diastimata

-Ναι; -Μπαμπά; -Μωρό μου! Τι κάνεις; -Καλά μπαμπά... Να σου πω κάτι; -Ναι, φυσικά... -Να ζήσεις μπαμπάκα και χρόνια πολλά/μεγάλος να γίνεις με άσπρα μαλλιά! Τραγουδούσε όλο και πιο γρήγορα. Και σταμάτησε εκεί. Στα άσπρα μαλλιά. Φαίνεται είναι η... μανία της. Ίσως επειδή βλέπει τους πατεράδες των άλλων παιδιών, των συμμαθητών της στην έκτη δημοτικού, που οι περισσότεροι έχουν ή φαλάκρα, ή άσπρα μαλλιά. Κάποτε με είχε ρωτήσει: -Μπαμπά, γιατί δεν έχεις άσπρα μαλλιά όπως οι άλλοι μπαμπάδες; -Γιατί δεν έχει βάσανα... Η απάντηση ήρθε από τη μητέρα της. Η πρώην μου έχει έναν μοναδικό τρόπο να χαλάει την όποια στιγμή. Ή, τουλάχιστον, αυτό βλέπω εγώ σ΄ εκείνην. Κάποιος άλλος μπορεί να εκτιμήσει το ότι είναι ετοιμόλογη. -Γιατί ζω! Αυτήν την απάντηση βρήκα, αυτή έδωσα. Το μετάνοιωσα, βέβαια. Γιατί, άθελά μου, πικαρισμένος, είχα βάλει το παιδί στη μέση μιας διαμάχης. Από τότε το ΄κοψα. Η χθεσινή ήταν η πρώτη φορά που μου τραγουδούσε. Κι ας έμεινε το τραγούδι στη μέση. Για ΄μένα ήταν σα να άκουσα τ...

Καθόμουν και σκεπτόμουν πώς, μια τέτοια μέρα, όπως η σημερινή, υπάρχουν άνθρωποι σκοτεινοί, που δε χαίρονται τον ήλιο, ούτε καν με μια κλεφτή ματιά από το παράθυρο, αλλά ψάχνουν τον τρόπο να πασάρουν κόκα, να σνιφάρουν, να ζήσουν το θάνατο. Άνθρωποι, δηλαδή, όπως ο Θάνος κι ο Γιώργος, της Κακιάς της Ώρας. Καθόμουν και σκεπτόμουν, αφήνοντας τον ήλιο να μπει από το παράθυρο και κάνοντάς με να κλείσω τα μάτια σα χοντρός γάτος που χουζουρεύει, ότι τέτοια μέρα αποκλείεται να ποστάρω τη συνέχεια της γνωστής ιστορίας. Γιατί δε συνάδει με τον ήλιο. Η "Κακιά η Ώρα" είναι μαύρη, σκοτεινή και θέλει το ανάλογο περιβάλλον, για να αναπτυχθεί. Δεν μπορείς να επωάσεις φίδια στην Ανταρκτική. Ούτε πιγκουίνους στην Αίγυπτο. Καθόμουν και σκεπτόμουν ότι, τέτοιες μέρες τις αναζητούσαμε με πάθος, στα τελευταία σχολικά μας χρόνια, για να κάνουμε κοπάνα -"σμπόμπα" την έλεγαν οι ακόμη παλαιότεροι. Και τότε ήρθε. Με email: H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια...