Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αφιερωμένο

Είχα υποσχεθεί ένα τραγούδι που να ταιριάζει στο τελευταίο ποστ του Δηλητηριώδους Νοεμβρίου. Το βρήκα και το αφιερώνω:



Να με συγχωρέσουν οι οπαδοί, αλλά το θεωρώ το καλύτερο τραγούδι των Σκαθαριών. Περιλαμβάνεται στο Abbey Road και δείχνει πόσο μεστό ήταν, πλέον, το παίξιμο και η σύνθεση του συγκροτήματος. Εμένα μου το ΄μαθε η Κατερίνα. Κι ομολογώ ότι.... κόβω φλέβες ακόμη και τώρα.

ΟΚ Νοέμβριε;
Και μη θεωρήσεις ότι το λέω εγώ σε ΄σένα. Ξέρεις ποιος σε παρακαλάει -συνήθως. Το ρεφρέν (She's so heavy) ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Σχόλια

Ο χρήστης maya είπε…
είναι απο τα τραγούδια τους που πάντα με έκαναν να σκέφτομαι τι απίστευτα ροκ κομμάτια θα γράφανε αν δεν ήταν τόσο πνιγμένοι στην διασημότητα και τους ατζεντηδες. αν ήταν ελεύθεροι να γράφουν ό,τι θέλουν.

ευχαριστώ για το τραγούδι. καιρό είχα να το ακούσω.

καλημέεερα!
χ
Ο χρήστης november είπε…
Ευχαριστώωωω...

καταπληκτικό κομμάτι!

... Ποιος με παρακαλάει συνήθως;!
Ο χρήστης kanataki είπε…
είμαι τόσο lifestyle ποπ γκόμενα που ακόμα και από αυτούς τα τραγούδια που ξέρω είναι τα κλασσικά εύκολα

υγ γαμώτη μου
υγ δεν το είχα ξανακούσει
υγ αλλά είχα πάει στην παράσταση στο Hyatt και άκουσα 2 ώρες ολόκληρες κάθε καρυδιάς καρύδι,από τύπους που τους μιμούνταν
υγ μετράει??
Ο χρήστης UrbanTulip είπε…
Οκ, αγαπώ Beatles ( τ αγαπημένο μου το Eleanor Rigby). Aλλά αυτό δεν το ξέρω...ντρέπομαι!
Ο χρήστης UrbanTulip είπε…
Οκ, αγαπώ Beatles ( τ αγαπημένο μου το Eleanor Rigby). Aλλά αυτό δεν το ξέρω...ντρέπομαι!
Ο χρήστης Ανώνυμος είπε…
Αγαπητέ Διαστήματα,
Αρέσκεστε βλέπω, να σκαλίζετε κάτω από το ιλουστρέϊσιον...
:-))
Ο χρήστης Μαριλένα είπε…
Oooχι, δεν το ήξερα κι ευχαριστώ που το έμαθα.
Εν πρώτοις.

Εν δευτέροις, ανοίγω το blog σου κι έχω ανοιχτό και το δικό μου, όπου ακούγεται η μουσική απο το σινεμά ο παράδεισος.

Γίνεται φυσικα ένα τουρλουμπούκι κι εγώ σαφώς δεν το παίρνω ειδηση και μονολογώ "περίεργα οικείος ακούγεραι αυτός ο ήχος".

Το συμπέρασμα: ντρέπεσαι που με γνωρίζεις; :ΡΡΡ
Ο χρήστης diastimata είπε…
@ maya
Να είσαι καλά. Εδώ είμαστε για να βάλουμε κι άλλα τραγουδάκια.

@ november
Πράγματι, καταπληκτικό.
Ποιός παρακαλάει; Μα, φυσσικά, εκείνος!

tsaperdona
Δεν είναι καταπληκτικό;
ΑΛήθεια, η παράσταση στο Hyatt τι λέει; Αξίζει ή μάπα το καρπούζι;

@ UrbanTulip
Μην ντρέπεσαι... Εδώ είναι ο θείος Διαστήματας, να σου μάθει κι άλλα τραγουδάκια.

@ kopoloso
Τα καλά δώρα είναι κάτω από τις συσκευασίες...


@ Μαριλένα
Να είσαι καλά...
Χε χε! Να υποθέσω ότι άνοιξες χρώμα στο μαλλί;
Ο χρήστης november είπε…
Μπορούν να λείψουν επιτέλους τα εννοούμενα για τις ξανθιές κυρίες; Ε, διαστηματάκι; Τι θέλεις δηλαδή, να σαμποτάρουμε το βλογ σου; Ε;

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια αρχή, πριν καιρό...

"Θεριό ανήμερο"! Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Καλή Χρονιά!

Καλώς τα παιδιά! Καλώς ήρθατε στο φτωχικό μου! Για περάστε... Περάστε... Παρακαλώ, ο πρώτος, να σπάσει το ρόδι στο κατώφλι. Όλοι χωράτε. Όλοι οι καλοί χωράτε. Αλλά και για τους κακούς θα δώσουμε μια θέση στον καναπέ, μέρες που είναι. Ακόμη και σ αυτούς που δεν έχουν ιδέα τι είναι τα blog, τι σημαίνει ελευθερία του λόγου, ή που δεν τους συμφέρει η ελευθερία αυτή, αλλά την μετρούν και την κόβουν κατά το δοκούν. Σα μια κάλτσα. Αλλά ας αφήσουμε τις γκρίνες. Κι ας κόψουμε, πρώτα από όλα, τη βασιλόπιτά μας. Ανοίχτε τις σαμπάνιες, τσουγκρίστε τα ποτήρια, ευχηθείτε, γιατί ήρθε ο νέος χρόνος. Μικρούλης είναι ακόμη, με ματάκια σχιστά, κινέζικα, γιατί μέσα στο 2008 όλο για την Κίνα θα μιλάμε, τόσο λόγω Ολυμπιακών Αγώνων, όσο και λόγω της μεγάλης ανάπτυξης σ αυτήν τη χώρα, που, ώρα είναι πλέον, να αρχίσει να κοιτάζει λίγο και το θέμα της μόλυνσης. Γιατί καλό είναι το ανάθεμα που ρίχνουμε στον Μπους και τους οπαδούς του (τους Μπούστηδες αυτού του κόσμου, του δυτικού), αλλά να μην ξεχνάμε ότι οι περ...

Πώς έμπλεξα έτσι...

... να τρέχω από τη μια δουλειά στην άλλη, να βλέπω φίλους να βγαίνουν στην ανεργία, να βλέπω μαγαζιά να διώχνουν ανθρώπους κι έπειτα να κλείνουν, να βλέπω χαμερπείς, γυμνοσάλιαγκες να σκαρφαλώνουν, να γίνονται προϊστάμενοι, να φουσκώνουν σα διάνοι, να γκαρίζουν σα γάιδαροι, να αλυχτάνε σα τα σκυλιά, να φιλούν κατουρημένες ποδιές, να χάνουν τη θέση τους, να πέφτουν από ψηλά (ακόμη στην πτώση είναι -και θα κάνουν πάταγο όταν πέσουν, θα σκορπίσουν και θα γεμίσει ο τόπος όλος σκατά) γιατί οι αρκούδες δεν πέτυχαν ποτέ, στο ρόλο του σχοινοβάτη. Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα, με πίεση σταθερά εκεί στα 18, κιλά εκεί στα 130, σύντροφο εκεί, πνιγμένη στην αλκοόλη, ανίκητοι από τη ρουτίνα, μα βουτηγμένοι μέσα της, κινδυνεύοντες να την καταπιούμε και να γίνουμε, τελικά, ένα με αυτήν, έχοντάς την μέσα μας κι όχι όξω μας. Αλλά εμείς επιμένουμε, κόντρα στον καιρό, στους οχτρούς, στον ήλιο και στην οικονομική κρίση, που ο Γιώργος δεν έβλεπε πριν πάρει την ψήφο μας και βλέπει κα...