Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2006

Το –τετράωρο- κενό

Πόσο θέλει να πιστέψει… Είναι απίθανα απίστευτο το πόσο ψάχνει να βρει και το παραμικρό, να πιστέψει. Ψάχνει ανάμεσα στις λέξεις της. Τις περιμένει μία μία, να τις ξεστομίσει και να τις πάρει στα χέρια του. Να τις ζυγίσει, να τις ψαχουλέψει. Μπας και βρει κάτι, να στηριχθεί.

Γιατί τι είναι η πίστη; Στήριγμα. Και δε μιλάμε, τώρα, για την πίστη σε Θεό, όπως κι αν λέγεται αυτό. Μιλάμε για πίστη σε ανθρώπους. Στους δικούς μας ανθρώπους. Στον άνθρωπό μας.

Τα σκεφτόταν όλα αυτά όσο την άκουγε. Υπήρχε ένα κενό χρόνου. Περίπου τέσσερις ώρες. Δηλαδή, μια ζωή. Άντε, καλά. Όχι μία, μισή ζωή. Υπάρχει μια πεταλούδα στην Ασία, που ζει, όλο κι όλο, ένα οκτάωρο. Από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου. Άρα, αυτό το κενό των τεσσάρων ωρών, ήταν μισή ζωή.

Δεν ήταν ποτέ πρόθυμη να δικαιολογηθεί. Μισούσε τις δικαιολογίες. Κι ας άφηνε κενά. Ήταν σα να αδιαφορεί για τις ανάγκες του άλλου.

Έτσι κι εκείνος. Αισθανόταν λες και αδιαφορούσε για τις δικές του αγωνίες. Και ήθελε να την πιστέψει. Να πει, «ναι, έτσι είναι, όπως τα λες». Όμως υπήρχε αυτό το τετράωρο κενό

3 σχόλια:

pwlina είπε...

Μερικές φορές η σιωπή φαντάζει σαν την καλύτερη λύση σε σχέση με το λόγια που λέμε πάνω στα νεύρα μας...το άσχημο είναι όταν ξέρουμε τον άλλον τόσο καλά ώστε ξέρουμε ακριβώς τι είναι αυτό που θα τον πονέσει περισσότερο και το κάνουμε...καλύτερα η σιωπή....

Ανώνυμος είπε...

Ξέρω ΑΚΡΙΒΩΣ τι λες. Α Κ Ρ Ι Β Ω Σ . Κι εγώ, όπως κι εσύ, άφησα το κενό να υπάρχει, κι ας ικέτευα για την αλήθεια, "μη με ξεφτιλίζεςι ρε γμτ, πες το μου, να φύγω". Δεν το είπε. Και έμεινα. Και δεν προσπάθησε καν να πει ένα ψέμμα. Τίποτα. Με παρακάλεσε να μείνω. Και έμεινα. Μαλάκας;

diastimata είπε...

anonymous said...

...Με παρακάλεσε να μείνω. Και έμεινα. Μαλάκας;

Ειλικρινά, δεν έχω απάντηση. Μερικές φορές τα κενά κρύβουν αλήθειες που πληγώνουν. Προστατεύουν. Άλλες φορές κρύβουν την αμηχανία, το φόβο να χάσεις κάτι σίγουρο. Κι άλλες το λάθος.
Μόνον ο καιρός θα δείξει. Υπομονή.