Το μπάνιο ήταν καθαρό. Μόνον το σπασμένο τζάμι του ντους μαρτυρούσε ότι κάτι είχε συμβεί, πριν λίγο, σε εκείνο το χώρο. Αίματα, πτώμα, σπασμένα γυαλιά, είχαν πάρει δρόμο. Η Τίνα είχε καθαρίσει τα πάντα καλύτερα κι από οικιακή βοηθό. Ο Γιώργος με την Άννα είχαν αναλάβει τη βρόμικη δουλειά: Να εξαφανίσουν το πτώμα. Το είχαν τυλίξει με το κάλυμμα του αυτοκινήτου και το είχαν τοποθετήσει, σε εμβρυακή στάση, στο πορτ μπαγκάζ. Στέκονταν από πάνω του, κοιτώντας το άνοιγμα. Τη σιωπή έσπασε η Άννα:H συνέχεια με ένα κλικ εδώ.
Ο προβληματισμός, όμως, εδώ:
Να το συνεχίσω; Μήπως η ιστορία είναι πολύ ρηχή, σε αντίθεση με την ακατάστατη σειρά πτωμάτων; Η αλήθεια είναι ότι η Κακιά η ώρα πήγαινε να γίνει ένα "σκληρό" αστυνομικό, χωρίς ιδιαίτερο βάθος, κάτι σαν τους καιρούς που ζούμε. Η απλοϊκή, ως αστεία πλοκή, δεν με ικανοποιεί τελευταία. Αλλά και η αναζήτηση φράσεων της αργκό δεν μ ευχαριστεί. Αξίζει τον κόπο να συνεχίσω; Κι αν ναι, πώς; Να μπλέξω την υπόθεση; Να την αφήσω σ αυτό το στιλ; Μεταφυσικές ανησυχίες ενόψει καλοκαιριού -και άδειας, η πρώτη δόση της οποίας, από το ερχόμενο Σάββατο, θα μου δώσει ευκαιρίες για περισσότερα επεισόδια. Αν...
Σχόλια
(δεν θα το κόψεις πάνω που άρχισε κάτι να παίζει!)
συνεχισε το αν εχεις τη διαθεση, αλλά γραφε κι ένα ποστ τη βδομάδα απ' αυτά που έγραφες όταν σε γνωρισα.
δε γίνεται;