Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βράζω στο ζουμί μου


Σήμερα έχει ζόρι. Δες εδώ. Αυτός είναι κι ο λόγος που δε γράφω τελευταία. Από τη μία βρήκα πως η Κακιά η Ώρα δεν έχει σχέση με το σήμερα -δε μιλάω τη γλώσσα των πιτσιρικάδων, είμαι out που λέγαμε στην εποχή μου. Από την άλλη το ζόρι μου με έχει γονατίσει. Είναι η χειρότερη περίοδος. Έχω και χοντρά προβλήματα στη δουλειά (απλήρωτος κι εγώ, απλήρωτη, από το Δεκέμβριο, η Κατερίνα, με προϊσταμένους όλο και πιο απαιτητικούς και "συναδέλφους" μανούλες στην ίντριγκα...), άντε να στρώσεις τον απαυτό σου να γράψεις κάτι που να το γουστάρεις...
Στα επώνυμα blog γράφω για να γράφω, λες και διεκπαιρεώνω. Χέσε ψηλά κι αγνάντευε. Μπαίνω στα Blog σας και δεν έχω κέφι να αφήσω ούτε σχόλιο. Κάτι μαλακίες μου βγαίνουν... Απόψε θα κάνω μια βόλτα, θα το ξετινάξω. Αν σας φανούν μαύρα ή ξεπέτα τα σχόλια, συγχωρέστε με...

Η φωτογραφία είναι του Flavio Dario, από εδώ.

Σχόλια

Ο χρήστης ria είπε…
σου απάντησα στο ζόρι,
δύσκολες καταστάσεις, αλλά φίλε μου, μόνοι μας φτιάχνουμε την κόλαση που θέλουμε. και εσύ οκτώ χρόνια τώρα ζεις σε αυτή.
αν σε κουράζει, γιατί δε φεύγεις? η δειλία είναι ένας λόγος. η ζωή όμως είναι ένας άλλος.
είσαι ευτυχισμένος? μάλλον όχι. πάρε
τη ζωή σου στα χέρια σου. επέλεξε εσύ τι θές. αν τα ήξερες και τα επέλεξες είσαι άξιος της μοίρας σου. ίσως και να νόμιζες ότι μπορούσες να το αντέξεις. φαίνεται ότι δεν μπορείς, ότι κουράστηκες, ότι δεν αντέχεις άλλο. δράσε. κινήσου. κάνε κατι. θέσε τελεσίγραφα. το ξέρω όιτ δε θα είναι η πρώτη φορά, αλλά θα είναι η τελευταία. η συμμορφώνεται ή φεύγεις. και αν δεν διορθωθεί φύγε, φύγε, φύγε.
η ζωή είναι μικρή και σύντομη για να τη βιώνουμε μέσα στη μιζέρια αφού μπορούμε να την αλλάξουμε.

λυπάμαι αν σε πληγώνω, αλλά, αυτή είναι η άποψή μου.
Ο χρήστης Σταυρούλα είπε…
Κάνε κάτι ρε γμτ. Μην αφήνεσαι έτσι, βρες βοήθεια για σένα.

Πιστεύω πως έχεις ήδη αργήσει.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια αρχή, πριν καιρό...

"Θεριό ανήμερο"! Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Καλή Χρονιά!

Καλώς τα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό μου! Για περάστε... Περάστε... Παρακαλώ, ο πρώτος, να σπάσει το ρόδι στο κατώφλι. Όλοι χωράτε. Όλοι οι καλοί χωράτε. Αλλά και για τους κακούς θα δώσουμε μια θέση στον καναπέ, μέρες που είναι. Ακόμη και σ αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα blog, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, ή που δεν τους συμφέρει η ελευθερία αυτή, αλλά την μετρούν και την κόβουν κατά το δοκούν. Σα μια κάλτσα. Αλλά ας αφήσουμε τις γκρίνες. Κι ας κόψουμε, πρώτα από όλα, τη βασιλόπιτά μας. Ανοίχτε τις σαμπάνιες, τσουγκρίστε τα ποτήρια, ευχηθείτε, γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Μικρούλης είναι ακόμη, με ματάκια σχιστά, κινέζικα, γιατί μέσα στο 2008 όλο για την Κίνα θα μιλάμε, τόσο λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, όσο και λόγω της μεγάλης ανάπτυξης σ αυτήν τη χώρα, που, ώρα είναι πλέον, να αρχίσει να κοιτάζει λίγο και το θέμα της μόλυνσης. Γιατί καλό είναι το ανάθεμα που ρίχνουμε στον Μπους και τους οπαδούς του (τους Μπούστηδες αυτού του κόσμου, του δυτικού), αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι περ...

Είδα την Τζούλια και τον Δεσποτίδη

ΥΠΟΘΕΣΗ: Νεαρή που περιμένει το boyfriend της, αποφασίζει να διασκεδάσει με ένα μπουκάλι σαμπάνιας. Την ώρα της μεγάλης έξαψης, το boyfriend έρχεται και αναλαμβάνει δράση ως το τέλος... ΚΡΙΤΙΚΗ: Περιμέναμε περισσότερα από ηθοποιούς με τέτοια πείρα. Δυστυχώς, η Τζούλια κι ο παρτενέρ της, αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Με τέτοια performance, η αγαπητή Τζούλια δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα κρατήσει, σε μια βδομάδα, στα χέρια της, το αγαλματάκι. Θα μείνει με ό,τι άλλο σκληρό έχει... Διεκπεραίωσε το ρόλο, μουρμούρισε τις ατάκες της και, συχνά-πυκνά, μπέρδεψε τα λόγια της. Ο παρτενέρ, στάθηκε στο ύψος του. Ίσως θα έπρεπε ο μεν σεναριογράφος να του δώσει περισσότερες ατάκες, ο δε σκηνοθέτης περισσότερα γκρο. Για τον πρώτο, δε νομίζουμε να περιμένει βραβείο. Οι διάλογοι ήταν φτωχοί και δε βοηθούσαν την πλοκή. Ο δεύτερος, περιορίστηκε να αντιγράψει άλλους μετρ του είδους. Τα κοστούμια, ταίριαζαν γάντι στους χώρους και την εποχή. ΝΑ ΤΟ ΔΩ; Αν μπορείς να το κατεβάσεις από torrents, δε χρε...