diastimata

Εσύ, αν θες, πες το σύμπτωση. Εγώ, δεν πιστεύω σε τέτοιες σατανικές συμπτώσεις. Άκου, τώρα: Τη μέρα που διάλεξαν οι επιστήμονες του CERN να αρχίσουν το πείραμά τους με το μποζόνιο του Χίγκιν, ή σωματίδιο του Θεού, ή το κέρατό τους το τράγιο, ή πες με όπως θες, πες με, έχω εγώ γενέθλια! Το σκεφτόμουν χθες βράδυ, λίγο πριν τα μεσάνυχτα κι έλεγα: Ρε λες; Λες τη μέρα των γενεθλίων μου να δημιουργηθεί εκείνη η τεράστια μαύρη τρύπα, που θα μας ρουφήξει όλους μέσα της και δε θ αφήσει κολυμπηθρόξυλο; Κι ύστερα το σκέφτηκα θετικά: Λες, τη μέρα των γενεθλίων μου να βρεθεί ο τρόπος που γεννήθηκε το σύμπαν; Τουλάχιστον, όταν με ρωτάνε αργότερα, πότε έγινε το θαύμα και μάθαμε για το αρχικό θαύμα, θα θυμάμαι να απαντήσω. Γιατί, όπως ξέρουν φίλοι και οχτροί, το γήρας ου (να μην σας κουράζω με τα υπόλοιπα), αλλά φέρνει παρέα: Το Αλτζχάιμερ. Όπου Αλτζχάιμερ είχε και η θεία Κική. Η οποία καλά το ξεκίνησε, μπερδεύοντας πρόσωπα, αλλά το πήγε άσχημα. Άρχισε να μπερδεύει και καταστάσεις. Και μπορεί να γλιτώ...

Για Παγκόσμια Ημέρα ξεκίνησε, αλλά βγήκε νύχτα: http://aspropoulis.blogspot.com/2008/05/blog-post_03.html

«Άντε! Η καμπάνα χτύπησε»! Ο κυρ – Ανδρέας στεκόταν, εδώ και ώρα, στην είσοδο του διαμερίσματος. Με το καινούργιο του κοστούμι, την άσπρη λαμπάδα στα χέρια, τη γραβάτα του δεμένη στην εντέλεια, φρεσκοπλυμένος, φρεσκοσιδερωμένος, σαν έτοιμος από καιρό. Είχε βάλει κι ένα κόκκινο αβγό στην τσέπη, που το είχε διαλέξει επιμελώς, όχι πολύ μικρό, ούτε πολύ μεγάλο, ούτε σουβλερό, αλλά στρόγγυλο. Με μια, μόνον, έγνοια: Να σπάσει τα αβγά όλων των υπολοίπων. Αν ήταν δυνατόν, θα είχε ξεκινήσει εδώ και ώρα για την εκκλησία. Δεν του άρεζε καθόλου που όλοι έτρεχαν, στις 12 παρά δέκα στην εκκλησία και, με το που ακουγόταν το «Χριστός Ανέστη» τρέχαν να προλάβουν τη μαγειρίτσα. Δεν μπορούσε, όμως, να κάνει διαφορετικά, από τότε που παράτησε το χωριό, για να ζήσει στην πόλη, στο σπίτι του γιου του, του Μανώλη. Πολλές φορές είχε πει να τον αφήσουν στην ησυχία του, εκεί στο χωριό του, εκεί που γεννήθηκε, που μεγάλωσε, που έζησε πολέμους και κατοχές. Εκεί που συγχωρέθηκε η γριά του και την έθαψαν, παρά τις ...

Η φωτογραφία δική μου, από την Αερόπολη της Μάνης.

Μέτρησε πάλι τα αβγά της: Δύο, τέσσερα, έξι, δέκα, είκοσι, σαράντα… Σαράντα… Τόσα είχε παραγγείλει. Τόσα έβαφε, κάθε χρόνο. Η κυρά-Σωσώ έσιαξε το μαντήλι της (το φορούσε πάντα κι ας την έλεγαν παλιάν καιρίσια), ανασήκωσε κι άλλο τα μανίκια και έβαλε τη χύτρα στη φωτιά. Κάθε χρόνο έβαφε 40 αβγά. Ένα για κάθε μέρα νηστείας. Κι όλα κόκκινα. Όχι μπλε, πράσινα, πιτσιλωτά, με ραβδώσεις, όπως έκαναν οι φιλενάδες της. Οι φιλενάδες της… Όσες είχαν απομείνει στη ζωή. Γιατί η κυρά-Σωσώ, μπορεί να μην ήταν ιδιαίτερα μεγάλη, αλλά η ζωή στο χωριό ήταν δύσκολη. Και, μόνη της καθώς ήταν, από τα 42 της, που έχασε τον Άγγελό της, τον άνθρωπό της, όπως έλεγε κάθε τόσο, έπεσαν τα βάρη του σπιτιού πάνω της. Και κύρτωσε. Κι «έσπασε». Και γέρασε. Κι έκανε παρέα με όλες τις γριές της γειτονιάς. Κι εκείνες, η μία μετά την άλλη, πήγαιναν να συναντήσουν το δημιουργό τους. Δυο είχαν απομείνει, όλες κι όλες. Η Μαριάνθη και η Γαρουφαλιά. Η Μαριάνθη ήταν, ακόμη, νέα. Μεγαλύτερη από την κυρά-Σωσώ, αλλά μπροστά στις ά...

Καλώς τα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό μου! Για περάστε... Περάστε... Παρακαλώ, ο πρώτος, να σπάσει το ρόδι στο κατώφλι. Όλοι χωράτε. Όλοι οι καλοί χωράτε. Αλλά και για τους κακούς θα δώσουμε μια θέση στον καναπέ, μέρες που είναι. Ακόμη και σ αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα blog, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, ή που δεν τους συμφέρει η ελευθερία αυτή, αλλά την μετρούν και την κόβουν κατά το δοκούν. Σα μια κάλτσα. Αλλά ας αφήσουμε τις γκρίνες. Κι ας κόψουμε, πρώτα από όλα, τη βασιλόπιτά μας. Ανοίχτε τις σαμπάνιες, τσουγκρίστε τα ποτήρια, ευχηθείτε, γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Μικρούλης είναι ακόμη, με ματάκια σχιστά, κινέζικα, γιατί μέσα στο 2008 όλο για την Κίνα θα μιλάμε, τόσο λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, όσο και λόγω της μεγάλης ανάπτυξης σ αυτήν τη χώρα, που, ώρα είναι πλέον, να αρχίσει να κοιτάζει λίγο και το θέμα της μόλυνσης. Γιατί καλό είναι το ανάθεμα που ρίχνουμε στον Μπους και τους οπαδούς του (τους Μπούστηδες αυτού του κόσμου, του δυτικού), αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι περ...

...δοξάσατε (και η ΔΕΗ τρίβει τα χέρια της). Το δενδράκι... ...η πόλη... ...το παιχνίδι...(με τα βελάκια πάμε δεξιά, αριστερά, πάνω και κάτω, με το spacebar παγώνουμε όποιον δε γουστάρουμε)... ...και το βίντεο! Χρόνια Καλά σε όλους!