diastimata

Παιχνιδάκια για παιδάκια, λοιπόν. Ως παιδί, χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ, αρπάζω πληκτρολόγιο και ρίχνομαι στο παιχνίδι: Η Μαριλένα με κάλεσε. Ζητά να μάθει από πού βγαίνει η ονομασία του blog μου: Διαστήματα. Κι εκεί που είπα "γράφε γάιδαρε", θυμήθηκα ότι "αυτό το είχα ξαναγράψει, ρε παιδιά"! Με μια έρευνα στο google, βρήκα το αρχικό ποστ και, επειδή διαπίστωσα ότι (ο πούστης) έχω χιούμορ, το παραθέτω εδώ, αυτολεξί(εμ, φυσικά αυτολεξί. Αφού βάζω διαδικτυακό σύνδεσμο, ελληνιστί Link). Το μόνο που έχει αλλάξει από αυτό το ποστ είναι η ηλικία της κόρης μου: Πατάμε τα 11! Από Σεπτέμβρη θα πηγαίνουμε στην 6η! Τρέμε γυμνάσιο! Να εξηγήσω, επιπλέον, ότι η λέξη(Διαστήματα) με βολεύει. Όλη μου η ζωή ήταν ένα δ.ι.ασ.ΤΗΜΑ. Κενό, μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Η βρεφική ηλικία ήταν ένα διάστημα μεταξύ θανάτου και ζωής (το "γεννήθηκε δύο κιλά, στο βιογραφικό, δεν είναι λογοπαίγνιο). Η νηπιακή ηλικία ένα διάστημα μεταξύ αρρώστιας και υγείας (πήγα, όλο κι όλο, ...

"Ιδιογράφως", μου είπαν. Και να τι βγήκε. Ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση της Εύης . Και, με τη σειρά μου, καλώ Νοέμβριο , Ίρις , Σόφη απ τη Τζαμάικα, τη νεοφερμένη στα Διαστήματα Μαργαρίτα , Μαριλένα (αν και νομίζω ότι, ήδη, έπαιξε) και Τουλίπα . Α! Αν δεν βλέπετε, καθαρά, τι γράφει το πόνημα, κάντε κλικ επάνω στη φωτό. Ξέρετε εσείς... Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Δέχτηκα πρόσκληση για συμμετοχή σε blogoπαίχνιδο. Η Ρενάτα, η Αναγεννημένη, ήταν αυτή που με προσκάλεσε. Κι είπα "ας πάει και το παλιάμπελο, ας γίνει της Αναγεννήσεως..." Δέχτηκα. Κι έχω, τώρα, να σχολιάσω τις δύο αγαπημένες της ρήσεις -αν κατάλαβα καλά, διότι με ένα μυαλό ο Χριστιανός, χειμώνες καλοκαίρια, τι να πρωτοκάμω, ο δύσμοιρος. Ρήσις α: “It is easier to fight for one’s principles than to live up to them.” Alfred Adler Άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε. Δε φτάνει που είναι αλλουνού η ρήση, μου το ΄γραψε και στα Αγγλικά. Και ποιος σας είπε, κυρία μου, ότι είμαι απόφοιτος της Οξφόρδης; Στρατηγάκη και Σβάρνα πήγαινα, προ αμνημονεύτων! Κι έχω να τα μιλήσω χρόνια ολόκληρα! Αφού όταν εργάστηκα εις την Ολυμπιάδαν (όχι Χαλκιδικής, αλλά αφού όλοι οι Έλληνες μπερδεύουν την Ολυμπιάδα με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είπα να συμμετέχω κι εγώ), τα μόνα που είπα σε κάτι Κινέζους ήταν "τόλιετς δέαρ" και σε μια Γιαπωνέζα "Γιες, δε γουέδερ ις χοτ". Κι αυτή η τελευταία, το πήρε γ...