Δίκαιη μοιρασιά

Περίμενε πώς και πώς να ΄ρθει το καλοκαίρι. Το ίδιο κι όλοι οι συνάδελφοι στο γραφείο. Αυτές τις ημέρες, τις δυο βδομάδες, ουσιαστικά, που θα ξέφευγε από το γκρίζο κτίριο, με τα μεγάλα παράθυρα, στα οποία, όμως, πρόσβαση είχαν μόνον οι προϊστάμενοι. Μετρούσε, όπως κι οι υπόλοιποι συνάδελφοί του, μία - μία τις μέρες. Μόνο τσατσάρες που δεν είχαν πάρει, να σπάνε τα δόντια...

Κι ύστερα, ήρθε εκείνη η καταραμένη Τρίτη. Τότε που βγήκε ο προϊστάμενος, με το ημερολόγιο στα χέρια, "να κανονίσουν τις άδειες". Τα έβαλαν κάτω, ζήτησαν ο καθένας το 20ήμερό τους κι ύστερα ο προϊστάμενος χώθηκε στο γραφείο του -εκείνο με την πρόσβαση στα παράθυρα- για να βγάλει το πρόγραμμα.

Η αλήθεια είναι πως φέρθηκε δίκαια: Έδωσε σε όλους τις ίδιες ημέρες, την περίοδο που ήθελαν, με μικρές αποκλίσεις δυο, τριών ημερών. Κανείς, όμως, δεν ήταν ευχαριστημένος. Στο πρόγραμμα εργασίας όσων θα έμεναν πίσω, για κάθε περίοδο, φιγουράριζαν πέντε ονόματα. Έλειπαν... τέσσερα. Σχεδόν οι μισοί.

Πήγαν και το συζήτησαν με τον προϊστάμενο. Το χρόνο που πέρασε είχαν αποχωρήσει από την εταιρία 4 συνάδελφοι. Όλοι ακολούθησαν την... εθελούσια έξοδο. Εθελούσια απόλυση, δηλαδή, τρόπος να σου χρυσώσουν το χάπι. Κανείς δεν αντικαταστάθηκε. Κι αν το χειμώνα δε φαινόταν το κενό, τώρα με τις άδειες το βρήκαν μπροστά τους, θεόρατο...

Το συζήτησαν όλοι μαζί και συμφώνησαν: Θα έπαιρναν, ο καθένας, από οκτώ εργάσιμες ημέρες άδεια. Με δυο μέρες ρεπό, οι τρεις βδομάδες γίνονταν δύο. Κι αυτοί που παρέμεναν πίσω, για να εργαστούν, περισσότεροι... Κι αν του χρόνου έφευγαν κι άλλοι με "εθελούσια", αυτοί που θα έμεναν πίσω, δεν θα έπαιρναν άδεια. Για να μη ζοριστούν... Στο κάτω κάτω της γραφής, βρε αδερφέ, το δικαίωμα στην εργασία είναι ιερό...

Υ.Γ. Στην επιχείρηση που εργάζομαι, δεν έγινε κάτι τέτοιο. Μοιραστήκαμε τις άδειες, τα βρήκαμε στις ημερομηνίες και, ένας - ένας, την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια. Εγώ, για παράδειγμα, ετοιμάζω βαλίτσες για την ερχόμενη Παρασκευή. Τα εξωτικά Ψακκούδια με περιμένουν. Μόνον που μείναμε πίσω τόσο λίγοι, που χτυπήσαμε κάτι υπερωρίες, άλλο πράμα! Ευτυχώς, η συγκεκριμένη επιχείρηση, πληρώνει κανονικά. Και, στους καιρούς που φθάσαμε, αυτό είναι τύχη...! Μόνο που για να συμπληρώσω διπλοβάρδιες, πού να βρω χρόνο για το Blog και τους φίλους της blogόσφαιρας... Αχ... Ουδέν καλόν, αμιγές κακού!

Η φωτογραφία είναι του Gordon Webster, από εδώ.