Ουφ! Θα σκάσω! Μ έχει πάρει από κάτω η καθημερινότητα και με πατάει αδίστακτα! Τι να σας τα λέω φίλοι μου αγαπημένοι (που έλεγε κι ο Άλκης Στέας). Από τη μία δουλειά τρέχω στην άλλη -και να ΄χεις και τη CD να διαμαρτύρεται που τη συναντάς μεσάνυχτα και κάτι! Μα είναι τρελοί αυτοί οι Αθηναίοι)! Ξυπνάω, που λέτε, στις 8, πλένομαι, ντύνομαι, πηδάω τη Βεράντα και πάω στο σχολείο. Όπου το σχολείο είναι γνωστό ΙΕΚ, στο οποίο εγώ παριστάνω τον καθηγητή. Και λέω παριστάνω, γιατί επί 15 συναπτά έτη, δεν τα πήγαινα και τόσο καλά, με δασκάλους και καθηγητές -με ελάχιστες εξαιρέσεις. Άρα, πώς να μπω, εγώ, τώρα, στο πετσί του ρόλου. Το μέλλον Δε λέω ότι ήμουν άγιος. Δεν υπάρχει, ως γνωστόν, κόσμος Αγγέλων. Διαβολάκι ήμουν, με κερατάκια και ουρά. Τους πείραζα, με ανέχονταν -γιατί το χιούμορ και η μετριοφροσύνη είναι δύο πράγματα που με χαρακτηρίζουν- και περνούσαμε, εγώ καλά κι αυτοί καλύτερα. Όμως, αυτό που συμβαίνει τη σήμερον ημέραν, με τη μαθητιώσσα νεολαία της χώρας μας, ξεπερνά κάθε νοσηρή φαν...