Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οδηγός... Μακρυνίτσας

Την αγαπάω ιδιαίτερα. Καλά την είπαν «μπαλκόνι του Πηλίου». Αυτό είναι η Μακρυνίτσα. Βρέθηκα για 48 ώρες στα καλντερίμια της κι ανακάλυψα πάλι κάτι καινούργιο. Γιατί η Μακρυνίτσα το έχει αυτό το καλό. Δε σου δείχνει, αμέσως, όλες τις ομορφιές της. Είναι έξυπνη γυναίκα. Σου εμφανίζει, σε κάθε σου επίσκεψη και κάτι διαφορετικό.
Δεν πρόκειται να σας πω τι βρήκα αυτήν τη φορά. Σημασία έχει να κάνετε τις δικές σας ανακαλύψεις. Πάντως, με την πρώτη ευκαιρία, να πάτε.
Πρωί, πάρτε το καλντερίμι δεξιά από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο (την εκκλησία της πλατέιας). Αφήστε δεξιά σας το καφενείο του Θεόφιλου και περπατήστε λίγο ακόμη. Το δρόμο θα σας κλείσει ένα αρχοντικό, με φοβερό μπαλκόνι στο Βόλο. Φάτε εκεί πρωινό. Καταπληκτική ομελέτα, φιλόξενος ιδιοκτήτης. Και η μαρμελάδα το κάτι άλλο.
Για μεσημέρι, προτιμήστε το γνωστό εστιατόριο στην πλατεία. Αν έχει δροσιά, είναι ό,τι πρέπει να τσίπουρο, σπεντζοφάι και φασόλια φούρνου. Από πάνω γλυκό του κουταλιού (αυτήν την εποχή προτιμήστε καρυδάκι, τριαντάφυλλο ή λεμόνι).
Το απόγευμα φροντίστε να έχετε κρατήσει ελιόψωμο και τυρόψωμο από το φούρνο δίπλα στο ξενοδοχείο Αχιλλέας. Α! Κι ένα μυστικό. Ο ιδιοκτήτης δε λέγεται Αχιλλέας. Κι ένα δεύτερο μυστικό: Είναι από τον Άγιο Αθανάσιο Δράμας!
Το βράδυ κατεβείτε στο Βόλο. Για τσίπουρο στην παραλία (ο «Γιώργος» στην αρχή του λιμανιού είναι καλή λύση). Μην οδηγήσετε στην επιστροφή. Τα τσίπουρα κουράζουν και νυστάζουν. Πάρτε ταξί. Το πρωί δεν θα σας πονάει το κεφάλι -η Μακρυνίτσα έχει υγρασία «μηδέν».
Σε άλλο ποστ, λεπτομέρειες για άλλες γωνιές του Πηλίου (και προσωπικές φωτογραφίες, γιατί τώρα ακόμη μαθαίνω τα τερτίπια της νέας ψηφιακής).

Για τους καλοφαγάδες, προσφέρω μια μερίδα κοντοσούβλι(στη φωτογραφία). Το έψησε φίλος (ο Σπύρος) στην αυλή του σπιτιού του, στην Κουκουράβα. Είχε μέρες το κρέας στο κρεμμύδι, για να μαλακώσει και το έψηνε σε χαμηλή φωτιά, επί τέσσερις ώρες. Φάγαμε και τα πιάτα.
Α! Ο Σπύρος κάνει καταπληκτική κοπανιστή (σε κάνει δράκο με τις φωτιές που θα βγάλεις από το στόμα σου, αλλά έτσι είναι η σωστή κοπανιστή) και θανατηφόρο τζατζίκι (να φάει και η/ο σύντροφος, γιατί διαφορετικά κάποιος θα κοιμηθεί στον καναπέ).

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Πείνασα
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Πολύ... νόστιμη η Μακρυνίτσα. Σκέψου όμως... να περνάς καλά εκεί που τρως καλά. Αρρώστια; ΑΜΑ Η ΕΚΔΡΟΜΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΞΕΝΥΧΤΙ, ΞΥΔΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΤΡΑΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΛΑΚΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ. 42 είσαι ακόμα, θείο!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Καλή Χρονιά!

Καλώς τα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό μου! Για περάστε... Περάστε... Παρακαλώ, ο πρώτος, να σπάσει το ρόδι στο κατώφλι. Όλοι χωράτε. Όλοι οι καλοί χωράτε. Αλλά και για τους κακούς θα δώσουμε μια θέση στον καναπέ, μέρες που είναι. Ακόμη και σ αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα blog, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, ή που δεν τους συμφέρει η ελευθερία αυτή, αλλά την μετρούν και την κόβουν κατά το δοκούν. Σα μια κάλτσα. Αλλά ας αφήσουμε τις γκρίνες. Κι ας κόψουμε, πρώτα από όλα, τη βασιλόπιτά μας. Ανοίχτε τις σαμπάνιες, τσουγκρίστε τα ποτήρια, ευχηθείτε, γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Μικρούλης είναι ακόμη, με ματάκια σχιστά, κινέζικα, γιατί μέσα στο 2008 όλο για την Κίνα θα μιλάμε, τόσο λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, όσο και λόγω της μεγάλης ανάπτυξης σ αυτήν τη χώρα, που, ώρα είναι πλέον, να αρχίσει να κοιτάζει λίγο και το θέμα της μόλυνσης. Γιατί καλό είναι το ανάθεμα που ρίχνουμε στον Μπους και τους οπαδούς του (τους Μπούστηδες αυτού του κόσμου, του δυτικού), αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι περ...

Μια αρχή, πριν καιρό...

"Θεριό ανήμερο"! Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Πώς έμπλεξα έτσι...

... να τρέχω από τη μια δουλειά στην άλλη, να βλέπω φίλους να βγαίνουν στην ανεργία, να βλέπω μαγαζιά να διώχνουν ανθρώπους κι έπειτα να κλείνουν, να βλέπω χαμερπείς, γυμνοσάλιαγκες να σκαρφαλώνουν, να γίνονται προϊστάμενοι, να φουσκώνουν σα διάνοι, να γκαρίζουν σα γάιδαροι, να αλυχτάνε σα τα σκυλιά, να φιλούν κατουρημένες ποδιές, να χάνουν τη θέση τους, να πέφτουν από ψηλά (ακόμη στην πτώση είναι -και θα κάνουν πάταγο όταν πέσουν, θα σκορπίσουν και θα γεμίσει ο τόπος όλος σκατά) γιατί οι αρκούδες δεν πέτυχαν ποτέ, στο ρόλο του σχοινοβάτη. Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα, με πίεση σταθερά εκεί στα 18, κιλά εκεί στα 130, σύντροφο εκεί, πνιγμένη στην αλκοόλη, ανίκητοι από τη ρουτίνα, μα βουτηγμένοι μέσα της, κινδυνεύοντες να την καταπιούμε και να γίνουμε, τελικά, ένα με αυτήν, έχοντάς την μέσα μας κι όχι όξω μας. Αλλά εμείς επιμένουμε, κόντρα στον καιρό, στους οχτρούς, στον ήλιο και στην οικονομική κρίση, που ο Γιώργος δεν έβλεπε πριν πάρει την ψήφο μας και βλέπει κα...