Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πάμε μια βόλτα στη (Βουλιαγμένη) Βενετία


Τα τηλεγραφήματα των ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων έλεγαν ότι τα μεγάλα ξενοδοχεία, στη Βενετία, έδιναν... δώρο γαλότσες σε όσους πήγαιναν στην πόλη των καναλιών για τις διακοπές των Χριστουγέννων. Είχαν τους λόγους τους. Οι φωτογραφίες (οι οποίες μου ήρθαν με email και αγνοώ τον φωτογράφο) αδιάψευστος μάρτυρας.


Δηλαδή, τώρα, η γόνδολα πού πλέει; Στο κανάλι ή στο δρόμο;


Τουλάχιστον οι τουρίστες είχαν προσφορά τις γαλότσες από το ξενοδοχείο. Οι ντόπιοι;
Η γνωστή πλατεία. Αν αναζητάτε τα -επίσης- γνωστά περιστέρια, είναι κάτω από το νερό. Με σκάφανδρα...
Το σκέφτεστε να ζούσε στην Ελλάδα και να έπρεπε να πάρει τις Κυριακάτικες; Τι το θες το dvd κυρά μου! Δώσε προσφορά ένα σωσίβιο!

Σχόλια

Ο χρήστης Σταυρούλα είπε…
Αμάάάάν!

Μη σου πω και μια φουσκωτή βαρκούλα να πηγαίνεις απ΄την κρεβατοκάμαρα στο μπάνιο? :P
Ο χρήστης ria είπε…
καλάμι ψαρέματος?
δολώματα για τα ψάρια?
και δεν είπε κανένας αν μύριζε το ίδιο βρωμερά η βενετία.
Ο χρήστης Sophia Choleva είπε…
tzaaa

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Καλή Χρονιά!

Καλώς τα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό μου! Για περάστε... Περάστε... Παρακαλώ, ο πρώτος, να σπάσει το ρόδι στο κατώφλι. Όλοι χωράτε. Όλοι οι καλοί χωράτε. Αλλά και για τους κακούς θα δώσουμε μια θέση στον καναπέ, μέρες που είναι. Ακόμη και σ αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα blog, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, ή που δεν τους συμφέρει η ελευθερία αυτή, αλλά την μετρούν και την κόβουν κατά το δοκούν. Σα μια κάλτσα. Αλλά ας αφήσουμε τις γκρίνες. Κι ας κόψουμε, πρώτα από όλα, τη βασιλόπιτά μας. Ανοίχτε τις σαμπάνιες, τσουγκρίστε τα ποτήρια, ευχηθείτε, γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Μικρούλης είναι ακόμη, με ματάκια σχιστά, κινέζικα, γιατί μέσα στο 2008 όλο για την Κίνα θα μιλάμε, τόσο λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, όσο και λόγω της μεγάλης ανάπτυξης σ αυτήν τη χώρα, που, ώρα είναι πλέον, να αρχίσει να κοιτάζει λίγο και το θέμα της μόλυνσης. Γιατί καλό είναι το ανάθεμα που ρίχνουμε στον Μπους και τους οπαδούς του (τους Μπούστηδες αυτού του κόσμου, του δυτικού), αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι περ...

Μια αρχή, πριν καιρό...

"Θεριό ανήμερο"! Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Ο Γιάννης και τα άλογα...

Και τι ζητούσε; Τι ζητούσε; Μια ευκαιρία στον παράδεισο να... ζούσε. Και πήγε. Παράδεισος και κόλαση μαζί, το Λευκοχώρι. Γύρω στα 50 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, στο δρόμο προς τις Σέρρες. Εκεί αγνάντευσε, κάπνισε ένα τσιγάρο (κάπνιζε ακόμη τότε) και αποφάσισε να φτιάξει, από το μηδέν, το Αγνάντι. Ο Γιάννης Γεωργακόπουλος πάλεψε με Θεούς, με Δαίμονες, με την τύχη του, με τις λέ ξεις και, πέρα από το γνωστό τραγούδι που μελοποίησε ο Λ. Μαχαιρίτσας (Και Τι Ζητάω), έφτιαξε ένα ποίημα: Ένα αγρόκτημα με άλογα, με κανώ, με οχήματα παντός εδάφους και με καταπληκτικό φαγητό. Εκεί συνάντησε και τον έρωτα. Παντρεύτηκε και ,μαζί με τη γυναίκα του, έχτισαν κι έναν ξενώνα. Το αγρόκτημα στη μία άκρη του χωριού και τον ξενώνα στην άλλη. "Για να ΄μαι πάντα... πρώτος στο χωριό", λέει... Χιουμορίστας, αλλά και παθιασμένος, ζωγράφος, στιχουργός, σταβλίτης, μάγειρας, πολυτεχνίτης, αλλά σε καμία περίπτωση... ερημοσπίτης. Πολύ καλός για παρέα, μαχητής, των δρόμων και των δασών. "Δεν προσκυν...