Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2009

Βράζω στο ζουμί μου


Σήμερα έχει ζόρι. Δες εδώ. Αυτός είναι κι ο λόγος που δε γράφω τελευταία. Από τη μία βρήκα πως η Κακιά η Ώρα δεν έχει σχέση με το σήμερα -δε μιλάω τη γλώσσα των πιτσιρικάδων, είμαι out που λέγαμε στην εποχή μου. Από την άλλη το ζόρι μου με έχει γονατίσει. Είναι η χειρότερη περίοδος. Έχω και χοντρά προβλήματα στη δουλειά (απλήρωτος κι εγώ, απλήρωτη, από το Δεκέμβριο, η Κατερίνα, με προϊσταμένους όλο και πιο απαιτητικούς και "συναδέλφους" μανούλες στην ίντριγκα...), άντε να στρώσεις τον απαυτό σου να γράψεις κάτι που να το γουστάρεις...
Στα επώνυμα blog γράφω για να γράφω, λες και διεκπαιρεώνω. Χέσε ψηλά κι αγνάντευε. Μπαίνω στα Blog σας και δεν έχω κέφι να αφήσω ούτε σχόλιο. Κάτι μαλακίες μου βγαίνουν... Απόψε θα κάνω μια βόλτα, θα το ξετινάξω. Αν σας φανούν μαύρα ή ξεπέτα τα σχόλια, συγχωρέστε με...

Η φωτογραφία είναι του Flavio Dario, από εδώ.

2 σχόλια:

ria είπε...

σου απάντησα στο ζόρι,
δύσκολες καταστάσεις, αλλά φίλε μου, μόνοι μας φτιάχνουμε την κόλαση που θέλουμε. και εσύ οκτώ χρόνια τώρα ζεις σε αυτή.
αν σε κουράζει, γιατί δε φεύγεις? η δειλία είναι ένας λόγος. η ζωή όμως είναι ένας άλλος.
είσαι ευτυχισμένος? μάλλον όχι. πάρε
τη ζωή σου στα χέρια σου. επέλεξε εσύ τι θές. αν τα ήξερες και τα επέλεξες είσαι άξιος της μοίρας σου. ίσως και να νόμιζες ότι μπορούσες να το αντέξεις. φαίνεται ότι δεν μπορείς, ότι κουράστηκες, ότι δεν αντέχεις άλλο. δράσε. κινήσου. κάνε κατι. θέσε τελεσίγραφα. το ξέρω όιτ δε θα είναι η πρώτη φορά, αλλά θα είναι η τελευταία. η συμμορφώνεται ή φεύγεις. και αν δεν διορθωθεί φύγε, φύγε, φύγε.
η ζωή είναι μικρή και σύντομη για να τη βιώνουμε μέσα στη μιζέρια αφού μπορούμε να την αλλάξουμε.

λυπάμαι αν σε πληγώνω, αλλά, αυτή είναι η άποψή μου.

renata είπε...

Κάνε κάτι ρε γμτ. Μην αφήνεσαι έτσι, βρες βοήθεια για σένα.

Πιστεύω πως έχεις ήδη αργήσει.