Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης

Δέκα χρόνια πολεμιστής


Ποιος φώναξε;
Τι είπε;
Μήπως για μένα έκραξε;
Μήπως για ΄κείνη;
Δεν ξέρω πως
να δαμάσω τα κύματα.
Δεν ξέρω πως
να ανέβω στα σύννεφα.
Δέκα χρόνια τώρα,
νέος Αχιλλέας,
νέος Αίαντας
και Οδυσσέας μαζί,
προσπαθώ.
Κανείς δε μου ΄δειξε
τον δικό μου Δούρειο Ίππο
πώς να φτιάξω από ξύλα.
Τον έφτιαξα από άμμο
και διαλύθηκε
στο πρώτο φύσημα του ανέμου.
Κανείς δε μου είπε
το δικό μου Ίλιον
πώς θα κυριεύσω.
Έριξα ανεμόσκαλες
και μου της έκοψαν
με μια σπαθιά οι φύλακες.
Δέκα χρόνια τώρα,
νέος Αχιλλέας,
νέος Αίαντας
και Οδυσσέας μαζί,
κονταροχτυπιέμαι.
Στους αμμόλοφους
έχω στήσει καρτέρι
στα ασκέρια του Πρίαμου.
Στις βραχώδεις ακτές
έχω βάλει παγίδες
για τους καβαλάρηδες του Πάρι.
Δεν ήρθαν.
Μένουν κλεισμένοι
στα τείχη τους.
Ποιος φώναξε;
Τι είπε;
Μήπως για μένα έκραξε;
Μήπως για ΄κείνη;
Μήπως, τελικά,
ήταν εκείνη;
Ελένη;
Εσύ με καλείς;

Σχόλια

Ο χρήστης Кроткая είπε…
τίνος είναι;
Ο χρήστης diastimata είπε…
Αγαπητή Βελγίς, με κάμετε και ερυθριάζω...
Ο χρήστης Μαριλένα είπε…
ε-ξαι-ρε-τι-κό
(να 'σουν και μόνο εσύ που την πάτησες με τον Δουρειο..)
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Να υποθέσω πως είναι δικό σου? Κι ετοιμαζόμουν κι εγώ να ρωτήσω τίνος είναι αυτό το καταπληκτικό ποίημα!

Πολύ καλόόό! :)
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Πολύ καλό!! Και στην ποίηση σκίζετε!!!
Ο χρήστης UrbanTulip είπε…
χα χα χα τέλειο....νέα προσέγγιση της Ιλιάδας!
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Τάκι, υποκλίνομαι!

(ανέβασες κάτι που μετά κατέβηκε?)
Ο χρήστης aggelos-x-aggelos είπε…
Πολύ καλό!!!

Και τώρα που το θυμήθηκα, σου χρωστάω και εγώ ένα ποίημα...

Ουπς!
Ο χρήστης diastimata είπε…
@ Ο/Η Μαριλενα είπε...

Τελικά, είμαστε πολλοί αυτοί που την ... πατήσαμε. Μυρμιδόνες!

@ Ο/Η renata είπε...

Είσαι πολύ καλή. Όχι και καταπληκτικό... Μια προσπάθεια (ελπίζω)καλή.

@ Ο/Η laxanaki είπε...

Σας ευχαριστώ, αλλά υπερβάλετε...

@ Ο/Η UrbanTulip είπε...

Δεν μπορείς να πεις... Τρέμει ο Όμηρος!

@ Ο/Η krotkaya είπε...

Ξανακοκκινίζω...

Ναι, ανέβασα κάτι για μία φίλη, αρκετά πληγωμένος. Όμως αποδείχτηκε φίλη και την επομένη το κατέβασα για να μην το βλέπει και πληγώνεται.

@ Ο/Η aggelos-x-aggelos είπε...

Πιστός του Ν. Δήμου κι εγώ -δεν ξεχνώ!
Ο χρήστης NY ANNA είπε…
Τι έγινε; Λείπεις; Κι εγώ. Έλειπα. Μα ξαναγύρισα. Κι είπα να περάσω να σε δω. Και πέρασα. Τελικά; Για ποιον είναι η κραυγή; Φιλιά ζεστά μούτρο.
Ο χρήστης Alexandra είπε…
σου πάει καλύτερα η ποίηση από το πεζό...

'Δεν ξέρω πως
να δαμάσω τα κύματα.
Δεν ξέρω πως
να ανέβω στα σύννεφα'

το λάτρεψα.

γράψε και άλλα;!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια αρχή, πριν καιρό...

"Θεριό ανήμερο"! Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Καλή Χρονιά!

Καλώς τα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό μου! Για περάστε... Περάστε... Παρακαλώ, ο πρώτος, να σπάσει το ρόδι στο κατώφλι. Όλοι χωράτε. Όλοι οι καλοί χωράτε. Αλλά και για τους κακούς θα δώσουμε μια θέση στον καναπέ, μέρες που είναι. Ακόμη και σ αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα blog, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, ή που δεν τους συμφέρει η ελευθερία αυτή, αλλά την μετρούν και την κόβουν κατά το δοκούν. Σα μια κάλτσα. Αλλά ας αφήσουμε τις γκρίνες. Κι ας κόψουμε, πρώτα από όλα, τη βασιλόπιτά μας. Ανοίχτε τις σαμπάνιες, τσουγκρίστε τα ποτήρια, ευχηθείτε, γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Μικρούλης είναι ακόμη, με ματάκια σχιστά, κινέζικα, γιατί μέσα στο 2008 όλο για την Κίνα θα μιλάμε, τόσο λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, όσο και λόγω της μεγάλης ανάπτυξης σ αυτήν τη χώρα, που, ώρα είναι πλέον, να αρχίσει να κοιτάζει λίγο και το θέμα της μόλυνσης. Γιατί καλό είναι το ανάθεμα που ρίχνουμε στον Μπους και τους οπαδούς του (τους Μπούστηδες αυτού του κόσμου, του δυτικού), αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι περ...

Πώς έμπλεξα έτσι...

... να τρέχω από τη μια δουλειά στην άλλη, να βλέπω φίλους να βγαίνουν στην ανεργία, να βλέπω μαγαζιά να διώχνουν ανθρώπους κι έπειτα να κλείνουν, να βλέπω χαμερπείς, γυμνοσάλιαγκες να σκαρφαλώνουν, να γίνονται προϊστάμενοι, να φουσκώνουν σα διάνοι, να γκαρίζουν σα γάιδαροι, να αλυχτάνε σα τα σκυλιά, να φιλούν κατουρημένες ποδιές, να χάνουν τη θέση τους, να πέφτουν από ψηλά (ακόμη στην πτώση είναι -και θα κάνουν πάταγο όταν πέσουν, θα σκορπίσουν και θα γεμίσει ο τόπος όλος σκατά) γιατί οι αρκούδες δεν πέτυχαν ποτέ, στο ρόλο του σχοινοβάτη. Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα, με πίεση σταθερά εκεί στα 18, κιλά εκεί στα 130, σύντροφο εκεί, πνιγμένη στην αλκοόλη, ανίκητοι από τη ρουτίνα, μα βουτηγμένοι μέσα της, κινδυνεύοντες να την καταπιούμε και να γίνουμε, τελικά, ένα με αυτήν, έχοντάς την μέσα μας κι όχι όξω μας. Αλλά εμείς επιμένουμε, κόντρα στον καιρό, στους οχτρούς, στον ήλιο και στην οικονομική κρίση, που ο Γιώργος δεν έβλεπε πριν πάρει την ψήφο μας και βλέπει κα...