Μιτσούκο

Μπήκε στη ζωή μου πριν έξι χρόνια. Ήταν -ακόμη- νέα. Γεμάτη ορμές. Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Η Μιτσούκο (αυτό είναι το όνομά της) μεγάλωσε. Η ξεδιαντροπιά της, όμως, παραμένει. Η συνήθειά της, τώρα το καλοκαίρι, ν' ανοίγει τα πόδια -για να δροσιστεί- παραμένει. Έξις δευτέρα φύσις.
Πραγματικό ζωντανό γλυπτό, είναι ένας από τους λόγους που δεν τολμώ να πω "τέρμα". Πώς θα την ξαναδώ μετά;

Σχόλια

Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…

Ο Μήτσος που είναι?

29/6/06, 5:54 μ.μ.

Ο χρήστης Ελπίδα είπε…

Με συγκίνησες πολύ! Μοιάζει πολύ τον Έντουαρτ. Να τον χαίρεσαι!

30/6/06, 12:57 π.μ.

Ο χρήστης Charlie Alexandra είπε…

mitsuko rulezzzz

1/7/06, 4:55 μ.μ.

Ο χρήστης Nada είπε…

...Τυχερούλη! Υπέροχο γατί...

...Ασε που εδώ και δυο μέρες έχασα τη δικιά μου και έχω σαλτάρει... μου απόμεινε μόνο ο γιος της, ο Velcro

2/7/06, 5:28 μ.μ.

Ο χρήστης diastimata είπε…

Μακάρι ο Velcro να σου χαρίσει στιγμές γατοσύνης ακόμη καλύτερες

3/7/06, 10:29 μ.μ.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Καλή Χρονιά!

Καλώς τα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό μου! Για περάστε... Περάστε... Παρακαλώ, ο πρώτος, να σπάσει το ρόδι στο κατώφλι. Όλοι χωράτε. Όλοι οι καλοί χωράτε. Αλλά και για τους κακούς θα δώσουμε μια θέση στον καναπέ, μέρες που είναι. Ακόμη και σ αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα blog, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, ή που δεν τους συμφέρει η ελευθερία αυτή, αλλά την μετρούν και την κόβουν κατά το δοκούν. Σα μια κάλτσα. Αλλά ας αφήσουμε τις γκρίνες. Κι ας κόψουμε, πρώτα από όλα, τη βασιλόπιτά μας. Ανοίχτε τις σαμπάνιες, τσουγκρίστε τα ποτήρια, ευχηθείτε, γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Μικρούλης είναι ακόμη, με ματάκια σχιστά, κινέζικα, γιατί μέσα στο 2008 όλο για την Κίνα θα μιλάμε, τόσο λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, όσο και λόγω της μεγάλης ανάπτυξης σ αυτήν τη χώρα, που, ώρα είναι πλέον, να αρχίσει να κοιτάζει λίγο και το θέμα της μόλυνσης. Γιατί καλό είναι το ανάθεμα που ρίχνουμε στον Μπους και τους οπαδούς του (τους Μπούστηδες αυτού του κόσμου, του δυτικού), αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι περ...

Διαβάστε περισσότερα

Μια αρχή, πριν καιρό...

"Θεριό ανήμερο"! Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Διαβάστε περισσότερα

Πώς έμπλεξα έτσι...

... να τρέχω από τη μια δουλειά στην άλλη, να βλέπω φίλους να βγαίνουν στην ανεργία, να βλέπω μαγαζιά να διώχνουν ανθρώπους κι έπειτα να κλείνουν, να βλέπω χαμερπείς, γυμνοσάλιαγκες να σκαρφαλώνουν, να γίνονται προϊστάμενοι, να φουσκώνουν σα διάνοι, να γκαρίζουν σα γάιδαροι, να αλυχτάνε σα τα σκυλιά, να φιλούν κατουρημένες ποδιές, να χάνουν τη θέση τους, να πέφτουν από ψηλά (ακόμη στην πτώση είναι -και θα κάνουν πάταγο όταν πέσουν, θα σκορπίσουν και θα γεμίσει ο τόπος όλος σκατά) γιατί οι αρκούδες δεν πέτυχαν ποτέ, στο ρόλο του σχοινοβάτη. Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα, με πίεση σταθερά εκεί στα 18, κιλά εκεί στα 130, σύντροφο εκεί, πνιγμένη στην αλκοόλη, ανίκητοι από τη ρουτίνα, μα βουτηγμένοι μέσα της, κινδυνεύοντες να την καταπιούμε και να γίνουμε, τελικά, ένα με αυτήν, έχοντάς την μέσα μας κι όχι όξω μας. Αλλά εμείς επιμένουμε, κόντρα στον καιρό, στους οχτρούς, στον ήλιο και στην οικονομική κρίση, που ο Γιώργος δεν έβλεπε πριν πάρει την ψήφο μας και βλέπει κα...

Διαβάστε περισσότερα