Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Βράζω στο ζουμί μου


Σήμερα έχει ζόρι. Δες εδώ. Αυτός είναι κι ο λόγος που δε γράφω τελευταία. Από τη μία βρήκα πως η Κακιά η Ώρα δεν έχει σχέση με το σήμερα -δε μιλάω τη γλώσσα των πιτσιρικάδων, είμαι out που λέγαμε στην εποχή μου. Από την άλλη το ζόρι μου με έχει γονατίσει. Είναι η χειρότερη περίοδος. Έχω και χοντρά προβλήματα στη δουλειά (απλήρωτος κι εγώ, απλήρωτη, από το Δεκέμβριο, η Κατερίνα, με προϊσταμένους όλο και πιο απαιτητικούς και "συναδέλφους" μανούλες στην ίντριγκα...), άντε να στρώσεις τον απαυτό σου να γράψεις κάτι που να το γουστάρεις...
Στα επώνυμα blog γράφω για να γράφω, λες και διεκπαιρεώνω. Χέσε ψηλά κι αγνάντευε. Μπαίνω στα Blog σας και δεν έχω κέφι να αφήσω ούτε σχόλιο. Κάτι μαλακίες μου βγαίνουν... Απόψε θα κάνω μια βόλτα, θα το ξετινάξω. Αν σας φανούν μαύρα ή ξεπέτα τα σχόλια, συγχωρέστε με...

Η φωτογραφία είναι του Flavio Dario, από εδώ.

Σχόλια

Ο χρήστης ria είπε…
σου απάντησα στο ζόρι,
δύσκολες καταστάσεις, αλλά φίλε μου, μόνοι μας φτιάχνουμε την κόλαση που θέλουμε. και εσύ οκτώ χρόνια τώρα ζεις σε αυτή.
αν σε κουράζει, γιατί δε φεύγεις? η δειλία είναι ένας λόγος. η ζωή όμως είναι ένας άλλος.
είσαι ευτυχισμένος? μάλλον όχι. πάρε
τη ζωή σου στα χέρια σου. επέλεξε εσύ τι θές. αν τα ήξερες και τα επέλεξες είσαι άξιος της μοίρας σου. ίσως και να νόμιζες ότι μπορούσες να το αντέξεις. φαίνεται ότι δεν μπορείς, ότι κουράστηκες, ότι δεν αντέχεις άλλο. δράσε. κινήσου. κάνε κατι. θέσε τελεσίγραφα. το ξέρω όιτ δε θα είναι η πρώτη φορά, αλλά θα είναι η τελευταία. η συμμορφώνεται ή φεύγεις. και αν δεν διορθωθεί φύγε, φύγε, φύγε.
η ζωή είναι μικρή και σύντομη για να τη βιώνουμε μέσα στη μιζέρια αφού μπορούμε να την αλλάξουμε.

λυπάμαι αν σε πληγώνω, αλλά, αυτή είναι η άποψή μου.
Ο χρήστης Σταυρούλα είπε…
Κάνε κάτι ρε γμτ. Μην αφήνεσαι έτσι, βρες βοήθεια για σένα.

Πιστεύω πως έχεις ήδη αργήσει.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Καλή Χρονιά!

Καλώς τα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό μου! Για περάστε... Περάστε... Παρακαλώ, ο πρώτος, να σπάσει το ρόδι στο κατώφλι. Όλοι χωράτε. Όλοι οι καλοί χωράτε. Αλλά και για τους κακούς θα δώσουμε μια θέση στον καναπέ, μέρες που είναι. Ακόμη και σ αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα blog, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, ή που δεν τους συμφέρει η ελευθερία αυτή, αλλά την μετρούν και την κόβουν κατά το δοκούν. Σα μια κάλτσα. Αλλά ας αφήσουμε τις γκρίνες. Κι ας κόψουμε, πρώτα από όλα, τη βασιλόπιτά μας. Ανοίχτε τις σαμπάνιες, τσουγκρίστε τα ποτήρια, ευχηθείτε, γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Μικρούλης είναι ακόμη, με ματάκια σχιστά, κινέζικα, γιατί μέσα στο 2008 όλο για την Κίνα θα μιλάμε, τόσο λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, όσο και λόγω της μεγάλης ανάπτυξης σ αυτήν τη χώρα, που, ώρα είναι πλέον, να αρχίσει να κοιτάζει λίγο και το θέμα της μόλυνσης. Γιατί καλό είναι το ανάθεμα που ρίχνουμε στον Μπους και τους οπαδούς του (τους Μπούστηδες αυτού του κόσμου, του δυτικού), αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι περ...

Μια αρχή, πριν καιρό...

"Θεριό ανήμερο"! Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Πώς έμπλεξα έτσι...

... να τρέχω από τη μια δουλειά στην άλλη, να βλέπω φίλους να βγαίνουν στην ανεργία, να βλέπω μαγαζιά να διώχνουν ανθρώπους κι έπειτα να κλείνουν, να βλέπω χαμερπείς, γυμνοσάλιαγκες να σκαρφαλώνουν, να γίνονται προϊστάμενοι, να φουσκώνουν σα διάνοι, να γκαρίζουν σα γάιδαροι, να αλυχτάνε σα τα σκυλιά, να φιλούν κατουρημένες ποδιές, να χάνουν τη θέση τους, να πέφτουν από ψηλά (ακόμη στην πτώση είναι -και θα κάνουν πάταγο όταν πέσουν, θα σκορπίσουν και θα γεμίσει ο τόπος όλος σκατά) γιατί οι αρκούδες δεν πέτυχαν ποτέ, στο ρόλο του σχοινοβάτη. Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα, με πίεση σταθερά εκεί στα 18, κιλά εκεί στα 130, σύντροφο εκεί, πνιγμένη στην αλκοόλη, ανίκητοι από τη ρουτίνα, μα βουτηγμένοι μέσα της, κινδυνεύοντες να την καταπιούμε και να γίνουμε, τελικά, ένα με αυτήν, έχοντάς την μέσα μας κι όχι όξω μας. Αλλά εμείς επιμένουμε, κόντρα στον καιρό, στους οχτρούς, στον ήλιο και στην οικονομική κρίση, που ο Γιώργος δεν έβλεπε πριν πάρει την ψήφο μας και βλέπει κα...