Ένα μπλουζ για τον Αλέξη

Πραγματικά υπέροχο μπλουζ για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Στίχοι, Μανώλης Ρασούλης. Μουσική - Τραγούδι Ναταλί Ρασούλη. Ακούστε το...

New Kid on the Block

Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου

Κουράγιο ως το 3,30 λεπτό. Δεν υπάρχει μοντάζ, δεν είναι αναπαράσταση από ηθοποιούς. Είναι το real thing.

Διάστημα ή χάσμα;

Αμ αυτό δεν ήταν διάστημα... Ήταν χάσμα. Χάσμα γενεών! Τόσο καιρό που έχω να γράψω, να επικοινωνήσω, είτε από ΄δω είτε από το ζόρι, δεν έχει ξανασυμβεί.
Γιατί, άραγε; Υπάρχουν δικαιολογίες. Πολλές. Λίγο οι δουλειές, λίγο η υγεία, λίγο ο καιρός, λίγο το ΄να, λίγο τ' άλλο. Όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει λέει η μάνα μου.
Η αλήθεια είναι η δουλειά. Όχι ότι με πλάκωσε η δουλειά και δεν προκάμω... Η κατάσταση στη δουλειά.
Εργάζομαι σε ένα δημοτικό μέσο ενημέρωσης. Γνωστό για μερικούς, ίσως κάποιοι να το διαβάζετε τώρα για πρώτη φορά. Το μέσο αυτό, μέρα με τη μέρα, απαξιωνόταν. Κάποιοι λένε ότι αυτό γινόταν επειδή προβάλει μόνον το έργο του δημάρχου, είναι μονόμπαντο, φερέφωνο και τα λοιπά και τα λοιπά... Μπούρδες λέω εγώ. Το μέσον απαξιωνόταν για έναν απλό λόγο, που τον είπε κάποιος στην αρχαιότητα και, από τότε, κανείς δεν κατάφερε να το αλλάξει:

Δει δη χρημάτων ω άνδρες Αθηναίοι.

Όταν όλος -ή, τέλος πάντων, το 85%- του προϋπολογισμού πηγαίνει σε μισθούς, είσαι καταδικασμένος, αργά, αλλά σταθερά, να διαβαίνεις προς το θάνατο. Πού να βρεθόυν χρήματα να αγοραστεί καλό πρόγραμμα. Πού να βρεθούν χρήματα να αντικατασταθούν τα μηχανήματα... Πουθενά.
Σιγά - σιγά, τα εξωτερικά συνεργεία γινόταν λιγότερα. Χωρίς βοηθούς, χωρίς ηχολήπτες. Οι ρεπόρτερ, το ίδιο. Η θέση όποιου έφευγε έμενε άδεια. Τα θέματα τα οποία έπρεπε να καλυφθούν, γινόταν όλο και λιγότερα. Και οι απαιτήσεις, όλο και περισσότερες.
Παρόλα αυτά, ο κόσμος εκεί μέσα δούλευε με κέφι. Γιατί; Επειδή πληρωνόταν στην ώρα του και όπως έπρεπε. Με νυχτερινά, υπερωρίες, Κυριακάτικα. Γιατί, για να το ξέρετε, στον κλάδο μας, εκτός από τα 10 - 15 γκόλντεν μπόις -και γκερλς- της ενημέρωσης, οι υπόλοιποι είναι εργάτες. Μεροκαματιάρηδες, που έχουν οικογένειες, παιδιά, πιστωτικές κάρτες, στεγαστικά δάνεια. Και, στα περισσότερα ΜΜΕ, αυτοί οι εργάτες κάνουν και έναν και δύο μήνες για να δουν το χρώμα του χρήματος. Μερικοί, κάνουν και εξάμηνο... Και τα "μαγαζιά", ακόμη και οι... καλύτερες οικογένειες, που πληρώνουν τους εργαζόμενους, χρωστάνε κάτι μύρια στα ταμεία...
Έλεγα λοιπόν, ότι στο μαγαζί δουλεύαμε με κέφι, εκείνοι οι ολίγοι, γιατί πλήρωνε αυτά που έπρεπε (όχι παραπάνω, αυτά που έπρεπε, με βάση συμβάσεις και εργατική νομοθεσία) και στην ώρα τους. Ώσπου, εδώ κι έναν, περίπου, χρόνο, άρχισαν τα προβλήματα. Ψίθυροι στην αρχή, που έγιναν κραυγές, στη συνέχεια.

Η λειτουργία του μέσου προβλέπονταν από έναν ψευτονόμο, που έγινε απ τις ανάγκες της εξέλιξης και μιλούσε για λειτουργία δημοτικών ραδιοφώνων. Η τότε κυβέρνηση, μετά από όσα είχαν γίνει στο Σέιχ Σου (ΜΑΤ, Αρκουδέας, Κούβελας, ξύλο, ξηλώματα κεραιών του πρώτου δημοτικού ραδιοφώνου, δικαστικοί αγώνες) αναγκάστηκε να κάνει το αυτονόητο: Να ανοίξει τις ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές συχνότητες, που (να μην το ξεχνάμε αυτό) είναι ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΓΑΘΟ και ανήκουν στην κοινωνία.
Αυτός ο νόμος, έπρεπε να αλλάξει. Η προηγούμενη κυβέρνηση έπρεπε (με ευρωπαϊκή εντολή, φυσικά) να αλλάξει το θολό -είναι η αλήθεια- καθεστώς των μέσων. Κι έπρεπε να εξασφαλίσει ισονομία. Έτσι προβλέφθηκε σε μια διάταξη του κώδικα δήμων και κοινοτήτων, ότι οι δημοτικές επιχειρήσεις πρέπει να γίνουν Α.Ε.
Τι σημαίνει αυτό; Ότι και τα δημοτικά ΜΜΕ, για να συνεχίσουν να ζουν και να υπάρχουν, πρέπει να έχουν κέρδη. Να κυνηγήσουν τη διαφήμιση. Το χρήμα. Τα μπικικίνια. Το μπακίρι. Να βγάλουν αέρα ξέκωλα, φανφαρόνους, ριάλιτι, τηλεπαιχνίδια, πρωινάδικα, μεσημεριανή ζώνη κι ό,τι μπορεί να φέρει τηλεθέαση, ακροαματικότητα, αναγνωσιμότητα. Κι επειδή στην Ελλάδα ζούμε, ξέρουμε καλά τι φέρνει τα νούμερα...
Οι δήμοι είχαν έναν χρόνο καιρό να περάσουν στη "νέα τάξη πραγμάτων". Τι έκαναν; Τίποτα. Από τη μία γνώριζαν ότι δεν μπορούσαν να συναγωνιστούν σε αυτό το πεδίο τα ιδιωτικά ΜΜΕ. Εκείνα έχουν χρήμα, άρα θα αγοράσουν καλύτερα μπούτια και πιο σκληρά ριάλιτι. Γιατί δεν είναι, τελικά, οι επιδέξιοι κώλοι αυτοί που κερδίζουν τα μεταξωτά βρακιά, αλλά οι μεταξωτοί κώλοι αυτοί που δέχονται πάνω τους τα επιδέξια βρακιά. Και ο νοών νοήτω, που λέει κι ο Μανώλης Ρασούλης...
Από την άλλη, σκέφτηκαν ελληνικά. Γιατί να κάνουμε κάτι εμείς; Θα το κάνει η πολιτεία, που θα καταλάβει τη μα...κία της, θα δώσει μία παράταση, θα βρεθεί λύση.
Η παράταση δόθηκε, η λύση δε βρέθηκε. Την ύστατη ώρα, έναν μήνα πριν τις εκλογές, η ΚΕΔΚΕ, ομόφωνα, παρέδωσε μια τροπολογία στον τότε υπουργό Εσωτερικών (δια του υφυπουργού και δημοσιογράφου) και το μόνο που απέμενε ήταν να ανοίξει η Βουλή (γιατί η τροπολογία από την ΚΕΔΚΕ πέρασε κατακαλόκαιρο). Λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο πρωθυπουργό, που βγήκε και προκήρυξε εκλογές.
Θα μου πείτε: "ε, και; Εκλογές έγιναν, κυβέρνηση προέκυψε, το κράτος έχει συνέχεια" κι άλλα τέτοια ευρωπαϊκά... Έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε. Γιατί η νυν κυβέρνηση είναι "και έτσι και γιουβέτσι"(που ξανα-λέει κι ο Ρασούλης). Ναι μεν ο αρμόδιος υπουργός δηλώνει ότι δεν είναι στην πρόθεση της κυβέρνησης να κλείσει τα δημοτικά ΜΜΕ, δεν δίνει, όμως, μια άμεση και τελική λύση -υιοθετώντας, για παράδειγμα, την τροπολογία που, ομόφωνα, είχε προτείνει η ΚΕΔΚΕ των πράσινων, γαλάζιων, κόκκινων, ροζ και άλλων πολιτικών αποχρώσεων δημάρχων. "Θα το μελετήσουμε", "θα το συζητήσουμε" κι άλλα τέτοια...
Χθες, ένας από τους δημάρχους που έχει το ζόρι, πέρασε από την ΚΕΔΚΕ την ίδια τροπολογία, πάλι ομόφωνα, με ένα "μαξιλαράκι" για τον υπουργό: Να δώσει άλλη μία παράταση έως ότου βρεθεί, τελικά, η λύση. Μεσοβέζικα πράγματα, αλλά σίγουρα καλύτερα από τη μετατροπή των εταιριών σε Α.Ε., κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνουν βιώσιμες. Κι αντιλαμβάνεστε όλοι τι σημαίνει αυτό για τους εργαζόμενους. Ως τώρα, αυτοί είναι που πληρώνουν τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων, με απολύσεις μέσα στο πλαίσιο του 2%, με εξωθήσεις σε "οικειοθελείς" αποχωρήσεις, με μειωμένη εργασία -άρα και μειωμένες αποδοχές- και ελαστικά ωράρια. Έτσι γίνονται οι "εξυγιάνσεις" των εταιριών, δεκαετίες τώρα.
Όπως καταλαβαίνετε, από όσα σας παρέθεσα με τρομακτικές λεπτομέρειες που δημιούργησαν το παραπάνω "σεντόνι", το κέφι πέθανε από το μαγαζί που εργάζομαι. Ήρθε η μουρμούρα, τα καρφώματα, τα γλειψίματα, ο φόβος για το αύριο. Από όλους; Όχι, φυσικά. Από κάποιους. Αρκούν, όμως, δυο ρουφιάνοι, για να φέρουν τα πάνω - κάτω κι άλλοι δυο πρόθυμοι, για να προωθήσουν τα παιχνίδια μερικών που διψούν για εξουσία, για να κάνουν ένα μαγαζί από ενορία, μπουρδέλο... Όχι ότι έγινε μπουρδέλο το μαγαζί που εργάζομαι, αλλά μερικοί θα ήθελαν να το κάνουν, για να έχουν λόγο ύπαρξης αυτοί και ουσία τα λόγια τους και οι επιθέσεις που εξαπολύουν χρόνια τώρα.
Σε αυτό το καθεστώς δουλεύουμε. Κι αν πείτε ότι "εντάξει μωρέ, υπάρχουν κι άλλα μαγαζιά, βγες στην αγορά εργασίας", θα σας πω πολλά. Αλλά θα σας τα πω μέσα στο Σαββατοκύριακο, γιατί σας κούρασα.
Φιλιά.
Δ.

Ας κάνουμε ένα διαστηματάκι...

Μια ψήφος...

Περπατούσε στους δρόμους της πόλης. Κοιτούσε τις προεκλογικές αφίσες. Λιγότερες από άλλη φορά. "Ξαφνικά απέκτησαν και... οικολογική συνείδηση", σκέφτηκε. Χαμηλόφωνα. Ήταν, πάντα, των χαμηλών τόνων...
Κοιτούσε κάτω και παρατηρούσε ότι, αντίθετα από άλλες φορές, δεν πατούσε πάνω σε προεκλογικά φυλλάδια. Χαμογέλασε. "Ανάγκας και Θεοί πείθονται", ξανασκέφτηκε. Επίσης χαμηλόφωνα. (Αλήθεια, πώς κατάφερνε, ακόμη κι η σκέψη του να είναι χαμηλόφωνη; Ήταν προσόν, ή μειονέκτημα;)
Εκεί που περπατούσε, άρχισαν να πέφτουν γύρω του μικρές προκηρύξεις. Ήταν στο χρώμα ενός από τα κόμματα. Είχαν το όνομα ενός απ' τους υποψηφίους. Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, να δει από πού ερχόταν όλη αυτή η ρύπανση. Το βλέμμα του θόλωσε...
Σα να ήταν αεροπλάνο αυτό που περνούσε. Πάνω, μακριά. Κινούνταν αργά. Πετούσε προκηρύξεις κι αυτές, σύννεφο παλλόμενο, κατέληγαν στις πλάκες της πλατείας. Όλες ήταν άσπρες κι είχαν, με γαλάζια, κεφαλαία, γράμματα, γραμμένο: "Ναι"!
Γύρισε στον πατέρα του που τον κρατούσε απ' το χέρι και τον ρώτησε: "Πειράζει να ψηφίσουμε όχι";
Εκείνος δαγκώθηκε, κοίταξε δεξιά κι αριστερά και είδε τον περίεργο κουστουμαρισμένο τύπο να κοιτάζει και να περιμένει. Σήκωσε το χέρι του και τον χαστούκισε.
Ο μικρός κοίταξε απορρημένος. Δάκρυα κύλησαν από τα μάτια του, αλλά έσφιξε τα δόντια, για να μην τον πιάσουν οι λυγμοί. Ξανακοίταξε κάτω και συνέχισε να περπατάει δίπλα στον πατέρα του.
Μερικά βήματα πιο κάτω, ξανασήκωσε τα μάτια του. Ένα δάκρυ χάραζε το μάγουλο του πατέρα. Σιωπή...
Κι ύστερα ακούστηκε κι άλλο αεροπλάνο να πλησιάζει. Κι άλλες προκηρύξεις και ξανασήκωσε το βλέμμα στον ουρανό. Το κατέβασε.
Μόνος. Στο πλακόστρωτο του πάρκου της ΧΑΝΘ. Η πλατεία της Έδεσσας είχε διαλυθεί γύρω του. Ο πατέρας του, χρόνια τώρα που έχει αποσυρθεί στο χωριό. Τον πλησίασε ένα πρεζόνι: "Φίλε, έχεις ένα ευρώ";

Ποτέ δεν είναι αργά για να ζήσεις

Ο Ιωάννης Μανωλόπουλος, 63 χρόνων, είχε υποστεί πολλά εμφράγματα από μία ηλικία κι έπειτα. Βρισκόταν, πλέον, στο τελικό στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας. Όμως, μία μηχανική καρδιά, σε συνδυασμό με βλαστοκύτταρα, του χάρισε -για δεύτερη φορά- τη ζωή!
Ο κ. Μανωλόπουλος χειρουργήθηκε πριν από δέκα ημέρες, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, από ομάδα καρδιοχειρουργών, αποτελούμενη από τους καθηγητές του ΑΠΘ Χρήστο Παπακωνσταντίνου, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Στίβεν Γουέστμπάι του γαλλικού Πανεπιστημίου Καέν Αντρέ Καγιάτ.
Όπως ανέφερε ο κ.Παπακωνσταντίνου, δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται μηχανική καρδιά και βλαστοκύτταρα για την αντιμετώπιση καρδιοπαθειών, αλλά στην προκειμένη περίπτωση τα βλαστοκύτταρα, που έχουν ευεργετική δράση στο μυοκάρδιο, βοηθούν στο να κερδίσει χρόνο ο ασθενής και ίσως μελλοντικά να μπορέσει ν' αφαιρεθεί η μηχανική καρδιά.
«Στην Ελλάδα έχουμε την τεχνογνωσία να κάνουμε τέτοιου είδους επεμβάσεις και να χρησιμοποιούμε τεχνητές καρδιές σε συνδυασμό με βλαστοκύτταρα και οι ασθενείς δεν χρειάζεται να πηγαίνουν στο εξωτερικό. Το κόνσεπτ αυτής της επέμβασης είναι ότι, με τη χρήση βλαστοκυττάρων που δρουν ευεργετικά στο μυοκάρδιο, δίνεται η δυνατότητα να ξεκουραστεί η καρδιά του ασθενούς και ίσως μελλοντικά να αφαιρεθεί η μηχανική καρδιά», ανέφερε ο κ Παπακωνσταντίνου.
Η κατάσταση της υγείας του 63χρονου ασθενούς εξελίσσεται θετικά.

Γκλούμιστερ: Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά

Συνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ
από τον ΤΥΠΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

«Η Γκλούμιστερ ήταν κάποτε η ιδανική πόλη, για να φτιάξει κανείς την οικογένειά του – αν αγαπούσε την ηρεμία, τους μεγάλους ανθισμένους κήπους και τα κυριακάτικα γεύματα με τους γείτονες…». Όμως από την Γκλούμιστερ εδώ και χρόνια έχουν χαθεί τα χρώματα. Μπορεί να θυμίζει θρίλερ, όμως είναι... παραμύθι (για έφηβους και ενήλικες). Η «Γκλούμιστερ» γράφτηκε από την Ιωάννα Μήτσικα πριν λίγα χρόνια και τώρα γίνεται θεατρική παράσταση που θα ανεβεί στο Studio Vis Motrix (Αγν. Στρατιώτη 20, έναντι Αγ. Δημητρίου) από την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου. Η ίδια, αλλά και ο Αλέξανδρος Ιωάννου που έκανε τη μουσική της παράστασης μίλησαν στον «Τ.Θ.».


-Τι είναι η «Γκλούμιστερ»;
Ιωάννα Μήτσικα: Άρχισε από ένα παραμύθι και διασκευάστηκε σε θεατρικό κείμενο από αυτοσχεδιασμούς που κάναμε με την Έφη Κάντζα. Επί σκηνής παίζουμε εμείς οι δύο και το θέμα είναι το ίδιο με το παραμύθι.
Βρισκόμαστε στην «Γκλούμιστερ», μια πόλη όπου τη γνωρίζουμε ως ιδανική, αλλά στην πορεία καταλαβαίνουμε ότι μάλλον δεν είναι και τόσο ιδανική όσο φαίνεται.
Όλα ξεκινούν από ένα stand up που αποτυγχάνει, στην πορεία και αναγκαζόμαστε ουσιαστικά να εφεύρουμε την ιστορία της «Γκλούμιστερ» πάνω στη σκηνή. Η δομή του θεατρικού είναι αυτό ακριβώς: ότι η ιστορία εφευρίσκεται πάνω στη σκηνή.
Προσπαθήσαμε να δώσουμε την ίδια ατμόσφαιρα με το παραμύθι. Βέβαια χρειάστηκε να προστεθούν χαρακτήρες, να γίνει η αφήγηση διάλογος και είναι αρκετά αλλαγμένο. Παρόλα αυτά το θέμα παραμένει το ίδιο. Νομίζω όμως ότι η ατμόσφαιρα του παραμυθιού αποδίδεται καλύτερα και με τη μουσική του Αλέξανδρου Ιωάννου.

-Ποια είναι τα κύρια γνωρίσματα της μουσικής στην παράσταση;
Αλέξανδρος Ιωάννου: Είναι επηρεασμένη από ταινίες τρόμου, αλλά είναι πολύ πιο ατμοσφαιρική για να ταιριάζει με το παραμύθι. Ουσιαστικά είναι μείξη μιας παραμυθένιας και τρομακτικής μουσικής.

-Είναι πρωτογενής ή χρησιμοποιήσετε κομμάτια που υπάρχουν ήδη;
Α.Ι.: Όχι. Είναι κομμάτια που γράφτηκαν τώρα.
I.M.: Η μουσική είναι πραγματικά η μισή παράσταση και αυτό το καταλαβαίνουμε τώρα που αρχίζουμε να δουλεύουμε σε ροή το έργο.

-Σκηνοθετείτε την «Γκλούμιστερ» μαζί με την Έφη Κάντζα και την Τατιάνα Μύρκου. Η συν – σκηνοθεσία πώς λειτούργησε;
Ι.Μ.: Εξαιρετικά, μετά από πολλές προσπάθειες (γέλια). Είχαμε ήδη κάνει τη διασκευή σε θεατρικό κείμενο με την Έφη και η Τατιάνα ήρθε ακριβώς στο σημείο όπου χρειάζονταν ένας σκηνοθέτης απέξω για να δέσει όλο αυτό το πράγμα, να προσθέσει ιδέες και να το τοποθετήσει σε χώρους και χρόνους που να είναι ταιριαστοί σε μια παράσταση.

-Βλέποντας τελευταία τις ταινίες της Ντίσνεϊ φαίνεται ότι δεν αφηγούνται πλέον ιστορίες για πριγκίπισσες και πρίγκιπες. Γίνεται αυτό και στα παραμύθια;
Ι.Μ.: Φυσικά. Νομίζω ότι αυτό δεν είναι κάτι καινούριο. Συμβαίνει εδώ και αρκετό καιρό. Όντως πάντα υπήρχε αυτό το είδος του παραμυθιού, όμως υπήρχε και ένα άλλο που προσπαθούσε να παρεκκλίνει.
Α.Ι.: Ούτως ή άλλως τα παραμύθια έτσι ξεκινήσανε. Η αρχική τους μορφή ήταν θρίλερ.
Ι.Μ.: Τα παραμύθια ήταν θρίλερ, σπλάτερ…. Ποτέ όμως δεν είχαν χάπι εντ. Αναγκάστηκαν να έχουν χάπι εντ για την κινηματογραφική τους απόδοση, αλλά και γιατί το χάπι εντ είναι πιο “εύπεπτο”.

-Μετά την «Γκλούμιστερ» τι θα ακολουθήσει;
Ι.Μ.: Κατ’ αρχάς θα συνεχίσουμε με την «Γκλούμιστερ» δεν θα σταματήσουμε στις εννιά παραστάσεις. Θα επιδιώξουμε να πάμε και σε άλλες πόλεις, και σε φεστιβάλ και ίσως σε άλλο χώρο στη Θεσσαλονίκη.
Και επειδή η σύνθεση αυτή λειτουργεί, το μόνο που μπορώ να σας πω είναι η προσωπική μου πρόθεση και διάθεση να κάνουμε και κάτι καινούριο.

-Ασχολείστε με το χορό. Πώς βλέπετε το μέλλον του στην πόλη;
Ι.Μ.: Σκοτεινό, ερεβώδη….

-Δεν υπάρχει φως στο τούνελ;
Ι.Μ.: Υπάρχει, αλλά χρειάζεται στήριξη οικονομική. Δεν γίνεται διαφορετικά. Και οι καλές προσπάθειες που προκύπτουν, αν δεν έχουν οικονομική στήριξη, ούτε ακούγονται, ούτε έχουν τη δυνατότητα να προωθηθούν. Υπάρχουν άνθρωποι στην πόλη που κάνουν πολύ καλές δουλειές το θέμα είναι ότι όλα αυτά μένουν στον κλειστό κύκλο του κόσμου που έτσι κι αλλιώς θα πάει να τα δει. Εμείς ευτυχώς είχαμε την οικονομική στήριξη της Νέας Γενιάς (σημ. για το παραμύθι από το Ευρωπαϊκό πρόγραμμα της Νέας Γενιάς για νέους δημιουργούς «Youth in Action»). Διαφορετικά θα ήταν ακατόρθωτο αυτό που κάναμε.


Χρήσιμα
Παραστάσεις: 25/9 – 30/9/2009 και 9-11/10/2009. Τις Παρασκευές στις 00.00, τις υπόλοιπες μέρες στις 22.00. Εισιτήρια: 12€, 8€ φοιτητικό. Πληροφορίες – Κρατήσεις: 2310-228161.

Πέρασαν τα χρόνια; Ε, και;

Σημασία έχει να ροκάρεις. Κι οι σεβάσμιοι κύριοι ρόκαραν για τα καλά, χθες βράδυ, στη Μονή Λαζαριστών. Ζωή να ΄χουμε (και να ΄χουνε) να μας ξανάρθουνε!

Μονομαχία στο... Ελ Μηχανιώνα!

Λόγο το λόγο, δεν ξεχάστηκαν αλλά... πιάστηκαν στα χέρια, σήμερα το πρωί, οι δύο άνδρες, στη Νέα Μηχανιώνα. Θυμήθηκαν τις διαφορές τους και λίγο ήθελε ο καβγάς να έχει τη χειρότερη κατάληξη. Έβγαλαν τα όπλα, απείλησαν ο ένας τον άλλον και, σε κάποια στιγμή, ο 45χρονος πυροβόλησε τον 48χρονο! Ευτυχώς, δεν τον πέτυχε! Για την ιστορία, ο 45χρονος (που πυροβόλησε) κρατούσε πιστόλι κι ο 48χρονος (που έκανε την καταγγελία στην αστυνομία) κρατούσε κυνηγετική καραμπίνα. Εναντίον τους σχηματίστηκε δικογραφία, για απόπειρα ανθρωποκτονίας.

από εδώ