλον και, σε κάποια στιγμή, ο 45χρονος πυροβόλησε τον 48χρονο! Ευτυχώς, δεν τον πέτυχε! Για την ιστορία, ο 45χρονος (που πυροβόλησε) κρατούσε πιστόλι κι ο 48χρονος (που έκανε την καταγγελία στην αστυνομία) κρατούσε κυνηγετική καραμπίνα. Εναντίον τους σχηματίστηκε δικογραφία, για απόπειρα ανθρωποκτονίας.


από εδώ

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2009

Στο άντρο των Ρόμιουλανς


Τα-ντάχ!!!
Ξεπρόβαλα πίσω από τον ακαθορίστου σχήματος και προέλευσης βράχο. Το περιβάλλον ήταν αφιλόξενο, όμως δεν ήταν η πρώτη φορά που κινιόμουν σε κάτι τόσο ασταθές: Χώμα που θύμιζε περισσότερο ταλκ, πέτρες που διαλύονταν κάτω από τις μπότες μου, μικροκρατήρες που πετούσαν ψηλά πίδακες ατμού, ενός αερίου που μόνον στην όψη θύμισε το εξαερωμένο νερό... Συνηθισμένα τα βουνά απ' τα χιόνια...
Στο χέρι μου κρατούσα το φρέιζερ. Όχι πολύ σφιχτά. Ελαφρώς χαλαρά, με τη σιγουριά του ανθρώπου που ξέρει τι πάει να κάνει. Αλλά και την αποφασιστκότητα του αστροναύτη που, αν χρειαστεί, θα παραλύσει, με μια παραλυτική ακτίνα που παραλύει, κάθε γερο-παραλυμένο άλιεν, που θα τολμούσε να μπει ανάμεσα σε ΄μένα και το σκοπό μου.
Σκοπός μου ήταν ένας: Να εντοπίσω την εχθρική βάση των Ρέμιουλανς και να ενεργοποιήσω το σύστημα αυτοκαταστροφής. Κάθε εχθρική βάση που σεβόταν τον εαυτό της, τη δεκαετία του '70, είχε και έναν μηχανισμό αυτοκαταστροφής. Έτσι μπορούσες να κάνεις μεγάλη ζημιά χωρίς να είναι απαραίτητο να κουβαλάς βαριά και επικίνδυνα εκρηκτικά. Τα τοποθετούσαν οι ίδιοι οι εχθροί, για να τα χρησιμοποιήσεις εσύ, σε βάρος τους...
Κάτι μου έλεγε πως η είσοδος για το αρχηγείο των Ρέμιουλανς ήταν πίσω από αυτόν τον βράχο, μέσα στη σκοτεινή σπηλιά. Περπάτησα αποφασιστικά. Μπήκα μέσα κι ένας νέος κόσμος ξανοίχθηκε μπροστά στα μάτια μου:
Ένα απόκοσμο φως, γαλαζοπράσινης απόχρωσης, πλημμύριζε τον τόπο. Στο κέντρο της τεράστιας σπηλιάς αιωρούνταν ο "Σκορπιός", το ανίκητο διαστημόπλοιο των Ρέμιουλανς. Η ναυαρχίδα τους. Το γνώριζα πολύ καλά, αφού ως δεύτερος στο διαστημόπλοιο "Έντερπράιζ" της Διαγαλαξιακής Ομοσπονδίας είχα έρθει αντιμέτωπός του αρκετές φορές. Την είχα γλιτώσει, αφού οι Ρέμιουλανς, εκείνο τον καιρό, κατείχαν τεχνολογία αιχμής, πολλά επίπεδα πάνω από την Ομοσπονδιακή. Και τώρα το είχα εκεί, μπροστά μου, ανυπεράσπιστο...
Πλησίασα, χωρίς δυσάρεστες συναντήσεις, τον πίνακα οργάνων, στο βάθος της σπηλιάς, αρκετά επίπεδα πάνω από το αιωρούμενο διαστημόπλοιο. Ρεμιουλιανοί εργάτες αποκαθιστούσαν τις ζημιές και το όπλιζαν με ένα νέο, τριφασικό κανόνι φρέιζερ, που θα μπορούσε να διαλύσει με μια ομοβροντία φωτοτορπίλων ακόμη και το καλύτερο διαστημόπλοιο της ομοσπονδίας.
Ήμουν μπροστά στον πίνακα, πλέον. Έφθανε να κατεβάσω τον κόκκινο μοχλό και να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Άπλωσα το χέρι μου...
-Ακίνητος!
Η φωνή πίσω μου δε μου άφηνε περιθώρια. Με είχαν εντοπίσει. Ένα δέκατο του δευτερολέπτου πριν εκπληρώσω την αποστολή μου. Είχα δύο επιλογές: Να υπακούσω και να πεθάνω σε κάποιο Ρεμιουλιανό μπουντρούμι, ή να κατεβάσω το χέρι μου πάνω στο μοχλό και να πεθάνω ακαριαία από μια δέσμη του φρέιζερ που, προφανώς, σημάδευε την πλάτη μου. Αποφάσισα το δεύτερο.
Τα τελευταία πράγματα που θυμάμαι ήταν η αίσθηση του μοχλού στην παλάμη μου, να κατεβαίνει και να απελευθερώνει τις φονικές διαθέσεις του συστήματος αυτοκαταστροφής, τη γυναικεία φωνή του κομπιούτερ να αρχίζει την αντίστροφη μέτρηση και το γαργάλημα στη σπονδυλική στήλη, σημάδι πως το φρέιζερ του Ρεμιουλιανού φρουρού είχε βρει το στόχο του κι εγώ έπρεπε να σωριαστώ νεκρός...
Στη συνέχεια, στον άλλον κόσμο που βρέθηκα, ξέσπασε η διαμάχη ανάμεσα σε μένα, στον Αντώνη, τον Κώστα και τον Θωμά, για το αν είχα προλάβει, ή όχι, να κατεβάσω το μοχλό. Εγώ κι ο Θωμάς επιμέναμε, έχοντας αντιπάλους τον Κώστα και τον Αντώνη. Και δεν τα βρήκαμε έως ότου οι μάνες μας μας φώναξαν για φαγητό. Θα συνεχίζαμε το απόγευμα, μετά τον μεσημεριανό ύπνο...

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2009

Αχ βε Παναγιώτη, τι μας κάμνεις...

Πάντα σε δεύτερους ρόλους, πάντα πρόθυμος. Ηθοποιός που μπορούσε να παίξει, με την ίδια ευκολία, τον κακό, αλλά και τον πονηρό, όπως και τον αγαθό. Ο Σπύρος Καλογήρου, ο Παναγιώτης που από χασάπης έγινε κινηματογραφικός παραγωγός και ταλαιπωρούσε τον Κώστα Βουτσά για τα μάτια της Μάρθας Καραγιάννη, μας άφησε. Στις 6 το απόγευμα...
Δεν άντεξε ο Σπύρος Καλογήρου. Μπήκε στο νοσοκομείο(αρχικά στο "Λαϊκό" και μετά στο "Τζάνειο"), για μια μόλυνση στο μάτι και πήγαινε όλο και χειρότερα. Τις τελευταίες ημέρες τα βασικά του όργανα υποστηρίζονταν μηχανικά. Δεν ήταν και στα καλύτερά του εδώ και καιρό...
Πιτσιρίκος ήμουν, όταν οι γονείς μου με πήγαν, σε ένα θερινό στη Νέα Ιωνία (ζούσαμε στην πρωτεύουσα τότε) να δούμε "Το Ανθρωπάκι". Κι εκεί γνώρισα τον χασάπη-παραγωγό.




Τον ξανάδα, στην τηλεόραση (Σάββατο βράδυ στην ΥΕΝΕΔ, σε οθόνη μικρή κι ασπρόμαυρη) να γελάει μ εκείνο το δικό του τρόπο στην "Νεράιδα και το Παλικάρι". Τον είδα, έκπληκτος, να βιάζει τη Ζωή Λάσκαρη στη "Στεφανία" και να μετατρέπεται, από λωποδύτης αιμοδότης στο "Πυρετός στην Άσφαλτο".
Την ατάκα, όμως, που δε θα ξεχάσουμε, την είπε απέναντι στο Νίκο Κούρκουλο: "Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη..."
Κι είναι λίγη η ζωή, Σπύρο...
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει...

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

Καλό βόλι!

Εγώ λέω να ψηφίσουμε. Άσχετα το τι, να ψηφίσουμε. Οικολόγους θέλετε; Οικολόγους! Κυνηγούς; Κυνηγούς! ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Δημοκρατία; Κι απ αυτά. Και ΠΑΣΟΚ. Και όλους μαζί. Και λευκό. Αρκεί να πάμε. Να συμμετέχουμε.
Γι αυτό, το Σάββατο θα πάω εδώ:





Και την Κυριακή, εδώ:




Άντε και καλό βόλι...

ΥΓ. Μου λείπετε! Φιλιά σε όλους.

Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

Πρωτιά στη Νρβηγία

Τελικά, η Νορβηγία ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού. Συμπαθητικό τραγουδάκι, καλή φωνή, γλυκειά φατσούλα, καλή σκηνική παρουσία. Μια χαρά χαρούλες, δηλαδή.
Ο Σάκης δεν τα κατάφερε. Εδώ που τα λέμε, δεν άξιζε και παραπάνω.
Η αγαπημένη μου Γαλλία και η Βρετανία, επίσης. Ε, να μη ζητάμε πολλά από ένα πανηγυράκι όπως η Γιουροβίζιον.

Και του χρόνου.

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

25. Ισπανία

Φύλακας σε ναζιστικό στρατόπεδο η αοιδός, ό,τι πρέπει για το Φιξ. Ή για το μαγαζί του Ρέμου, στην Αθήνα.

24, Φιλανδία

Με κούρασαν... Μου πιάστηκε κι η ψυχη πότε θα τους φύγουν οι φωτιές απ τα χέρια, να γίνει καμία ζημιά... Θα φροντίσω να τους ξεχάσω...

23. Ενωμένο Βασίλειο

Το πιο ολοκληρωμένο τραγούδι του διαγωνισμού. Για να δούμε...

22. Ρουμανία

Μέχρι και τη χορογραφία της Παπαρίζου αντέγραψαν οι Ρουμάνοι. Τι να πει κανείς, για το φουστάνι της αλληνής...

21. Ουκρανία

Στον Καλιγούλα οι στριπτιτζούδες είναι και πιο όμορφες και πιο φθηνές και κάνουν και καλύτερα κόλπα.

20. Νορβηγία

Καλός ο Νορβηγός. Καλό και το δοξάρι, που λέει κι ο Μητροπάνος.

19. Αλβανία

Εκείνο το μπλε σπερματοζωάριο, πίσω από τη ροζ πριγκίπισσα τι ακριβώς παριστάνει;

18. Τουρκία

Η Παπαρίζου της Τουρκίας! Ό,τι και ναμου λένε, η Χαντισέ χόντρινε. Στον προκριματικό της Τουρκιας ήταν καλύτερη. Και γι αυτήν, όπως για την Αζέρα κυρία έχω την ίδια απορία: Το τραγούδι πότε αρχίζει;

17. Γερμανία

Βγήκε ένας, δεμένος με κάτι αλυσίδες 8 νούμερο. Προφανώς κάποιοι τον είχαν αιχμάλωτο, δεμένο αλλά τους ξέφυγε. Όσο για την κυρία στο φόντο, χτύπα με με το σαμπό, να ανεβούμε τον γκρεμό.

16. Δανία

Εμένα μου άρεσε. Σοφτ Ροκ, δε λέω. Αλλά αν το τραγουδούσαν οι Coldplay, θα το καταπίναμε αμάσητο. Γιατί να μην το καταπιούμε και τώρα; (Δύσκολο βράδυ για τον Σάκη)...

15. Εσθονία

Τελικά είναι καλό τραγούδι

14. Μάλτα

Στη Μάλτα φαίνεται ότι δεν υπάρχει άλλη τραγουδίστρια. Διαφορετικά δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο ξανάστειλαν, για 25η χρονιά, την Κιάρα. Ούτε η Μέριλ Στριπ δεν πήγε, άπατη, τόσες φορές στα Όσκαρ. Ομολογώ, πάντως, ότι έχει καταπληκτική φωνή, η ευτραφής Σικελή.

13. Μολδαβία

Το μάθαμε πια... Όποτε δούμε τραγουδίστρια ντυμένη σα παραδοσιακό κουρτινάκι - σεμεδάκι, θα είναι από τη Μολδαβία. Το πάντρεμα της παράδοσης με σύγχρονους ρυθμούς είναι δύσκολο κι επικίνδυνο πράγμα.

12. Βοσνία - Ερζεγοβίνη

Ο μικρός τυμπανιστής. Δεν μου έμεινε τίποτε άλλο από την εμφάνιση και το τραγουδι.

11. Αζερμπαϊτζάν

ΤΟ πλάσμα! Θεϊκό κορμί, υπέροχο πρόσωπο, τσαχπίνικα μάτια... Τι είπατε; Το τραγούδι; Ποιο τραγούδι; Τραγουδησε κι όλας;

10. Ρωσία

Και μετά ήρθαν οι Καρυάτιδες... Με τατουάζ. Χωρίς φωνή. Αγάλματα. Και για όσους ξέχασαν τα κυάλια τους υπάρχουν και οι γιγαντοοθόνες...

9. Αρμενία

Ο Οιδίποδας τώρα θα βγάλει τα μάτια του ή μετά;

8. Ελλάδα

Σάκηηηηηηηη!!!!!!!!!

7. Ισλανδία

Θεέ μου! Η Ιαλανδία έστειλε την Μπάρμπι στη Γιουροβιζιον! Φαντάζομαι θα ειναι η αγαπημένη της 12χρονης κόρης μου Καλή φωνή η 18χρονη Γιοχάνα, αλλά τέτοια τραγούδια έχουμε ακούσει με τη σέσουλα.

6. Πορτογαλία

Ένα γρήγορο φάντο από την Πορτογαλία. Γέμισε χρώμα η σκηνή, έγινε ένα τεράστιο καρουσέλ. Μόνο που περίμενα την έκφηξη αλλά δεν ερχόταν... Στα θετικά η γλώσσα.

5. Κροατία

Τενόρο (τον Ιγκόρ Τσουκρόφ) έστειλε η Κροατία. Για μπουζουξίδικο στην παραλιακή είναι ό,τι πρέπει. Στα θετικά ότι τραγούδησαν στη γλώσσα τους και διάλεξαν ένα τραγούδι στο γνωστό σερβο-κροάτικο στιλ.

4. Σουηδία

Βρε τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει... Λίγο τους λαρυγγισμούς του Brian ENo, λίγο... Δε μου έρχεται... Περίερηγη φωνή. Με ξένισαν οι κυρίες με τις μονόφθαλμες μάσκες.

3. Γαλλία

Μια από τις καλύτερες φωνές της, έστειλε η Γαλλία στο διαγωνισμό. Την Πατρίσια Κάας, με το "Έπρεπε να το κάνω". Υπέροχη φωνή, λιτή παρουσία. Στο σπίτι βλέπουμε το διαγωνισμό με παρέα κι όσο τραγουδούσε δεν ακουγόταν άχνα!

2. Ισραήλ

Συμπαθητικό τραγουδάκι, ακόμη πιο συμπαθητική ιδέα. Πρέπει να υπάρχει κι άλλος δρόμος. Είναι και προβοκατόρικος ο τίτλος, θα πάρει τις ψήφους της επιτροπής και θα πατώσει από τον κόσμο.
By the way, τα τενεκέδια γιατί τα χτυπούσαν οι τραγουδίστριες;

1. Λιθουανία

Και φωτιές καταπίνω... Ο Λιθουανός μας τραγούδησε το Σάσα σονγκ. Ούτε το όνομα του θυμάμαι, ούτε τη μελωδία...

Αρχή του πανηγυριού

Με τον περσινό νικητή να τραγουδά άρχισε η εφεινή Γιουροβίζιον. Σαφώς καλύτερη η σκηνική παρουσία, πιο μελετημένη και πιο ακριβή... Τα λέμε με τα ραγούδια...

Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Η παράστασή μας έλαβε τέλος...


...αβάντι μαέστρο, έναν Καλαματιανό!
Κι έπιανε, με το μακρύ του χέρι, το Κολητήρι, με το άλλο, το μόνιμα κολλημμένο στα πλευρά τον Χατζηαβάτη, κρατούσε τη δέουσα απόσταση από τον μπάρμπα του το Γιώργο (γιατί το χέρι του βλάχου ήταν βαρύ) κι έριχνε έναν χορό. Τσαλακώνοντας την παροιμία που θέλει το νηστικό αρκούδι, να μη χορεύει.
Το βράδυ του Σαββάτου έριξε τον τελευταίο του χορό. Έπιασε, από το χέρι, τον ήρωά του, αυτόν που του έδινε ζωή και φωνή πίσω από τον μπερντέ, έπιασε με το άλλο το Θεό και χόρεψε. Χόρεψε τον τελευταίο του Καλαματιανό. Από δίπλα, σιγοντάριζε το Κολητήρι, ο σιορ Διονύσιος, ο Σταύρακας, ο Μορφονιός. Παραμέρισε ο Βεληγκέκας, κάθισε όρθιος δίπλα στον πασά κι άφησαν τον Ευγένιο να ρίξει αυτόν το χορό με τους ήρωές του. Εκείνο το βράδυ χόρευε η παρέα του Σπαθάρη. Κι οι κατακτητές, δεν είχαν θέση ανάμεσά τους.
Κι όταν τέλειωσαν τα όργανα, ο Ευγένιος, έκλεισε πονηρά το μάτι στη Βεζυροπούλα, αποχαιρέτησε την Καραγκιόζενα μ ένα φιλί στο μέτωπο κι έφυγε. Πήγε να συναντήσει το Μεγαλέξανδρο, που αναστήθηκε για να σκοτώσει το Καταραμένο Φίδι. Να στήσουνε στον παράδεισο μπερντέ, να ανάψουν τα φώτα και ν' ακουστεί εκείνη η υπέροχη μουσική κι η φωνή του ατέλειωτου Έλληνα:
"Ε, ρε γλέντια"!
Γλέντια ατέλειωτα θα κάνεις Ευγένιε στον Παράδεισο. Γιατί στον Παράδεισο βρίσκεσαι. Εκεί που μ΄ έστελνες παιδάκι, όταν, ανάμεσα σε παράσιτα, άκουγα από την Έδεσσα, με το λαμπάτο ραδιόφωνο Φίλιπς, το Ραδιοφωνικό Σταθμό Φωκίδας, κάθε βράδυ στις 7, με τις ιστορίες σου. Στον παράδεισο μ' έστελνες παιδάκι, όταν τρύπωνα από ένα χάσμα στην περίφραξη της Έκθεσης, κάθε Σεπτέμβριο, για να σε δω και να σ΄ ακούσω στη σκιά του Πύργου του ΟΤΕ. Στον παράδεισο μ΄έστελνες, όταν παιδάκι, έκοψα τις πρώτες μου φιγούρες, έστησα το σεντόνι στα πόδια του τραπεζιού, έβαλα από πίσω το φως του γραφείου μου (πήγαινα, ήδη, έκτη Δημοτικού) και φώναξα τη γειτονιά να τους παίξω το "Ο Καραγκιόζης Βαρκάρης".
Σ ευχαριστώ και -να ΄σαι σίγουρος- δε θα σε ξεχάσω.

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Τι.... τρέχει;

Τι θα γίνει σήμερα, Τετάρτη 29 Απριλίου 2009, στη Θεσσαλονίκη:

  • Κλειστή θα παραμείνει η Νομαρχία Θεσσαλονίκης καθώς συμμετέχει στην κινητοποίηση της Ένωσης Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων Ελλάδας (ΕΝΑΕ).
  • Στις 9:30 πμ , επίσημη έναρξη του 1ου Μαθητικού Συνεδρίου Πληροφορικής Θεσσαλονίκης που θα πραγματοποιηθεί ως την Πέμπτη 30 Απριλίου 2009 στο Συνεδριακό Κέντρο «Ν. Οικονόμου» του Κέντρου Διάδοσης Επιστημών και Μουσείου Τεχνολογίας. Κατά την έναρξη θα απευθύνει χαιρετισμό ο Περιφερειακός Διευθυντής Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας, Γ. Καρατάσιος.
  • Στις 11 πμ, περιφερειακή σύσκεψη με θέμα «Σχεδιασμός και Δράσεις Πολιτικής Προστασίας για την Αντιμετώπιση Δασικών Πυρκαγιών» θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα συσκέψεων της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, υπό την προεδρία του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας, καθ. Γιώργου Τσιότρα. Έχουν κληθεί να συμμετάσχουν όλοι οι αρμόδιοι φορείς πυροπροστασίας της Κεντρικής Μακεδονίας.
  • Στη 1:30 μμ, με 65 θέματα στην ημερήσια διάταξη θα συνεδριάσει το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης. Μεταξύ των θεμάτων που θα συζητηθούν είναι και αυτό της συντήρησης οδών και πεζοδρομίων του Ιστορικού Κέντρου της Θεσσαλονίκης.
  • Στη 1.30 μμ, Γενική Συνέλευση του Σ.Φ. Φυσικής θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα Α11 της Φυσικομαθηματικής του ΑΠΘ, από τους φοιτητές.
  • Στις 6:30 μμ, στην Αποθήκη 1, Προβλήτα 1 του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης η Γενική Γραμματέας του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, κ. Νίκη Γκοτσοπούλου θα απευθύνει χαιρετισμό κατά την έναρξη της ημερίδας με θέμα: "Ανάπτυξη ολοκληρωμένων ψηφιακών πολιτιστικών συλλογών των Γενικών Αρχείων του Κράτους" στο πλαίσιο του Επιχειρησιακού Προγράμματος «Κονωνία της Πληροφορίας».
  • Στις 7 μμ, στο Πολυβιβλιοπωλείο Μαλλιάρης-Παιδεία – Ανατόλια (Δ. Γούναρη 39, Καμάρα, τηλ. 2310 277113), παρουσίαση βιβλίου του Γιώργου Μανουσάκη, καθηγητή ΑΠΘ με τίτλο «Συμπληρώματα διατροφής, όλα όσα πρέπει να ξέρετε».
  • Στις 7 μμ, η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης οργανώνει συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο του ΑΠΘ, για να συζητηθεί το θέμα της επίθεσης κατά του Κοούρδου πρόσφυγα στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας.
  • Στις 7:30 μμ, ο Σύνδεσμος Εξορισθέντων και Φυλακισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974 οργανώνει εκδήλωση για την 21η Απριλίου, με θέμα "Η Ζωή στις Φυλακές και τις Εξορίες", στο κτίριο διοίκησης του ΑΠΘ, με ομιλητές τους Γ. Φαρσακίδη και Γ. Χατζή. Θα ακολουθήσει συναυλία από το μουσικό σχήμα του ΔΣΘ. Θα λειτουργήσει, παράλληλα, έκθεση με καλλιτεχνικά χειροτεχνήματα των φυλακισθέντων.
  • Στις 8 μμ, ομάδες αντιεξουσιαστών οργανώνουν συζήτηση-εκδήλωση για την Πρωτομαγιά, στο Πολιτικό Πολιτιστικό Στέκι Ίσκρα (Βενιζέλου 70, ημιόροφος).
  • Στις 8:30 μμ, ο Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Πολίχνης, παρουσιάζει το έργο έξι γνωστών αρχιτεκτόνων - εικαστικών, στον Εκθεσιακό Χώρο του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Πολίχνης. Οι αρχιτέκτονες που συμμετέχουν με το έργο τους είναι οι Γιώργος Απότσος, Γιάννης Βούρος, Άρις Γεωργίου, Γιώργος Μόκαλης, Στέλλιος Σκούλος και Στέργιος Τσιούμας. Η έκθεση θα λειτουργήσει ως τις 22 Μαΐου.
  • Στις 9 μμ, εγκαινιάζεται η έκθεση «Greatest Kitsch 2009. To κιτς σήμερα» που διοργανώνει το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης σε μία συνεργασία με το δωρεάν διανεμόμενο περιοδικό «Παράλλαξη / Parallaxi»,στο Κ.Σ.Τ.Θ. ( Αποθήκη Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης). Για τα εγκαίνια έχει προγραμματιστεί συναυλία από τους LINDY HOP GREECE / the genuine swing dance.

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

Μάθαμε να οδηγούμε;

Διάβαζα, ξαναδιάβαζα και δεν πίστευα στα μάτια μου. Εκτός από ένα τροχαίο στη Χαλκιδική, με έναν νεκρό και μία τραυματία, στη Βόρειο Ελλάδα δε θρηνούσαμε, απόγευμα της Δευτέρας του Πάσχα 20 Απριλίου 2009, άλλο θύμα σε τροχαίο δυστύχημα. Έκανα το σταυρό μου, μια παράκληση στο Βούδα και μια μετάνοια στον Αλλάχ κι άρχισα να αναλογίζομαι πώς έγινε αυτό το καλό. Μάθαμε, αιφνιδίως, να οδηγούμε σωστά;
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι, μέσα σε ελάχιστες ημέρες αποφασίσαμε να οδηγούμε με σύνεση. Τυχαίο θα είναι το γεγονός, το δίχως άλλο. Και το λέω με σιγουριά αυτό, καθώς, βράδυ της Κυριακής του Πάσχα, βρέθηκα στην παλιά εθνική οδό Έδεσσας - Θεσσαλονίκης και με προσπέρασαν οι ίδιοι κάγκουρες: Γυαλισμένα αυτοκίνητα, subwoofer στο φουλ, φιμέ τζάμια, ζάντες αλουμινίου, θύελλα πολυουρεθάνης σε μπροστά και πίσω καπώ και οδήγηση που θυμίζει ταξιτζή στο Μεξικό, ή τον Ορέστη Μακρή την ώρα που οδηγούσε το αμαξάκι, σκνίπα από το κρασί.
Δυστυχώς, μυαλό δε βάλαμε. Οι ίδιοι είμαστε και το αποδείξαμε και την ώρα της Ανάστασης, όταν μεταφέραμε το σκηνικό της Τούμπας του ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στην εκκλησία της γειτονιάς μας: Έδιναν κι έπαιρναν οι κροτίδες, στα πόδια τρέντι μαθητριών λυκείου, αλλά και γυναικών με ταγέρ και κόμμωση κραμβολάχανου, "έτσι για να γελάσουμε". Τυχεροί ήταν και οι επίδοξοι βομβιστές, που παρέμειναν με δύο χέρια. Τυχερές και οι συνταξιούχες του ΙΚΑ -και πρωτοστατούσες στις εκδρομές του Β ΚΑΠΗ- που δέχτηκαν την αναίτια επίθεση, γιατί είχαν την ατυχία να πλησιάσουν τον παπά για να πάρουν το Άγιο Φως.
Το βίντεο με τον επιτάφιο και τις κραυγές του ιερέα "σιγά ρε!", έκανε το γύρο της Ελλάδας. Ίδιοι ήμασταν και ίδιοι παραμείναμε. Γραικοί γεννηθήκαμε και γραικοί θε να πεθάνουμε. Αλλά τη μάχη της ασφάλτου, εφέτος, τη δώσαμε με επιτυχία.
Η αλήθεια είναι ότι η έμπνευση της Τροχαίας Σερρών, να σκορπίσει διαλυμένα Ι.Χ. στα επικίνδυνα σημεία του δρόμου (που είναι κι αρκετά) συνέτισε κάποιους. Με το που ξεχνιόντουσαν και πήγαιναν να γκαζώσουν, έβλεπαν το επόμενο αυτοκίνητο-μπρελόκ και σήκωναν το βαρύ δεξί πόδι από το γκάζι. Κι αν συνηθίσουμε την εικόνα των σμπαραλιασμένων αυτοκινήτων, δεν πειράζει. Το επόμενο βήμα θα είναι σκόρπια ξεκοιλιασμένα πτώματα. Και να σας δω εκεί, αν θα γκαζώσετε ξανά...
Την Τρίτη 21 Απριλίου 2009, περιμένω, στις 23.00, στην TV100, το διευθυντή Τροχαίας, να τα συζητήσουμε λιγουλάκι. Μπας και καταλάβω πώς έγινε το θαύμα και μάθαμε, Πασχαλιάτικα, να οδηγούμε σωστά.

Σάββατο, 18 Απριλίου 2009

Το τσιγάρο 2

Βροντοχτυπούσαν τα πούλια και φώναζαν. Ούτε ο ένας ούτε ο άλλος ήταν ευχαριστημένοι με τις ζαριές τους. Αν τους άκουγε κάποιος και δεν έβλεπε τι έπαιζαν, θα πίστευε ότι είναι δυο χαμένοι, δυο απόκληροι της ζωής, που δεν έχουν δει καλό στα 80χρονα του βίου τους. Τους άκουγε κι ο μπαρμπα-Θανάσης και ρουφούσε το τσιγαράκι του.
Τους πλησίασε ο Ιορδάνης:
"Τι θα γίνει, κύριοι; Μεγάλη Πέμπτη σήμερα. Θα βγάλουν το Χριστό σε λίγο, θα τον σταυρώσουν κι εσείς, ακόμη θα παίζετε..."
"Και τι σε κόφτει εσένανε; Δε φέρνεις κανένα ούζο, με μεζέ; Τίποτα νηστίσιμο... Ελίτσες, ταραμά, τέτοια πράγματα"...
Δεν το άντεξε ο Θανάσης. Έσβησε το τσιγάρο του, έψαξε στη μέσα τσέπη του σακακιού το πακέτο, για ν΄ ανάψει άλλο ένα -ποτέ, όμως, με την κάφτρα του προηγούμενου, αλλά μόνον με τον αναφτήρα του (αναφτήρα τον έλεγε, με φι) κι αργά-αργά, γύρισε στους ταβλαδόρους.
"Ρε σεις... Ακόμα κι οι Ρωμαίοι που παίξανε στα ζάρια το χιτώνα του, το μετανοιώσανε μετά... Τι ψυχή θα παραδώσετε";
Μανώλης και Κώστας σταματήσανε τα τσάκα-τσούκα, παρατήσανε τα ζάρια και κοιτάξανε ο ένας τον άλλον.
"Δίκιο έχει", μίλησε πρώτα ο Κώστας. Ο Μανώλης έκλεισε, με θόρυβο, το τάβλι και, δήθεν πικαρισμένος, ρώτησε τον Θανάση:
"Και τι θα κάνουμε, μαθές, για να περάσει η ώρα; Ε; Γέροι άνθρωποι; Να δούμε τηλεόραση; Μπας κι έχει τίποτα το σαχλοκούτι; Κάτι αηδίες, για να μην πω την άλληνε τη λέξη, που λένε οι νέοι και μου πεις, πάλι, ότι είναι Μεγάλη Πέμπτη"...
"Να πάτε να βάψετε αβγά, ρε... Αυτό να κάνετε"...
"Αυτά είναι για τις γυναίκες, ρε Θανάση! Κοτζαμάν άνδρες, γερομπαμπαλήδες, να βάφουμε αβγά; Πού ακούστηκε";
"Να πάτε να βοηθήσετε τις γυναίκες σας. Να τις ξεκουράσετε. Ακούστε με εμένα! Έτσι δεν έδινα σημασία, έτσι ερχόμουνα για το ουζάκι μου κι εκείνη μαράζωνε στην κουζίνα της. Κι από το μαράζι το πολύ, με άφησε"...
Βούρκωσαν τα μάτια του Θανάση. Είχε χρόνια που την είχε χάσει, αλλά ούτε που την είχε ξεχάσει λεπτό. Κάθε τόσο, με κάθε ευκαιρία, τη μνημόνευε την κυρα-Ευθαλία. Και μόλις τη θυμότανε, άναβε άλλο ένα τσιγάρο. Μόνο που τώρα, το είχε, ήδη, ανάψει. Και το κρατούσε στα δυο δάχτυλα, ανάμεσα από δείκτη και μέσο, του δεξιού του χεριού. Μ΄ εκείνα τα δάχτυλα που ήταν, πια, κίτρινα, από τη νικοτίνη.
Δε μίλησαν οι άλλοι δύο. Τι να πουν; Αυτοί τις είχαν τις γυναίκες τους και γερνούσαν μαζί τους, ήσυχα κι όμορφα. Τράβηξαν τις καρέκλες κοντά στο τραπέζι του Θανάση κι έγνεψαν στον Ιορδάνη:
"Άντε ρε Ιορδάνη, φέρε και σε μας από εκείνο το κοριοζούμι που πίνει ο Θανάσης, το ουίσκι, να νοιώσουμε κι εμείς αέρα Λονδίνου"!
"Πού να νοιώσετε εσείς", είπε, τάχα πειραγμένος, ο Θανάσης. "Είδατε εσείς την Τραφάγκλαρ σκουέρ; Είδατε κόκκινα λεωοφορεία; Δεν είδατε"!
"Πού να τα δούμε, ρε συ Θανάση; Άντε, εσύ που τα ΄δες, για πε μας τα να τα μάθουμε κι εμείς'.
Κι άρχισε να εξιστορεί, το πώς έφτασε στο Χίθροου, πώς τον παρέλαβε ο γιος και τον έβαλε στο μαύρο ταξί, που έμοιαζε με νεκροφόρα και δεν ήθελε να ξαναμπεί, πώς κατέβηκαν στο μετρό και νόμιζε ότι κατέβαινε να βρει τον εξαποδώ, πώς τον πήγε σε κάτι κήπους, που ο βοτανικός της Αθήνας έμοιαζε με την αυλή της κυρα-Λένας, που είχε ένα σπιτάκι τόσο δα, πίσω από την εκκλησία...
Κι έτσι πέρασε κι εκείνη η Μεγάλη Πέμπτη, κι ούτε άκουσε τα 12 Ευαγγέλια, γιατί δεν ήθελε πια. Γιατί τα άκουγε εκείνη και τα σιγομουρμούριζε, μαζί με τον παπά. Γιατί ήξερε "όλα τα γράμματα απ' έξω κι ανακατωτά" και τέτοιες μέρες η θύμησή της ανασταίνονταν, μαζί με το Χριστό. Κι είναι σκληρό, όταν πάρεις την απόφαση πως ο άνθρωπός σου έφυγε, να τον ανασταίνεις μέσα σου. Γιατί μόνον ο Χριστός τα κατάφερε να αναστηθεί. Ο Χριστός κι ο Λάζαρος. Κι αυτός ο τελευταίος, δεν ξαναμίλησε ποτέ. Τέτοιο ήταν το σοκ που έπαθε.
Αυτά σκεφτόταν κι άναβε κι άλλο τσιγάρο...

Συνεχίζεται...

Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

Το τσιγάρο

Η ζωή του όλη, ήταν ένα τσιγάρο. Όπως εκείνο το τραγούδι που είχε γράψει ο Άκης Πάνου. Χανόταν στον καπνό του. Κι έψαχνε, ενώ το κάπνιζε, το ποτήρι πάνω στο τραπέζι. Το σήκωνε αργά, μ' έναν τρόπο -θα 'λεγες- τελετουργικό. Και ρουφούσε ως την τελευταία σταγόνα. Κι έπειτα, έκανε μια τζούρα, βαθιά, να πάει ο καπνός στα πνεμόνια, να νοιώσει το δηλητήριο και να τον φυσήξει έξω, φιλτραρισμένο με τη δική του ζωή.
Σημασία δεν έδινε στους γιατρούς που, χρόνια τώρα, επέμεναν: "Μπάρμπα Θανάση θα πεθάνεις. Αν δεν το κόψεις, θα σε πεθάνει το τσιγάρο".
Κι εκείνος, απαντούσε, πάντα σκεπτικός, πάντα με βλέμμα θολό: "Κάποιος διάολος θα με πάρει μια μέρα. Τι να ΄ναι αυτός, τι να ΄ναι ένας άλλος... Ποια η διαφορά, γιατρέ";
Δεν έλεγε να το κόψει με τίποτα. Ήταν η παρηγοριά του. Ειδικά από τότε που τον άφησε η τρυγόνα του, η κυρα-Ευθαλία κι έφυγε για τόπους άλλους, δεν είχε τι άλλο να κάνει. Καθότανε με τις ώρες στο καφενείο της γειτονιάς, τραβούσε το τσιγαράκι του και, το μόνον που άλλαζε, ήταν το περιεχόμενο του τραπεζιού: Το πρωί καφές, το μεσημεράκι ουζάκι, το απόγευμα άλλος καφές και το βράδυ, ουίσκι.
Αυτό το τελευταίο το ΄χε μάθει στην Αγγλία, όταν είχε πάει να δει το γιο του, που σπούδαζε αρχιτέκτονας και του άρεζε. Ένοιωθε λίγο λόρδος, όταν, το απόγευμα του το σέβριρε ο Ιορδάνης, στο ψηλό ποτήρι-σωλήνα. Δεν είχε χωνέψει ποτέ τα χαμηλά ποτήρια. Ούτε τα κολωνάτα...
Έτσι κι εκείνο το απόγευμα. Είχε δίπλα, στο τραπεζάκι, το ουϊσκάκι του, στα δάχτυλα του δεξιού χεριού μόνιμα το άφιλτρο και τα δυο του χέρια σταυρωμένα χαλαρά, στη λαβή απ το μπαστούνι του. Απέναντί του έπαιζε η τηλεόραση, κάποιο τηλεπαιχνίδι. Κοιτούσε χωρίς να βλέπει. Περισσότερο είχε στήσει αυτί στον Μανώλη και τον Κώστα, που έπαιζαν, με θόρυβο, τάβλι.

...συνεχίζεται...

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Τα dvd της Κυριακής

Έχω κέφια σήμερα. Έτσι, λέω να σας δώσω μερικά στοιχεία για τα dvd που θα δώσουν αύριο, Κυριακή 22 Μαρτίου 2009, οι εφημερίδες.

"Η Εκδίκηση Είναι Δική Μου"
Ποιος: η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ,
Τι: η cult ταινία "Η Εκδίκηση Είναι Δική Μου", σε σκηνοθεσία Μάρλον Μπράντο, με πρωταγωνιστή τον ίδιο (original title: One Eyed Jacks)
Υπόθεση: Μετά από μία ληστεία, ο Dad(Καρλ Μάλντεν), αποφασίζει να κρατήσει όλα τα χρήματα για λογαριασμό του κι αφήνει τον συνεργό και φίλο του Rio (Μάρλον Μπράντο) στα χέρια του σερίφη. Χρόνια μετά, ο Rio καταφέρνει να αποδράσει και αναζητά τον Dad. Μόνον που τώρα, ο παλιός ληστής, είναι ένας αξιοσέβαστος σερίφης στην Καλιφόρνια, που ζει με το φόβο της επιστροφής του Rio. Η συνέχεια επί της (μικρής) οθόνης...
Κριτική: Σκηνοθεσία Μπράντο, ερμηνεία Μπράντο... Μόνον και μόνο για ιστορικούς λόγους, αξίζει της προσοχής μας. Είναι και καλό γουέστερν.


"Οι Δολοφόνοι"
Ποιος: Πάλι η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Τι: "Οι Δολοφόνοι", σε σκηνοθεσία Ντον Σίεγκελ, με τον Λι Μάρβιν και την (αστυνομικίνα) Άντζι Ντίκινσον(original title "The Killers").
Υπόθεση: Δυο εκτελεστές αναζητούν τους λόγους που, το τελευταίο τους θύμα, ένας οδηγός αγώνων, στεκόταν και τους κοιτούσε αδιάφορος, όταν τον "καθάριζαν".
Κριτική: Στο ρόλο του καθάρματος με το διπλό πρόσωπο ο... Ρόναλντ Ρίγκαν! Αξίζει τον κόπο για... ιστορικούς λόγους, αλλά κι επειδή στηρίζεται σε διήγημα του Έρνεστ Χέμινγουέι.




"Charley Varrick"
Ποιος: Ξανά μανά η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ
Τι: "Charley Varrick" σε σκηνοθεσία (πάλι) Ντον Σίεγκελ, με τον Ουόλτερ Ματάου (ελληνικό τίτλο δεν γνωρίζω).
Υπόθεση: Ο Τσάρλι Βέιρικ (Ουόλτερ Ματάου) και οι φίλοι του ληστεύουν το υποκατάστημα μιας τράπεζας σε επαρχιακή πόλη. Κι ενώ περιμένουν "λίγα ψιλά" για τις ανάγκες τους, διαπιστώνουν ότι το χρηματοκιβώτιο περιείχε ένα τεράστιο ποσόν.
Κριτική: Δεν την έχω δει, δεν την έχω ξανακούσει. Η εφημερίδα ακολουθεί την πεπατημένη: Ένα dvd γνωστής ταινίας, ένα ενδιαφέρον κι ένα ό,τι να ΄ναι κι αν βγει καλό, βγήκε.



"Τα Χρόνια της Αθωότητας"
Ποιος: Η Καθημερινή
Τι: Ταινία εποχής σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορτσέζε, με τους Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Μισέλ Πφάιφερ, Γουινόνα (we love you) Ράιντερ(original title: The Age of Innocence).
Υπόθεση: Στη Νέα Υόρκη του 1900, νεαρός δικηγόρος αγαπά χωρισμένη κυρία, ενώ είναι αρραβωνιασμένος με την ανιψιά φίλου του.
Κριτική: Εκείνη την εποχή, κάτι τέτοιο σήμαινε καταστροφή. Σήμερα θα σήμαινε ένα γρήγορο διαζύγιο. Ακόμη και στις χειρότερες στιγμές του, ο Σκορτσέζε είναι πάντα Σκορτσέζε. Εδώ παίρνει υπέροχες ερμηνείες, ειδικά από τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις, τον οποίο, είτε τον βλέπουμε ως Ιρλανδό χίπι, είτε ως παράλυτο φοιτητή, είτε ως ινδιάνο, είτε ως αρχηγό συμμοριών στα 1900, είτε ως νεαρό δανδή, είτε ως αιμοατοβαμμένο πετρελαιά, μας πείθει απόλυτα.

"Batman Begins"
Ποιος: Το Πρώτο Θέμα
Τι: Άλλη μία ταινία με τον Batman, σε σκηνοθεσία Κρίστοφερ Νόλαν, με τον Κρίστιαν Μπέιλ και τον Μάικλ Κέιν. Στο ρόλο του κακού, ο Λίαμ Νίσον(Original Title: Batman Begins).
Υπόθεση: Πώς άρχισαν όλα. Ο μικρός Μπρους Γουέιν που πέφτει στο πηγάδι με τις νυχτερίδες, η μεγάλη του αγάπη που αναγκάζεται να παρατήσει "για το καθήκον", η σχέση του με τον αρχι-επιθεωρητή της αστυνομίας, πώς σκοτώθηκαν οι γονείς του (τεράστια η αναντιστοιχία με την πρώτη ταινία, αλλά πιο "γήινη" η εξέλιξη).
Κριτική: Η ταινία παίζει το ρόλο του προλόγου για τον "Σκοτεινό Ιππότη" που ακολούθησε -και μας άφησε με το στόμα ανοικτό. Ο Μπέιλ είναι ο πιο "σκοτεινός" Batman, ο Νίσον άριστος, ο Κέιν ο προστάτης-μπάτλερ που χρειάζεται ένας σούπερ ήρωας...

"Το Εξπρές του Μεσονυκτίου"
Ποιος: Το Βήμα της Κυριακής
Τι: Η ταινία σταθμός του Alan Parker, με τον νεαρό (τότε) Μπραντ Ντέιβις (αλήθεια πού χάθηκε αυτός μετά τον "Καβγατζή";) και τον (ακόμη πιο νεαρό) Τζον Χαρτ. Original Title: Midnight Express.
Υπόθεση: Νεαρός αμερικανός που κάνει τις διακοπές του στην Κωνσταντινούπολη, αποφασίζει, φεύγοντας από τη χώρα, να πάρει μαζί του, για ενθύμιο, μερικά κιλά ναρκωτικά. Συλλαμβάνεται στο αεροδρόμιο και οδηγείται σε φυλακή - κάτεργο, για να γνωρίσει από πολύ κοντά τι σημαίνει σωφρονισμός στη γειτονική χώρα (στη δεκαετία του '70) και τι "οθωμανικό δίκαιο".
Κριτική: Ό,τι και να πει κανείς για μια τέτοια ταινία είναι λίγο. Ο Άλαν Πάρκερ, της εποχής πριν το The Wall Και το Birdie, είναι, με μία λέξη, καταπληκτικός. Σφίγγεται η καρδιά σου σε κάθε σεκάνς στις φυλακές, πανηγυρίζεις όταν ο -σε κατάσταση αμόκ- πρωταγωνιστής κόβει, με τα δόντια του, τη γλώσσα του ρουφιάνου συγκρατούμενου και τη φτύνει αηδιασμένος -από την προδοσία- και ιδρώνεις έως ότου, μεταμφιεσμένος σε φύλακα, καταφέρει να αποδράσει. Το σενάριο(βιβλίο) των Μπίλι Χέιζ και Ουίλιαμ Χόφερ στηρίζεται στην αληθινή ιστορία που έζησε ο πρώτος της δυάδας των συγγραφέων. ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ.

"H Γέφυρα του Άρνεμ"
Ποιος: Το Έθνος
Τι: Πολεμική ταινία του Ρίτσαρντ Ατένμπορο, με τους Ντερκ Μπόγκαρτ, Τζέιμς Κάαν, Μάικλ Κέιν, Σον Κόνερι, Έντουαρτ Φοξ, Έλιοτ Γκουλντ, Τζιν Χάκμαν, Άντονι Χόπκινς, Ράιαν Ο' Νιλ, Χάρντι Κρούγκερ, Λόρενς Ολίβιε, Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Μαξιμίλιαν Σελ, Λιβ Ούλμαν και, ένας Θεός ξέρει, ποιος άλλος. Αναζητείστε τον (απελπιστικά) νεαρό Κόλιν Φαρέλ. Original Title: A Bridge too Far.
Υπόθεση: Η μάχη για να κατακτηθεί ο έλεγχος της γέφυρας του Άρνεμ. Υπερβολικά κοντά στην ιστορική πραγματικότητα.
Κριτική: Όταν σε μία ταινία συνυπάρχουν όλοι αυτοί οι τεράστιοι ηθοποιοί, όταν τη διεύθυνση της ορχήστρας έχει αναλάβει ο Ρίτσαρντ Ατένμπορο (που μας έδωσε και το Γκάντι), εσύ ρωτάς ακόμη αν θα πρέπει να πάρεις το dvd; Ιεροσυλία!

"Απόδειξη Ενοχής"
Ποιος: Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Τι: Δικαστικό θρίλερ σε σκηνοθεσία Γκρέγκορι Χόμπλιτ, με τους Άντονι Χόπκινς και Ράιαν Γκόσλινγκ.
Υπόθεση: Ο Τεντ Κρόφορντ(Άντονι Χόπκινς), αεροναυπηγός με τεράστιο IQ, σκότωσε τη γυναίκα του. Ποιος, όμως, μπορεί να το αποδείξει; Ο ανερχόμενος κατήγορος Γουίλι Μπέτσαμ(Ράιαν Γκόσλινγκ), αστέρι του γραφείου του εισαγγελέα, που έχει μπει στο στόχαστρο μεγάλων νομικών εταιριών, πρέπει να τον κλείσει φυλακή, αν θέλει να αποκτήσει ένα γραφείο στους τελευταίους ορόφους ενός ουρανοξύστη, με θέα το υπέροχο Λος Άντζελες. Όλα, όμως, δείχνουν ότι ο Κρόφορντ έχει σχεδιάσει τα πάντα στην εντέλεια.
Κριτική: Καλογραμμένο θρίλερ, άψογη ερμηνεία από τον Χόπκινς, αλλά σκηνοθετική διεκπαιρέωση. Για 113 ξένοιαστα λεπτά με τη συνοδεία ποπ κορν.

"Το Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς"
Ποιος: Και πάλι ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Τι: Ερωτική κομεντί σε σκηνοθεσία της Σάρον Μαγκουάιρ, με τους Ρενέ Ζελβέργκερ, Κόλιν Φερθ, Χιού Γκραντ, βασισμένη στο πολύ καλό βιβλίο της Έλεν Φίλντινγ με τον ελληνικό τίτλο "Μπρος Γκρεμός και Πίσω Ράφι". Original Title: Bridget Jones's Diary.
Υπόθεση: Η Μπρίτζετ Τζόουνς(Ρενέ Ζελβέργκερ) είναι ξανθιά, παχουλή, γύρω στα 30, ερωτευμένη με το -τα τρυπάω όλα- αφεντικό της Ντάνιελ Κλίβερ(Χιού Γκραντ). Αποφασίζει να πάρει τη ζωή της στα χέρια της. Γίνεται δημοσιογράφος και καταλαβαίνει ότι, πάντα, ήταν ερωτευμένη με τον παιδικό της φίλο Μαρκ Ντάρσι(Κόλιν Φερθ). Είναι η ιστορία μιας γυναίκας που πίνει πολύ, καπνίζει πολύ, κάνει ό,τι της κατέβει και ψάχνει την αληθινή αγάπη. Κι όλα αυτά, τα γράφει, στα ίσια, χωρίς να κρύβει το παραμικρό, στο ημερολόγιό της.
Κριτική: Αν σας αρέσουν οι ρομαντικές κομεντί.. Αν σας αρέσει ο Φερθ(σαφώς πιο σέξι από τον Γκραντ). Αν σας αρέσει η Ρενέ(δεν καταπίνω ένα μαγκάλι κάρβουνα, καλύτερα...). Ενδιαφέρουσα σκηνοθετική ματιά και μια υπέροχη σκηνή ξύλου, από δύο ανθρώπους που αποκλείεται να έχουν δείρει ποτέ κανέναν στη ζωή τους. Α! Και υπέροχο χιούμορ.

"Το Ταξίδι του Αυτοκράτορα"
Ποιος: Ξανά μανά ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Τι: Ντοκιμαντέρ για τη ζωή των αυτοκρατορικών πιγκουίνων, σε σκηνοθεσία Λικ Ζακέ. Αφήγηση Γρηγόρης Αρναούτογλου. Original title: La Marche de l'empereur.
Υπόθεση: Κάθε χειμώνα, στην Ανταρκτική, οι Αυτοκρατορικοί Πιγκουίνοι αρχίζουν μια εξαντλητική πορεία: Περπατούν ομαδικά ως ένα αφιλόξενο παγωμένο σημείο, όπου θα ζευγαρώσουν και θα γεννήσουν, για να ζήσουν, για πάντα, σε μονογαμικά ζευγάρια.
Κριτική: Υπέροχο ντοκιμαντέρ. Πάρτε κοντά τα χαρτομάνδηλα. Βλέπετε, πολλοί από τους καρπούς αυτού του ασυνήθιστου παντοτινού έρωτα, δεν τα καταφέρνουν να επιβιώσουν...

Καλή θέαση!

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009

Ελένη

Την έλεγαν Ελένη. Κι ήταν η κόρη της δασκάλας. Ήταν -κι αυτός κι εκείνη- μαθητές τρίτης δημοτικού κι εκείνος, όλο και κρυφοκοιτούσε προς το θρανίο της. Αλλά, φυσικά, του ήταν αδιανόητο -σ αυτήν την ηλικία- να κάνει το οποιοδήποτε πρώτο βήμα.
Ήταν, ακόμη, η εποχή που τα τηλέφωνα δεν είχαν κουμπιά, η τηλεόραση δεν είχε τηλεκοντρόλ, ούτε χρώμα και άνοιγε μόνον το απόγευμα, ως τις 11 το βράδυ. Ήταν τότε που δεν υπήρχε Ίντερνετ και Nova και που οι πορνοκινηματογράφοι ήταν καλά κρυμμένοι σε στενά και οι ιδιοκτήτες τους ούτε που σκέφτονταν να βγάλουν στις προθήκες κάτι παραπάνω από την επιγραφή "Σήμερα δύο έργα σεξ". Κι αυτό το πλήρωναν με τσουχτερό πρόστιμο.
Οι λέξεις "σεξουαλική διαπαιδαγώγηση", όχι απλώς τους ήταν άγνωστες, αλλά και απαγορευμένες. Κι έτσι, εκείνος κι εκείνη, συνέχιζαν να ανταλλάσουν ματιές -περισσότερες αυτός- από το ένα θρανίο στο άλλο.
Εκείνη τη μέρα, όμως, αποφάσισε να προχωρήσει. Όταν την είδε να ζητάει, από τη μητέρα της - δασκάλα, να βγει από την αίθουσα, πήρε θάρρος και σηκώθηκε. Πήγε στην έδρα και ζήτησε -κι εκείνος- να βγει έξω. Η δασκάλα, φυσικά, τον άφησε. Ήταν, εξάλλου, συνεσταλμένο παιδί, καλός μαθητής και -επαναλαμβάνω- ζούσαν σε χρόνια που δεν πήγαινε με τίποτα το μυαλό σου στο πονηρό.
Εκείνος, όμως, είχε το σχέδιό του. Την ακολούθησε. Κι όταν την είδε να μπαίνει στις τουαλέτες των κοριτσιών, αποφάσισε να περιμένει από έξω. Τα πέντε λεπτά του φάνηκαν αιώνας. Στον αιώνα αυτό είχε αρκετό χρόνο να το ξανασκεφτεί. Αλλά η απόφασή του, παρέμενε σταθερά η ίδια.
Με το που την είδε να βγαίνει από τις τουαλέτες, την πλησίασε και την έπιασε από το χέρι.
-Άσε με, με πονάς, του είπε.
-Να σου πω...
-Τι; Ε; Τι να μου πεις;
-Να σου πω...
-Ε ναι, λοιπόν, πες μου.
Άνοιξε το στόμα του, αλλά φωνή δε βγήκε. Ξαναπροσπάθησε, αλλά μάταια. Κι εκεί που έδειχνε ανήμπορος να εκφράσει τον παιδικό έρωτά του, άνοιξαν οι ουρανοί: Εκείνη έσκυψε και ακούμπησε, με τα χείλη του τα χείλη της. Τίποτε άλλο. Μόνον τα ακούμπησε. Κι άκουσε καμπάνες, είδε πυροτεχνήματα κι αισθάνθηκε έτοιμος να πετάξει. Να! Μια έτσι να έκανε και θα πετούσε!
Εκείνη έτρεξε προς την τάξη. Εκείνος έμεινε ακίνητος, μια άλλη γυναίκα του Λωτ, στήλη άλατος, εκείνος ο ανάλατος και άνοστος πιτσιρικάς. Να μην έχει καταλάβει τι ήταν εκείνη η κεραμίδα που τον χτύπησε. Τι ήταν εκείνη η λαμαρίνα που μάσησε. Τι ήταν εκείνη η αίσθηση, ανάμεσα στα πόδια του...
Το βράδυ δεν κατάφερε να κοιμηθεί. Περίμενε πώς και πώς την επόμενη ημέρα. Να ξαναπάει στο σχολείο. Να την ξαναδεί. Σηκώθηκε σε χρόνο ντε τε. Για πότε ντύθηκε, για πότε ήπιε το γάλα του, για πότε φόρεσε την ποδιά του(ναι, φορούσαν ποδιά και τα αγόρια εκείνη την εποχή), για πότε πήρε τη σάκα του. Ούτε είχε ανοίξει βιβλίο. Ούτε είχε ακούσει τη μάνα του, να φωνάζει στο κεφαλόσκαλο της εξώπορτας:
"Πού πας Τάκι; Κυριακή είναι σήμερα! Δεν έχει σχολείο"!
Ήταν το πρώτο ξενέρωμα της ζωής του. Εκείνη η Κυριακή είχε 524 ώρες. Κι όταν, με το καλό, ήρθε η Δευτέρα, έζησε το δεύτερο ξενέρωμα, της -μέχρι τότε- ελάχιστης ζωής του: Ούτε γύρισε να τον κοιτάξει. Κι είχε την εντύπωση πως, όταν περπατούσε, με τη φίλη της την Κατερίνα, κρυφογελούσαν και τον κοιτούσαν κάτω από τις φράντζες τους...
Ήθελε να ανοίξει η γη και να τον καταπιεί. Τέτοια ντροπή... Το αποφάσισε: Δε θα αγαπούσε ποτέ καμία γυναίκα. Τον είχαν προδώσει. Και μ αυτήν την απόφαση έφυγε, εκείνη τη Δευτέρα, από το σχολείο. Περπάτησε ως τους καταρράχτες και κάθησε στην άκρη από το ποτάμι. Έιμενε εκεί, να βλέπει τα αγριεμένα νερά. Μέχρι που πείνασε και πήρε το δρόμο για το σπίτι.
Στο τραπέζι ήταν αμίλητος. Η μητέρα του δεν ήξερε τι να κάνει και σε ποιον να μιλήσει. Τότε, ήταν αδιανόητο να μιλήσεις σε παιδοψυχολόγο. Σε τρελογιατρό πήγαιναν οι τρελοί. Και το παιδί της ήταν "μια χαρά". Έτσι αποφάσισε να μιλήσει στη δασκάλα του μικρού. Κι εκείνη, η δασκάλα, βρέθηκε σε δέκα λεπτά στο σπίτι τους, παρέα με την Ελένη. Τη μικρή της κόρη. Άφησαν τα παιδιά να παίξουν στο μικρό δωμάτιο κι εκείνες πήγαν να τα πουν στο σαλόνι.
Εκεί, στο μικρό δωμάτιο του επαρχιώτικου σπιτιού, ένοιωσε τη γλύκα του δεύτερου φιλιού. Κι εκεί ήταν που αποφάσισε, τελικά, να τις συγχωρήσει τις γυναίκες...
Η φωτογραφία με τίτλο Kids In The Pool, είναι της L. F. Zou και την πήρα από εδώ.

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

Πιάστε και τίποτε άλλο...

Αντιμέτωποι με μια νέα απειλή για την υγεία τους, βρίσκονται οι λάτρεις των βιντεοπαιχνιδιών. Πρόκειται για την παλαμική ιδρωταδενίτιδα, μια πάθηση που προκαλεί επώδυνες αλλοιώσεις στις παλάμες των μανιωδών χειριστών του τηλεχειριστηρίου.
Τι πιθανότητες υπάρχουν να υποστούν βλάβες οι παλάμες όσων χρησιμοποιούν τηλεχειριστήριο για να παίξουν το αγαπημένο τους βιντεοπαιχνίδι; Αρκετές, σύμφωνα με το δερματολόγο Κλ. Βαλαρούτσο, ο οποίος υπογραμμίζει πως η διαρκής χρήση του τηλεχειριστηρίου μαζί με την επαναλαμβανόμενη πίεση των κουμπιών μπορεί να επιφέρει μικρές αλλά διαρκείς βλάβες στις επιφάνειες των παλαμών.
Τα συμπτώματα της παλαμικής ιδρωταδενίτιδας είναι όμοια με αυτά που παρατηρούνται στα πέλματα των ποδιών μετά από βαριά σωματική δραστηριότητα: Εμφανίζονται εξογκώματα που προσομοιάζουν με... κάλους!
Το ερώτημα παραμένει: Όταν, στα νειάτα μου, δεν υπήρχαν ηλεκτρονικά παιχνίδια, για να παίζουμε με τα χειριστήριά τους και να κινδυνεύουμε από παλαμική ιδρωταδενίτιδα (φτού! σκουληκομηρμηγκότρυπα!), από... τι κινδύνευαν οι ιδρωμένες παλάμες μας; Διότι κινδύνευαν. Δεν κινδύνευαν; Και ο νοών, νοείτω...

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Ξε-μείνατε Θεσσαλονίκη; So what?

Δεκάδες εκδηλώσεις πραγματοποιούνται, σήμερα Καθαρά Δευτέρα, σε όλο το νομό Θεσσαλονίκης. Δήμοι και Σύλλογοι οργανώνουν γλέντια και μοιράζουν φασολάδα, χαλβά, ελιές και λαγάνες. Για τους μικρούς φίλους υπάρχουν και χαρταετοί. Διαλέξτε:
Στο Γ΄ Δημοτικό Διαμέρισμα, θα πραγματοποιηθεί η καθιερωμένη εκδήλωση με θέμα «ΚΟΥΛΟΥΜΑ ΣΤΟΝ ΚΕΔΡΙΝΟ ΛΟΦΟ», την Καθαρά Δευτέρα, στις 10, στην Πλατεία Τσάτρα (είσοδος ζωολογικού Κήπου) σε συνεργασία με τον Δήμο Αγίου Παύλου. Εδώ θα αναβιώσουν τα πατροπαράδοτα έθιμα και κυρίως το πέταγμα του χαρταετού. Στην εκδήλωση θα μοιραστούν λαγάνες, χαλβάς και χαρταετοί ενώ θα εμφανιστεί το συγκρότημα παραδοσιακής μουσικής του Δήμου Θεσσαλονίκης, καθώς και τα χορευτικά συγκροτήματα του Γ΄ Δημοτικού Διαμερίσματος.
Παραδοσιακές εκδηλώσεις οργανώνουν το Α’ και το Β’ ΚΑΠΗ Μενεμένης την ημέρα της Καθαράς Δευτέρας. Θα μοιραστούν φασολάδα, λαγάνα, χαλβάς και άλλα νηστήσιμα εδέσματα, ενώ ορχήστρες θα παίζουν παραδοσιακή μουσική. Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στις 10.30 π.μ. στην πλατεία του Πολυκέντρου Αγίου Νεκταρίου (Οδ. Ανδρούτσου & Κωνσταντινουπόλεως) και στις 11 π.μ. στον αύλειο χώρο του Α’ ΚΑΠΗ (Έλλης Αλεξίου)
Στο Δ΄ Δημοτικό Διαμέρισμα, την Καθαρά Δευτέρα θα πραγματοποιηθεί Αποκριάτικο Γλέντι στο Άλσος Κρυονερίου, πλάι στην εκκλησία του Αγ. Γιώργη. Την εκδήλωση, η οποία θα αρχίσει στις 10.30 θα πλαισιώσουν παραδοσιακά συγκροτήματα συνοδεία ορχήστρας παραδοσιακής μουσικής, καθώς και κλόουν, ταχυδακτυλουργοί κ.α. Στους παρευρισκόμενους θα μοιρασθούν νηστίσιμα εδέσματα (χαλβάς, λαγάνα, φασόλια, σουπιές, τουρσί, ελιές και ρετσίνα).
Εορταστική εκδήλωση για όλους τους δημότες διοργανώνει ο Δήμος Τριανδρίας για την Καθαρά Δευτέρα 2 Μαρτίου 2009. Η εκδήλωση «Κούλουμα 2009» θα ξεκινήσει στις 11 στις παρυφές του Δάσους Σέιχ Σου (πάνω από το τέρμα ΟΑΣΘ) και θα περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, λαϊκό γλέντι, υπό τους ήχους παραδοσιακής μουσικής από λαϊκή ορχήστρα, με νηστίσιμα εδέσματα για όλους τους συμμετέχοντες.
Ανήμερα Καθαράς Δευτέρας, με το παραδοσιακό πέταγμα του χαρταετού στην «Τούμπα» Πλαγιαρίου, όπου από τις 11 π.μ. θα στηθεί ένα παραδοσιακό γλέντι και θα μοιράζεται λαγάνα, φασολάδα, χαλβάς και άφθονο κρασί.
Ο Δήμος Ευκαρπίας οργανώνει γιορτή στις 11 το πρωί στο πάρκο του Αγίου Κωνσταντίνου, με σαρακοστιανά εδέσματα, άφθονη ρετσίνα και τα χάλκινα του Αλέξανδρου Ζώρα.
Την παράδοση, αλλά και την ανθρωπιά και την κοινωνική ευαισθησία συνδυάζουν οι εκδηλώσεις, τις οποίες οργανώνουν ο Δήμος Ωραιοκάστρου και ο Πολιτιστικός Οργανισμός, για τον εορτασμό της Καθαράς Δευτέρας, στις 2 Μαρτίου 2009. Η καθιερωμένη εκδήλωση για τα Κούλουμα, η οποία περιλαμβάνει ένα πλούσιο εορταστικό πρόγραμμα που απευθύνεται στους πολίτες όλων των ηλικιών και όλων των προτιμήσεων, θα αρχίσει στις 11 το πρωί και κατά την παράδοση όλων των προηγούμενων ετών θα φιλοξενηθεί στον χώρο του δημοτικού σχολείου.
Στο Ε΄ Δημοτικό Διαμέρισμα την Καθαρά Δευτέρα, στις 11.30, θα πραγματοποιηθεί αποκριάτικη γιορτή με ζωντανή μουσική και παραδοσιακά συγκροτήματα, στις στο Άλσος της Ν. Ελβετίας. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προσφερθούν παραδοσιακά εδέσματα (λαγάνα και χαλβάς).

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Δε με λες, σε αρέσει ο κεφτές;


Για να τελειώνουμε, κάποια στιγμή, με αυτό το "εγώ την έχω καλύτερη (σ.σ. τη γλώσσα) από εσένα", ας αντιγράψω το άρθρο του καθηγητή Γ. Μπαμπινιώτη, από την εφημερίδα Το Βήμα (θα ακολουθήσει εμπεριστατωμένη ανάλυση περί μπουγάτσας, καλαμακίου και σουβλακίου):
«ΜΕ ΛΕΣ» 'Η «ΜΟΥ ΛΕΣ»; "ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ"
...Το όλο θέμα ξεκινά σε παλαιότερες εποχές, με την κατάργηση της δοτικής* οπότε και γεννιέται η ανάγκη να βρεθεί νέα λύση εκεί που μέχρι πρότινος χρησιμοποιούταν η συγκεκριμένη πτώση. Έτσι, καθημερινές φράσεις όπως π.χ. το "λέγεις μοι" παύουν να υφίστανται και η γλώσσα αναζητά έναν νέο τρόπο έκφρασης.
Στη Βόρειο Ελλάδα προτιμήθηκε η αιτιατική ενώ στη Νότιο Ελλάδα η γενική για να δώσουν (σε νεώτερα ελληνικά) "με λες" και "μου λες", αντίστοιχα.
Και οι δύο αυτοί τύποι είναι σωστοί καθώς χρησιμοποιούνται κανονικότητα μέσα στους αιώνες από τους Έλληνες. Κατά μίαν άποψη η αιτιατική είναι πιο κοντά στην δοτική οπότε, όσο παράξενο και να ακούγεται, ο βορειοελλαδίτικος τύπος (με λες) θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι πιο δικαιολογημένος.
Ο βασικότερος λόγος που σήμερα η σύνταξη με γενική θεωρείται ορθότερη (μου λες) είναι μάλλον επειδή η Νότιος Ελλάδα απελευθερώθηκε πρώτη και η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε στο νέο κράτος ήταν αυτή που μιλούσαν σε εκείνα τα μέρη.
Σήμερα, ειδικά μέσω των μέσων μαζική ενημέρωσης, έχει καθιερωθεί γενικότερα ο τύπος με την γενική. Το βέβαιο είναι πως έχει περάσει στο υποσυνείδητό μας ως ο ορθός τρόπος αν και αυτό όπως είδαμε δεν στέκει πραγματικά.
Παρεμπιπτόντως, δυο από τους λογοτέχνες που έχουν γράψει με τον συγκεκριμένο τρόπο είναι ο Κώστας Π. Καβάφης και ο Αθανάσιος Χριστόπουλος.
Ας μην ξεχνάμε το εξής σημαντικό: οι νοτιοελλαδίτες, που εκφράζουν τη δοτική μέσω γενικής λέγοντας "θα σου πω κάτι", "θα της δώσω κάτι", στον πληθυντικό διαπράττουν ακριβώς το "σφάλμα" που καταλογίζουν στα εκ Βορρά αδέλφια τους, και λένε: "θα σας πω κάτι", "θα τους δώσω κάτι". Χρησιμοποιούν δηλαδή αιτιατική!
Επομένως, καθαρά από απόψεως ομοιογένειας, τα βόρεια ιδιώματα είναι πιο συνεπή διότι χρησιμοποιούν αιτιατική και στον ενικό και στον πληθυντικό...."

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Το... Bollywood επί σκηνής!



Ήρθε από το πουθενά, σάρωσε στα Όσκαρ, πήρε (είναι αλήθεια ότι το επιθυμούσαμε) και το κορυφαίο Όσκαρ κι επέστρεψε στο Bollywood. Ας ξεχυθούμε κι εμείς στις αίθουσες, για να το απολαύσουμε.
Ακολουθούν τα βιντεάκια από τους ευχαριστήριους λόγους της Κέιτ Γουίνσλετ, του Σον Πεν, αλλά και του σκηνοθέτη Ντάνι Μπόιλ. Και οι τρεις είναι απολαυστικοί. Και συγκινητικοί. Για όσους εργάζονταν σήμερα το πρωί, δεν είχαν Nova, ή δεν άντεξαν στη μάχη με το Μορφέα τα ξημερώματα...

Ο... Γουίνι και το Όσκαρ σκηνοθεσίας

Ήταν φαβορί...

To Όσκαρ στον Σον Πεν

Λεπτό προς λεπτό η τελετή των Όσκαρ

Τελευταία ενημέρωση 6.55

Με το λογίδριο του Χιου Τζάκμαν άρχισε η τελετή των 81ων Βραβείων Όσκαρ. Δήλωσε πως δεν... υπάρχει μπάτζετ και έφτιαξε τα πάντα στο γκαράζ του. Τραγούδησε στο δικό του σκηνικό του Slumdog Millionair, του Milk, χόρεψε ως... Batman, εμφανίστηκε σε όλες τις ηλικίες του Μπέντζαμιν Μπάτον (υπό το χειροκρότημα του Μπραν Πιτ), απήγαγε την Χάθαγουέι για να παίξει το ρόλο του... Νίξον κι αυτός του Φροστ, τραγούδησαν ντουέτο με την Αν να του τραγουδά mr Frost, I think I love you... χόρεψε για το Reader, για το οποίο είπε ότι... δεν το έχει δει και... πάλαιψε φτιάχνοντας το μαλί του, αλλά Μίκι Ρουρκ. Για να καταλήξει: I am a wrestler, I am a reader, I'm Wolverine!
Στο πρώτο βίντεο δεν αποφεύχθηκε το λάθος: Η αυλαία, από κρύσταλλα σβαρόφσκι δεν άνοιξε αμέσως!
Με πέντε ηθοποιούς επί σκηνής έγινε η απονομή για το Όσκαρ β γυναικείου ρόλου. Η Τίλντα Σουίντον, η Κάντις Μπέργκεν, η Αντζέλικα Χιούστον, η Γούπι Γκόλντμπεργκ και η Γκόλντι Χον, παρέδωσαν το πρώτο Όσκαρ της βραδιάς στην Πενέλοπε Κρουζ (ΕΚΠΛΗΞΗ) για το Βίκι, Κριστίνα, Μπαρτσελόνα. "Λιποθύμησε κανείς ποτέ εδώ πάνω; Μάλλον θα είμαι η πρώτη", ήταν τα πρώτα λόγια της Κρουζ. Ευχαρίστησε, πριν πνιγεί σε λυγμούς, διάφορους και, πάνω από όλους, τον Πέδρο Αλμοδοβάρ. Τέλος μίλησε στα Ισπανικά, επειδή, όπως είπε "θέλουμε να κρατήσουμε ζωντανή τη γλώσσα μας".
Ο Στιβ Μάρτιν και η Τίνα Φέι παρουσίασαν, με πολύ χιούμορ, το Όσκαρ σεναρίου. Το πήρε το Μιλκ και ο Ντάστιν Λάνς Μπλακ. "Αν δεν υπήρχε ο Χάρβεϊ Μιλκ δε θα είμασταν έτσι" είπε ο δηλωμένος γκέι σεναριογράφος, που ευχαρίστησε τη μαμά του "που με αγαπάει για αυτό που είμαι".
Το Όσκαρ Διασκευασμένου Σεναρίου πήρε το Slumdog Millionair κι ο Σάιμον Μπούφοϊ.
Το Όσκαρ Κινούμενου Σχεδίου παρουσίασαν οι Τζένιφερ Άνιστον και Τζακ Μπλακ. Το πήρε το Wall-e. To Όσκαρ για την ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους πήρε το La Maison et Petit Cubes.
Όσκαρ Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης και Μακιγιάζ πήρε το Μπέντζαμιν Μπάτον. Ο Μάικλ Ο' Κόνορ πήρε το Όσκαρ για τα κουστούμια του The Douches. Τα παρουσίασαν με απρόοπτα οι Ντάνιελ Γκρεγκ (πάτησε την τουαλέτα της συμπαρουσιάστριας και μπέρδεψε τα λόγια του δύο φορές) και Τζέσικα Πάρκερ. Η σκηνή είχε μετατραπεί σε ένα τεράστιο κινηματογραφικό... πλατό.
Ένας... μεταμφιεσμένος Μπεν Στίλερ (με γενιάδα) και η Νάταλι Πόρτμαν παρουσίασαν το Όσκαρ Φωτογραφίας. Ο Στίλερ έκοβε βόλτες στη σκηνή, κοιτούσε εκστασιαμένος τα βίντεο και... προσπάθησε να διαβάσει το ότο-κιου, πριν καλέσει στη σκηνή τον Άντονι Ντοντ Μέντλ, για να παραλάβει το αγαλματάκι, για το Slumdog Millionaire.
Ο Γιάνους Καμίνσκι παρουσίασε το Όσκαρ Μικρού Μήκους. Το πήρε ο Γιόχαν Αλεξάντρ Φρέιντανκ, για το Toyland.
Σε σκηνοθεσία Μπαζ Λούρμαν, ο Χιου Τζάκμαν κι η Μπιγιονσέ Νόοουλς μας χαρίζουν 5 λεπτά μιούζικαλ. Solid Musical. Από το West Side Story, ως το Mama Mia. "The musical is back" θα βροντοφωνάξει ο Χιου, στο τέλος του νούμερου. Το ευχόμαστε.
Πέντε τιμημένοι με Όσκαρ, οι Άλαν Άρκιν, Τζον Κέρι, Κούμπα Κούντιν Τζούνιορ(που... έδωσε ρεσιτάλ, ζητώντας από τον Ρ. Ντάουνι Τζούνιορ να αφήσει και κανένα ρόλο για τα... αδέλφια), Κρίστοφερ Γουόκεν και Κέβιν Κλάιν παρουσίασαν το Όσκαρ β Ανδρικού Ρόλου. Το πήρε, όπως όλοι περίμεναν, μετά θάνατον, ο Χιθ Λέτζερ. Το παρέλαβε η οικογένειά του, την ώρα που πολλοί -ανάμεσά τους η Κέιτ Γουίνσλετ, ο Άντριου Μπρόνμπι, ο Μπραν Πιτ κι ο Σον Πεν- έβαζαν τα κλάματα. "Απόψε διαλέξαμε να γιορτάσουμε γι αυτά που πέτυχε", δήλωνε η μητέρα του.
Το Όσκαρ Ντοκιμαντέρ πήραν οι Ντέιμον Μαρς και Σάιμον Τσιν, για το Man on Wire, που θα το δούμε σε έναν μήνα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης. Ένα φιλμ για ριψοκίνδυνους σχοινοβάτες. Το Όσκαρ για το ντοκιμαντέρ μικορύ μήκους πήρε το Smile Pinky, της Megan Mylan.
Όσκαρ εφέ, που παρουσίασε ο Γουίλ Σμιθ (που εμφανίστηκε ως... από μηχανής θεός, από το υπόγειο) πήρε το Μπέντζαμιν Μπάτον. Όσκαρ Ηχητικής Επένδυσης πήρε το Dark Knight και Ήχου το Slumdog Millionaire. Το Όσκαρ μοντάζ πήγε, επίσης, στο Slumdog Millionaire.
Ειδικό βραβείο παραδίδεται στον Τζέρι Λιούις, κυρίως για την προσφορά του στα παιδιά με κινητικά προβλήματα. Το Kodak Τheatre στο πόδι, όρθιο, χειροκροτεί. Καταβεβλημένος, πλέον, ασθενής, θα μιλήσει για λίγο και θ ααποχωρήσει έχοντας στο πλευρό του τον Έντι Μέρφι, που λίγο πριν δήλωνε πως αποτελεί πηγή έμπνευσης για όλους τους κωμικούς.
Το Όσκαρ Μουσικής πήρε ο Ραχμάν, για το Slumdog Millionaire. "Ήμουν ενθουσιασμένος και τρομοκρατημένος μαζί, πριν έρθω εδώ. Λες και πήγαινα να... παντρευτώ" δήλωσε, με το αγαλματάκι στα χέρια ο Ινδός συνθέτης. Το Όσκαρ Τραγουδιού -η παρουσίασή τους ήταν εκπληκτική, με τη σκηνή του Kodak Theatre να μετατρέπεται σε... Bollywood -αν και θα προτιμούσα στη σκηνή τον Πίτερ- πηγε, επίσης, στον Ραχμάν, για το Slumdog Millionaire.
O Λίαμ Νίσον και η Φρίντα Πίντο παρουσίασαν το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Το πήρε η Ιαπωνία, ο Γιοζίρο Τακίτα και το Departures.
Παρουσιάζεται το βίντεο με τις απώλειες του χρόνου που πέρασε. Ανάμεσά τους ο Ρόι Σάιντερ, ο "δικός μας" Ζιλ Ντασέν κι ο Τσάρλτον Χέστον. Το βίντεο κλείνει με τον ακαταμάχητο κι αξέχαστο Πολ Νιούμαν, να μας χαιρετάει μ ένα νεύμα στο γείσο του καπέλου του, σε μια σκηνή από "Το Κεντρί". Καλό τους ταξίδι...
Η Ρις Γουίδερσπουν παρουσίασε το Όσκαρ σκηνοθεσίας. Το πήρε ο Ντάνι Μπόιλ για το Slumdog Millionaire και το χάρηκε... χοροπηδώντας "σαν τον Γουίνι δε Που" όπως είχε υποσχεθεί στα παιδιά του από παλιά, "όταν θα γινόταν αυτό το θαύμα". Ζήτησε συγνώμη από τον χορογράφο της τελευταίας σκηνής επειδή... ξέχασε το όνομα του στα credits (σίγουρα τον αποζημίωσε).
Το Όσκαρ Α Γυναικείου Ρόλου παρουσίασαν οι: Σοφία Λόρεν, Μαρί Αν Κοτιγιάρ, Σίρλεϊ Μακ Λέιν, Χάλι Μπέρι και Νικόλ Κίντμαν, Η Σίρλεϊ παρότρυνε την Αν Χάθαγουέι να συνεχίσει να τραγουδά. Η Μαρί Αν Κοτιγιάρ την Κέιτ Γουΐνσλετ να μη χάσει την επαφή με τον εαυτό της. Η Χάλι Μπέρι είπε στη Μελίσα Λίο ότι έπαιξε ένα ρόλο που δε θα ξεχαστεί. Η Σοφία Λόρεν δε βρήκε λόγια για τη Μέριλ Στριπ. Της θύμισε τις 15 υποψηφιότητες. Η Νικόλ Κίντμαν, προς την Αντζελίνα Τζολί, να μας θυμίζει πάντα "τη δύναμη μιας μάνας". Το Όσκαρ, όπως αναμενόταν, πήρε η Κέιτ Γουίνσλετ -κι η αγαπημένη μου Μέριλ έκανε νέο ρεκόρ ως η ηθοποιός με τις περισσότερες υποψηφιότητες και τη μόλις μία βράβευση. Στην ομιλία της, η Κέιτ Γουίνσλετ παραδέχτηκε ότι είχε προβάρει, για πρώτη φορά, το λόγο της, όταν ήταν 8 χρονών, στο μπάνιο, κρατώντας ένα... μπουκάλι σαμπουάν. "Αυτό δεν είναι σαμπουάν", είπε κρατώντας το Όσκαρ. Και για να βρει τους γονείς της στην αίθουσα, ζήτησε να της σφυρίξουν, κάτι που... έκανε ο πατέρας της.
Το Όσκαρ Α Ανδρικού ρόλου παρουσίασαν οι Ρόμπερτ Ντενίρο, Μάικλ Ντάγκλας, Άντριου Μπρόντμπι, Άντονι Χόπκινς και Σερ Μπειν Κίνγκσλεϊ. "Δούλεψες κόντρα σε κάθε πιθανότητα", είπε ο Ντάγκλας στον Φρανκ. "Πώς τα κατάφερες, τόσο στρέιτ, να είσαι τόσο... γκέι", ρώτησε τον Σον Πεν ο Ρόμπερτ Ντενίρο. "Στη ζωή έχει σημασία να είσα άνθρωπος. Αυτός είναι ο φίλος μου, Σον Πεν", κατέληξε. Τον Ρίτσαρντ Τζέκινς παρουσίασε ο Άντριου Μπρόντμπι. "Είμαι χαρούμενος για την αναγνώρισή σου", κατέληξε. "Είναι σωστό να αναγνωριστείς απ αυτόν το ρόλο", είπε ο Άντονι Χόπκινς για τον Μπραντ Πιτ. "Καλώς ήρθες πίσω, πρωταθλητή που επανέρχεσαι, Μίκι Ρουρκ", είπε για τον πρωταγωνιστή του Παλαιστή ο Σερ Μπεν Κίνγκσλεϊ. Και το Όσκαρ πήγε στον Σον Πεν... "Δεν το περίμενα...", παραδέχτηκε. "Πρέπει να υπάρχουν ίσα δικαιώματα για όλους" είπε. "Ζω σε μια χώρα με έντιμο πρόεδρο και, που, παρά τη σκληρότητά της, βγάζει μεγάλος καλλιτέχνες. Ο Μίκι Ρουρκ ξανασηκώνεται και είναι αδελφός μου", κατέληξε.
Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ παρουσιάζει το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Θα το πάρει το Slumdog Millionaire. Όλο το Bollywood επί σκηνής, παιδιά, γυναίκες, παραγωγοί, ηθοποιοί. Πανευτυχής ο παραγωγός Κρίστιαν Κλόσον. "Δεν είχαμε πολλά λεφτά, αλλά κέφι, μια ιδιοφυία για σκηνοθέτη, τέλειο σενάριο και πάθος", θα πει.
Καλή σας νύχτα(ή, μήπως, πρέπει να πω καλή σας μέρα;). Και του χρόνου...

Λεπτό προς λεπτό, μαζί στο κόκκινο χαλί

Τελική ανανέωση 3.15

Η υποψήφια για Όσκαρ β γυναικείου ρόλου Έιμι Άνταμς εμφανίστηκε με κατακόκκινη τουαλέτα -στην απόχρωση του χαλιού- και περιδέραιο-λεμαριά αλόγου, που την έκανε να γέρνει κατά 25 μοίρες μπροστά. "Είναι... άδικο να συναγωνίζομαι μια στρίπερ σαν τη Μαρίζα Τομέι, που δείχνει τόσο όμορφη", δήλωσε με χιούμορ.
Ως τώρα η πιο κομψή ήταν η Ινδή συμπρωταγωνίστρια του Slumdog Millionaire(δεξιά), με την οποία δηλώνω ερωτευμένος -και μιλάμε για γεροντοέρωτα, που σημαίνει ότι είναι επικίνδυνο, αν μου αρνηθεί. Ειδοποιήστε την...
Καταπληκτική και η Βανέσα Χάτζενς(φωτογραφία αριστερά), με μαύρη τουαλέτα. Εύχονταν να δει τη Μέριλ Στριπ να παίρνει το αγαλματάκι. Δείτε το βίντεο εδώ και θα με θυμηθείτε.
Στο χαλί κι ο Τζος Μπρολίν. Δηλώνει περήφανος ως μέλος της πεντάδας (είναι υποψήφιος για το Όσκαρ β ανδρικού ρόλου) και παραδέχεται ότι... μπήκε στην ηθοποιία από την πίσω πόρτα(με την ταινία Γκούνις, για τους παλιότερους).
Μια φούξια Ντιόρ τουαλέτα φορούσε η Νάταλι Πόρτμαν. Κούκλα. Την ίδια ώρα έδινε συνέντευξη η... Κάρι Μπράντσο, κατά κόσμον Τζέσικα Πάρκερ, η οποία επιβεβαίωσε πως εγκρίθηκε το σίκουελ του Sex and the City και δήλωσε πως θα συμμετάσχει στην τελετή.
Η Ταράτζι Χένσον(φωτογραφία αριστερά), υποψήφια για το Όσκαρ β γυναικείου Ρόλου(η... μάνα του Μπραντ Πιτ στο Μπέντζαμιν Μπάτον) ζήτησε "να κλείσει όλη η πόλη για να κάνουν ένα πάρτι στην... υγειά μου"! Λίγο πιο πέρα ο πρωταγωνιστής του Φροστ/Νίξον, Φραντς Λαντζέλα, δήλωνε ότι... αγάπησε τον πρώην πρόεδρο από το ρόλο(τον είχε παίξει και στο θέατρο, αλλά πάλι δε συγχωρείται).
Περνά στο Kodak Theatre η Σοφία Λόρεν. Τη συνοδεύει ο γιος της. Τα λόγια περιττεύουν. Λίγο νωρίτερα είχε περάσει η Μαρίζα Τομέι, που δίνει μια αξέχαστη ερμηνεία στον Παλαιστή, του Αρoνόφσκι, δίπλα στον Μίκι Ρουρκ (που ελπίζω να το πάρει, επιτέλους)... Όσο για την Τομέι, ένας χορός σε στύλο, μάλλον δε φθάνει. Αν και για την Τομέι θα άφηνα έναν μισθό πεντόευρα στο στριγκ της...
Απολαυστικός και στο κόκκινο χαλί ο Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ. Δήλωσε... φαν του Μπέντζαμιν Μπάττον (το Σλαμντογκ Μιλιονέρ είναι... βρετανικό) και του σκηνοθέτη του στο Ζόντιακ.
Η υποψήφια για το Όσκαρ Β Γυναικείου Ρόλου, Βαϊόλα Ντέιβις, παραδέχτηκε ότι όταν συνάντησε, για πρώτη φορά, την Μέριλ Στριπ, έπαιρνε δύο ηρεμιστικά την ώρα "γι αυτό και τώρα είμαι... μια χαρά".
Συγκρατημένος ιδιαίτερα ο Μίκι Ρουρκ, υποψήφιος για το Όσκαρ α ανδρικού ρόλου, για τον Παλαιστή. Στο λαιμό του το μενταγιόν που φορούσε στο τσιουάουά του, τη Λόκι, που πέθανε πριν μερικές ημέρες κι ήταν η μόνη του παρέα όταν είχε ξεμείνει από ρόλους, αλλά και από αντιπάλους στα ριγκ. Σε όλες του τις δηλώσεις αναφερόταν στο σκυλί του.
Αμέσως μετά η Κουίν Λατίφα, η οποία θα παρουσιάσει το βίντεο για τις απώλειες του 2009.
"Μέρος της δουλειάς μας και οι φιλανθρωπίες, γιατί έτσι, την προσοχή που μας δίνουν τα μέσα, μπορούμε να την κατευθύνουμε αλλού", δήλωσε η Αντζελίνα Τζολί. Δίπλα της, ο Μπραντ Πιτ δήλωνε περίεργος για να δει το εσωτερικό του Kodak Theatre, αφού δεν είχε πάει, τα τελευταία χρόνια στις τελετές. Δήλωσε, ακόμη, περήφανος που βρίσκεται ανάμεσα σε Μίκι Ρουρκ και Σον Πεν, για τους οποίους είπε ότι ήταν πάντα τα είδωλά του.
"Όσες υποψηφιότητες κι αν έχεις, είναι πάντα δύσκολο", δήλωσε η Κέιτ Γουίνσλετ, η οποία πρόσθεσε ότι χρωστά πάρα πολλά στους άλλους ανθρώπους, για όλα αυτά τα χρόνια. Όσο για το τι φοβόταν πριν την τελετή; "Μήπως... πατήσω την τουαλέτα μου και πέσω", δήλωσε...