Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Boutarious phaenomenon


Η Θεσσαλονίκη έχει δήμαρχο. Τον παλιό. Η εκλογή έχει, πλέον, κριθεί, την ώρα που ποστάρω. Τα έξιτ πολ έχουν δώσει νικητή από το λεπτό που έκλεισαν οι κάλπες.
Στο εκλογικό κέντρο του Παπαγεωργόπουλου πανηγυρίζουν. Στο εκλογικό κέντρο της Αράπογλου, ερημιά. Δεν έχει πατήσει κανείς, από νωρίς. Λες και περίμεναν την ήττα.
Το φαινόμενο Μπουτάρης έβλεπε την αναμέτρηση από το σπίτι του. Μας άφησε, όπως είπε, να φάμε σκατά. Στην συνέντευξη της Παρασκευής, δήλωσε: "Με τον Παπαγεωργόπουλο ξέρουμε τι σκατά θα φάμε. Με την Αράπογλου δεν ξέρουμε τι σκατά θα φάμε. Πάντως, θα φάμε σκατά".
Ο (υποτίθεται) νέος σταρ της τοπικής αυτοδιοίκησης, είναι ιδιαίτερα άνετος. Φορά σκουλαρίκι, κουρεύεται αλά μιλιτέρ, δε φοράει γραβάτα, είναι αθυρόστομος. Κερδίζει, λένε, με αυτό το ίματζ. Δεν ξέρω τι σκατά κερδίζει ο Μπουτάρης, μιλώντας με αυτόν τον τρόπο. Ξέρω ότι η Θεσσαλονίκη δε χρειάζεται άλλο ένα φαινόμενο Βούγια. Αρκετά. Θα έχουμε μπροστά μας τέσσερα χρόνια και -αν παραμείνει στο δημοτικό συμβούλιο και στην ίδια παράταξη- θα τον κρίνουμε από όσα θα λέει και, πολύ περισσότερο, όσα θα κάνει.
Προς το παρόν, το μόνο σίγουρο είναι ότι τάσσεται κατά της υποθαλάσσιας και υπέρ του τραμ. Όσοι προσπάθησαν να κινηθούν, χθες βράδυ, από τα δυτικά προς τα ανατολικά και τούμπαλιν, με κλειστή την Τσιμισκή, σίγουρα το εκτίμησαν αυτό.

Σχόλια

Ο χρήστης Alexandra είπε…
τελικά, τί είναι καλό;
Ο χρήστης diastimata είπε…
@ alexandra

Η αξιοπιστία. Να ξέρεις τι να περιμένεις. Μην ξεχνάς ότι οι μεγαλύτερες καταστροφές έγιναν στο όνομα των καλύτερων προθέσεων.
Ο χρήστης iris είπε…
Πάντως όποιος κι αν έβγαινε το ίδιο αποτέλεσμα πιστέυω ότι θα υπήρχε. Όσο η νοοτροπία του κόσμου που ψηφίζει παραμένει η ίδια γιατί να αλλάξουν τακτική οι δημάρχοι και λοιποί πολιτικοί του;
Το τελικό πόρισμα της Κυριακής ήταν πως "έχουμε αυτόν που μας αξίζει για δήμαρχο".

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια αρχή, πριν καιρό...

"Θεριό ανήμερο"! Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Είδα την Τζούλια και τον Δεσποτίδη

ΥΠΟΘΕΣΗ: Νεαρή που περιμένει το boyfriend της, αποφασίζει να διασκεδάσει με ένα μπουκάλι σαμπάνιας. Την ώρα της μεγάλης έξαψης, το boyfriend έρχεται και αναλαμβάνει δράση ως το τέλος... ΚΡΙΤΙΚΗ: Περιμέναμε περισσότερα από ηθοποιούς με τέτοια πείρα. Δυστυχώς, η Τζούλια κι ο παρτενέρ της, αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Με τέτοια performance, η αγαπητή Τζούλια δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα κρατήσει, σε μια βδομάδα, στα χέρια της, το αγαλματάκι. Θα μείνει με ό,τι άλλο σκληρό έχει... Διεκπεραίωσε το ρόλο, μουρμούρισε τις ατάκες της και, συχνά-πυκνά, μπέρδεψε τα λόγια της. Ο παρτενέρ, στάθηκε στο ύψος του. Ίσως θα έπρεπε ο μεν σεναριογράφος να του δώσει περισσότερες ατάκες, ο δε σκηνοθέτης περισσότερα γκρο. Για τον πρώτο, δε νομίζουμε να περιμένει βραβείο. Οι διάλογοι ήταν φτωχοί και δε βοηθούσαν την πλοκή. Ο δεύτερος, περιορίστηκε να αντιγράψει άλλους μετρ του είδους. Τα κοστούμια, ταίριαζαν γάντι στους χώρους και την εποχή. ΝΑ ΤΟ ΔΩ; Αν μπορείς να το κατεβάσεις από torrents, δε χρε...

Καλή Χρονιά!

Καλώς τα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό μου! Για περάστε... Περάστε... Παρακαλώ, ο πρώτος, να σπάσει το ρόδι στο κατώφλι. Όλοι χωράτε. Όλοι οι καλοί χωράτε. Αλλά και για τους κακούς θα δώσουμε μια θέση στον καναπέ, μέρες που είναι. Ακόμη και σ αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα blog, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, ή που δεν τους συμφέρει η ελευθερία αυτή, αλλά την μετρούν και την κόβουν κατά το δοκούν. Σα μια κάλτσα. Αλλά ας αφήσουμε τις γκρίνες. Κι ας κόψουμε, πρώτα από όλα, τη βασιλόπιτά μας. Ανοίχτε τις σαμπάνιες, τσουγκρίστε τα ποτήρια, ευχηθείτε, γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Μικρούλης είναι ακόμη, με ματάκια σχιστά, κινέζικα, γιατί μέσα στο 2008 όλο για την Κίνα θα μιλάμε, τόσο λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, όσο και λόγω της μεγάλης ανάπτυξης σ αυτήν τη χώρα, που, ώρα είναι πλέον, να αρχίσει να κοιτάζει λίγο και το θέμα της μόλυνσης. Γιατί καλό είναι το ανάθεμα που ρίχνουμε στον Μπους και τους οπαδούς του (τους Μπούστηδες αυτού του κόσμου, του δυτικού), αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι περ...