Μια ακατάστατη σειρά πτωμάτων - Ο δεύτερος

Η οδήγηση δεν ήταν ποτέ το φόρτε του. Πήρε το δίπλωμα επειδή ο εξεταστής γνώριζε ότι ήταν μπάτσος. Αλλά μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να είχε πάθει κάτι η Ελένη, είχε γίνει Σουμάχερ. Είχε κολλήσει το γαλάζιο καρούμπαλο στον ουρανό κι είχε σανιδώσει το γκάζι. Πέρασε τέσσερις διασταυρώσεις με κόκκινο και πρόλαβε να δει έναν από τους οδηγούς να σταυροκοπείται.

Όταν έφθασε στο σπίτι της Ελένης, ήδη είχαν φθάσει δύο περιπολικά. Ανέβηκε από τα σκαλιά, σπρώχνοντας όποιον έβρισκε μπροστά του. Όρμησε στο διαμέρισμα.

«Ελένη»!

Ήταν καθισμένη στον καναπέ. Είχε κατακόκκινα μάτια και η σκιά της είχε μεταμορφωθεί σε δυο μαύρα αυλάκια, από τα μάτια ως χαμηλά στα μάγουλα. Που και που τις ξέφευγε ένας λυγμός.

«Είναι καλά. Απλά έχει τρομάξει…»

Γύρισε και είδε τη λέσβω αστυνομικίνα δίπλα του. Τα μάτια της έδειχναν τρομαγμένα.

«Μα τι…»

«Ούτε καταλάβαμε καλά – καλά. Ακούσαμε γδούπους στην πόρτα. Έβγαλα το πιστόλι, πλησίασα και φώναξα το συνάδελφο. Δεν απαντούσε. Άνοιξα λίγο την πόρτα και τότε κάποιος έσπρωξε με όλη του τη δύναμη. Κρατούσε στα χέρια ένα μαχαίρι, ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων. Έπεσα προς τα πίσω και πυροβόλησα. Στα τυφλά. Μια, δυο φορές. Η κυρία φώναζε. Αυτός πρέπει να έφυγε. Της φώναξα να ησυχάσει και πήγα προς την πόρτα. Τότε είδα το συνάδελφο κάτω…»

Ο Κώστας στράφηκε προς την πόρτα. Τότε μόνον είδε το πτώμα του αστυνομικού πεσμένο στο διάδρομο. Ο δολοφόνος του είχε κόψει το λαρύγγι, από τη μία άκρη ως την άλλη. Σηκώθηκε αργά – αργά και πήγε προς το πτώμα. Κοίταξε τα χέρια του. Δεν έλειπε κάποιο. Όμως, στη βάση του δεξιού καρπού, το χέρι του αστυνομικού ήταν χαραγμένο με μια βαθιά μαχαιριά. Λες και κάποιος είχε προσπαθήσει να το κόψει…

συνεχίζεται