Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

74 years old sex machine

O Τζέιμς Μπράουν στη σκηνή του Θεάτρου Γης, στην Τριανδρία. Όταν άκουγα τα τραγούδια του, σε ηλικία 16 χρόνων, ούτε περίμενα ότι κάποτε θα τον έβλεπα να τραγουδάει εκεί όπου παιδιά παίζαμε πόλεμο, στα νταμάρια. Εξάλλου, από τη σόουλ του Τζέιμς, προτιμούσα τις ροκιές του Ίαν (Γκίλαν)
Εδώ και μέρες θέλω να ποστάρω κάτι για το νονό της Σόουλ. Προβληματιζόμουν, όμως, αν με το ποστ θα τον αδικούσα. Τελικά το αποφάσισα. Στο κάτω – κάτω της γραφής, θεατής σε ένα σόου ήμουν και έχω κάθε δικαίωμα να μιλάω γι αυτό.
Ο Τζέιμς Μπράουν πέρασε από τη Θεσσαλονίκη, μας γέμισε ένα από τα βράδια μας κι έφυγε.
Πέρασε κι ακούμπησε τις καρδιές μας, παρά το ότι είναι, πλέον, 74 χρονών. Κι εμείς, εξάλλου, δε μείναμε στα 24… Περάσαμε στα 42 (τσε βάλε…). Αλλά τι είναι τα 42 αν όχι τα 24 όταν τα κοιτάς στον καθρέπτη; Με την ίδια λογική και τα 74 του Τζέιμς είναι τα 47.
Το πρόβλημα με τον μίστερ Σεξ Μασίν είναι ότι μια μηχανή του Σεξ, μετά από μία ηλικία, δε δουλεύει μόνον με απλή βενζίνη. Θέλει και την ενισχυμένη αμόλυβδη, θέλει και αλλαγή στις τσιμούχες, θέλει και κανα καινούργιο δυναμό. Έτσι κι ο νονός.
Είχα την τύχη να δω τον Τζέιμς Μπράουν εν έτει 1986, όταν είχε ξανάρθει στη Θεσσαλονίκη. Τότε η συναυλία είχε δοθεί σ΄ έναν άθλιο, από πλευράς ακουστικής, χώρο, στο Παλέ Ντε Σπορ. Τα μηχανήματα του ήχου ήταν, εξίσου, άθλια. Καμία σχέση ο τότε χώρος με το Θέατρο Γης, στα νταμάρια της Τριανδρίας, αλλά κι ο ήχος του 86 και τα φωτιστικά εφέ, με αυτά του 2006.
Δυστυχώς, ο Τζέιμς Μπράουν του 2006 δεν είχε –κι αυτός- καμία σχέση με τον Τζέιμς Μπράουν του 1986. Τα 20 χρόνια πέρασαν από πάνω του κι άφησαν σημάδια. Το πρόγραμμά του σαφώς μειωμένο σε χρόνο, άφησε απ’ έξω τραγούδια δύσκολα, η κίνησή του βαριά. Φυσικά, για το γνωστό σόου του τέλους, όπου ο νονός «δαιμονίζεται» από τη σόουλ μουσική του και τρέμει μπροστά στο κοινό, οι «μπράβοι» τον καλύπτουν με μια αμερικανική σημαία και τον απομακρύνουν σιγά – σιγά κι αυτός όλο και επανέρχεται, όλο και ξαναπιάνει το μικρόφωνο και συνεχίζει να τραγουδάει, ούτε κουβέντα. Στη συναυλία του 2006, ο Μπράουν άφησε για το τέλος το Σεξ Μασίν. Το τραγούδησε με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσε. Έδειξε ότι είναι από τους καλλιτέχνες που πεθαίνουν στο σανίδι. Κι ότι σε 20 χρόνια ίσως ξανάρθει στη Θεσσαλονίκη, αφού, αν είναι γερός, σίγουρα θα τραγουδάει.
Ο τύπος γέρασε. Απέδειξε, όμως, ότι έχει πολύ σόουλ μέσα του…Ο τύπος γέρασε. Απέδειξε, όμως, ότι έχει πολύ σόουλ μέσα του…

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Καλή Χρονιά!

Καλώς τα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό μου! Για περάστε... Περάστε... Παρακαλώ, ο πρώτος, να σπάσει το ρόδι στο κατώφλι. Όλοι χωράτε. Όλοι οι καλοί χωράτε. Αλλά και για τους κακούς θα δώσουμε μια θέση στον καναπέ, μέρες που είναι. Ακόμη και σ αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα blog, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, ή που δεν τους συμφέρει η ελευθερία αυτή, αλλά την μετρούν και την κόβουν κατά το δοκούν. Σα μια κάλτσα. Αλλά ας αφήσουμε τις γκρίνες. Κι ας κόψουμε, πρώτα από όλα, τη βασιλόπιτά μας. Ανοίχτε τις σαμπάνιες, τσουγκρίστε τα ποτήρια, ευχηθείτε, γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Μικρούλης είναι ακόμη, με ματάκια σχιστά, κινέζικα, γιατί μέσα στο 2008 όλο για την Κίνα θα μιλάμε, τόσο λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, όσο και λόγω της μεγάλης ανάπτυξης σ αυτήν τη χώρα, που, ώρα είναι πλέον, να αρχίσει να κοιτάζει λίγο και το θέμα της μόλυνσης. Γιατί καλό είναι το ανάθεμα που ρίχνουμε στον Μπους και τους οπαδούς του (τους Μπούστηδες αυτού του κόσμου, του δυτικού), αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι περ...

Μια αρχή, πριν καιρό...

"Θεριό ανήμερο"! Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Πώς έμπλεξα έτσι...

... να τρέχω από τη μια δουλειά στην άλλη, να βλέπω φίλους να βγαίνουν στην ανεργία, να βλέπω μαγαζιά να διώχνουν ανθρώπους κι έπειτα να κλείνουν, να βλέπω χαμερπείς, γυμνοσάλιαγκες να σκαρφαλώνουν, να γίνονται προϊστάμενοι, να φουσκώνουν σα διάνοι, να γκαρίζουν σα γάιδαροι, να αλυχτάνε σα τα σκυλιά, να φιλούν κατουρημένες ποδιές, να χάνουν τη θέση τους, να πέφτουν από ψηλά (ακόμη στην πτώση είναι -και θα κάνουν πάταγο όταν πέσουν, θα σκορπίσουν και θα γεμίσει ο τόπος όλος σκατά) γιατί οι αρκούδες δεν πέτυχαν ποτέ, στο ρόλο του σχοινοβάτη. Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα, με πίεση σταθερά εκεί στα 18, κιλά εκεί στα 130, σύντροφο εκεί, πνιγμένη στην αλκοόλη, ανίκητοι από τη ρουτίνα, μα βουτηγμένοι μέσα της, κινδυνεύοντες να την καταπιούμε και να γίνουμε, τελικά, ένα με αυτήν, έχοντάς την μέσα μας κι όχι όξω μας. Αλλά εμείς επιμένουμε, κόντρα στον καιρό, στους οχτρούς, στον ήλιο και στην οικονομική κρίση, που ο Γιώργος δεν έβλεπε πριν πάρει την ψήφο μας και βλέπει κα...