Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σήμερα γράφει η Κατερίνα!

Διακόπτω τη διακοπή επειδή συνέβη κάτι ξεχωριστό. Η "Κατερίνα", η κεντρική πρωταγωνίστρια από το ζόρι, γράφει για πρώτη φορά για το δικό της ζόρι.
Το κείμενο είναι πολύ δυνατό και, ομολογώ ότι, είναι αρκετό για να ανατρέψει οποιαδήποτε εξέλιξη. Έχει δημοσιευτεί στο Ίντερνετ, σε επίσημη ιστοσελίδα, για την οποία εργάζεται και, για να διατηρήσουμε, όσο μπορούμε, τα προσωπικά δεδομένα, το φιλοξενώ στο "ζόρι μου".
Αξίζει την ανάγνωσή σας, εδώ!

ΥΓ. Η μετακόμιση με ξεσυντόνισε. Αναζητώ στα δεκάδες κιβώτια τον εξωτερικό σκληρό, όπου έχω σώσει τις συνέχειες της Ακατάστατης Σειράς Πτωμάτων. Υπόσχομαι ότι, αν ως τη Δευτέρα, δεν καταφέρω να τις βρω, θα στρωθώ να ξαναγράψω τα επεισόδια.

Σχόλια

Ο χρήστης iris είπε…
διάβασα το κείμενο της Κατερίνας. Τι μπορεί να πει κανείς...;
Ο χρήστης Кроткая είπε…
Τα κείμενα δεν χρειάζεται να ξαναγραφτούν. Copy paste απο την ιστοσελίδα. Αν μιλας για τα αδημοσίευτα, γιατί δεν τα έγραψες στον blogger να τα σώσεις ως draft?
τσκ τσκ!

για τα λοιπά, ανοίγει χαραμάδα δλδ? ελπίζουμε;;
Ο χρήστης diastimata είπε…
@ iris
Είναι συνταρακτικό κείμενο. Η άλλη πλευρά, έτσι όπως κανείς από εδώ δεν μπορεί να δει.

@ krotkaya
Αμ δεν ήταν σωσμένα στον blogger... Στερνή μου γνώση να σ΄ είχα πρώτα... Τα έσωσα στο δίσκο μου και τρεχάτε ποδαράκια μου τώρα... Για πέντε ψωροεπεισόδια θα γίνω χίλια κομμάτια. Ας πρόσεχα.
Για τα λοιπά, τι χαραμάδα! Ολόκληρη γκαραζόπορτα άνοιξε, φιλενάδα! Είδωμεν!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια αρχή, πριν καιρό...

"Θεριό ανήμερο"! Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Καλή Χρονιά!

Καλώς τα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό μου! Για περάστε... Περάστε... Παρακαλώ, ο πρώτος, να σπάσει το ρόδι στο κατώφλι. Όλοι χωράτε. Όλοι οι καλοί χωράτε. Αλλά και για τους κακούς θα δώσουμε μια θέση στον καναπέ, μέρες που είναι. Ακόμη και σ αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα blog, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, ή που δεν τους συμφέρει η ελευθερία αυτή, αλλά την μετρούν και την κόβουν κατά το δοκούν. Σα μια κάλτσα. Αλλά ας αφήσουμε τις γκρίνες. Κι ας κόψουμε, πρώτα από όλα, τη βασιλόπιτά μας. Ανοίχτε τις σαμπάνιες, τσουγκρίστε τα ποτήρια, ευχηθείτε, γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Μικρούλης είναι ακόμη, με ματάκια σχιστά, κινέζικα, γιατί μέσα στο 2008 όλο για την Κίνα θα μιλάμε, τόσο λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, όσο και λόγω της μεγάλης ανάπτυξης σ αυτήν τη χώρα, που, ώρα είναι πλέον, να αρχίσει να κοιτάζει λίγο και το θέμα της μόλυνσης. Γιατί καλό είναι το ανάθεμα που ρίχνουμε στον Μπους και τους οπαδούς του (τους Μπούστηδες αυτού του κόσμου, του δυτικού), αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι περ...

Πώς έμπλεξα έτσι...

... να τρέχω από τη μια δουλειά στην άλλη, να βλέπω φίλους να βγαίνουν στην ανεργία, να βλέπω μαγαζιά να διώχνουν ανθρώπους κι έπειτα να κλείνουν, να βλέπω χαμερπείς, γυμνοσάλιαγκες να σκαρφαλώνουν, να γίνονται προϊστάμενοι, να φουσκώνουν σα διάνοι, να γκαρίζουν σα γάιδαροι, να αλυχτάνε σα τα σκυλιά, να φιλούν κατουρημένες ποδιές, να χάνουν τη θέση τους, να πέφτουν από ψηλά (ακόμη στην πτώση είναι -και θα κάνουν πάταγο όταν πέσουν, θα σκορπίσουν και θα γεμίσει ο τόπος όλος σκατά) γιατί οι αρκούδες δεν πέτυχαν ποτέ, στο ρόλο του σχοινοβάτη. Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα, με πίεση σταθερά εκεί στα 18, κιλά εκεί στα 130, σύντροφο εκεί, πνιγμένη στην αλκοόλη, ανίκητοι από τη ρουτίνα, μα βουτηγμένοι μέσα της, κινδυνεύοντες να την καταπιούμε και να γίνουμε, τελικά, ένα με αυτήν, έχοντάς την μέσα μας κι όχι όξω μας. Αλλά εμείς επιμένουμε, κόντρα στον καιρό, στους οχτρούς, στον ήλιο και στην οικονομική κρίση, που ο Γιώργος δεν έβλεπε πριν πάρει την ψήφο μας και βλέπει κα...