Πόσο θέλει να πιστέψει… Είναι απίθανα απίστευτο το πόσο ψάχνει να βρει και το παραμικρό, να πιστέψει. Ψάχνει ανάμεσα στις λέξεις της. Τις περιμένει μία μία, να τις ξεστομίσει και να τις πάρει στα χέρια του. Να τις ζυγίσει, να τις ψαχουλέψει. Μπας και βρει κάτι, να στηριχθεί.
Γιατί τι είναι η πίστη; Στήριγμα. Και δε μιλάμε, τώρα, για την πίστη σε Θεό, όπως κι αν λέγεται αυτό. Μιλάμε για πίστη σε ανθρώπους. Στους δικούς μας ανθρώπους. Στον άνθρωπό μας.
Τα σκεφτόταν όλα αυτά όσο την άκουγε. Υπήρχε ένα κενό χρόνου. Περίπου τέσσερις ώρες. Δηλαδή, μια ζωή. Άντε, καλά. Όχι μία, μισή ζωή. Υπάρχει μια πεταλούδα στην Ασία, που ζει, όλο κι όλο, ένα οκτάωρο. Από την ανατολή ως τη δύση του ήλιου. Άρα, αυτό το κενό των τεσσάρων ωρών, ήταν μισή ζωή.
Δεν ήταν ποτέ πρόθυμη να δικαιολογηθεί. Μισούσε τις δικαιολογίες. Κι ας άφηνε κενά. Ήταν σα να αδιαφορεί για τις ανάγκες του άλλου.
Σχόλια
...Με παρακάλεσε να μείνω. Και έμεινα. Μαλάκας;
Ειλικρινά, δεν έχω απάντηση. Μερικές φορές τα κενά κρύβουν αλήθειες που πληγώνουν. Προστατεύουν. Άλλες φορές κρύβουν την αμηχανία, το φόβο να χάσεις κάτι σίγουρο. Κι άλλες το λάθος.
Μόνον ο καιρός θα δείξει. Υπομονή.