Σάββατο, 22 Ιουλίου 2006

Μαγγανοπήγαδο


Τελικά τι είναι, στην πραγματικότητα, οι σχέσεις; Ένα ατέλειωτο μαγγανοπήγαδο. Όπως εκείνο που έσπρωχνε ο Κόναν ο Βάρβαρος, στη μαλακία του Ρίτσαρντ Φλάισερ (σενάριο Όλιβερ Στόουν) με πρωταγωνιστή τον Σβαρτζενέγκερ (το μόνο καλό σε αυτήν την ταινία ήταν ότι ο Άρνι δεν μιλούσε -πολύ).
Όπως ο ιδιαίτερα σωματώδης Κόναν έσπρωχνε, ασταμάτητα, το μαγγανοπήγαδο, εκεί που ήταν αιχμάλωτος, από παιδάκι, έφηβος, άνδρας, έτσι κι αυτός (ή αυτή) που είναι το ένα μέλος της σχέσης σπρώχνει. Με την ελπίδα ότι θα βγει νερό. Κι όταν βγει νερό συνεχίζεις να σπρώχνεις. Γιατί χρειάζεσαι κι άλλο.
Ο Κόναν έσπρωχνε. Το νερό έβγαινε. Ξεδίψασαν οι άνθρωποι. Αλλά ο Κόναν έπρεπε να συνεχίσει να σπρώχνει. Για να ποτιστούν τα χωράφια. Μετά για να πάει το νερό στα σπίτια. Μετά για να φθάσει ως το διπλανό χωριό. Και να ποτιστούν κι εκεί τα χωράφια. Κι όταν τον ελευθέρωσαν από τα δεσμά του μαγγανοπήγαδου, τον έστειλαν στην αρένα: ή να φάει την καρδιά των αντιπάλων του, ή να φάνε εκείνοι τη δική του καρδιά.
Δηλαδή, ποια είναι η διαφορά από τις ανθρώπινες στενές σχέσεις; Μήπως κι εκεί την καρδιά σου δεν τρώνε; Κι αν δεν προλάβεις να φας την καρδιά του αλλουνού, βρίσκεσαι με τη δική σου δαγκωμένη.
Τώρα θα μου πεις, σταμάτα να σπρώχνεις. Άσε τους να διψάσουν, να δουν τι σημαίνει βερίκοκο. Μήπως, όμως, σε τελική ανάλυση, σου αρέσει που βρίσκεσαι στο μαγγανοπήγαδο; Μήπως αν σταματήσεις να σπρώχνεις δεν θα έχεις τι άλλο να κάνεις;
Φαύλος κύκλος... Λες και είσαι σε ένα μαγγανοπήγαδο.
Σπρώχνε, με την ελπίδα πως θα μπεις και στην αρένα. Γιατί πολλοί ήταν αυτοί που ξεψύχησαν ενώ, ακόμη, έσπρωχναν. Με την ελπίδα να σταματήσουν μια μέρα. Πού να ΄ξεραν...

1 σχόλιο:

November είπε...

Αχου το... είναι ευαισθητούλι...