diastimata

Έχει ζόρι σήμερα. Εδώ: http://tozorimou.blogspot.com/2011/10/blog-post.html

Ο ήλιος περνούσε από τα παραθυρόφυλλα κι έπεφτε, ακριβώς, στα μάτια του… Τρεμόπαιξε τα βλέφαρα κι άνοιξε τα μάτια. Τα ξανάκλεισε γρήγορα. Δεν άντεχε τόσο φως. Κάτι μουρμούρισε και σηκώθηκε με αργές κινήσεις. Φορούσε μόνον μια πιτζάμα από κάτω. Δεν άντεχε τη ζέστη των τελευταίων ημερών. Κοίταξε στο ημερολόγιο στον τοίχο. Δεκαπενταύγουστος. Άλλες εποχές, τέτοια μέρα, το

Έφυγε από κοντά μας, σήμερα το απόγευμα, σε ηλικία 86 ετών, ο ηθοποιός Γιώργος Φούντας, οποίος νοσηλευόταν τον τελευταίο καιρό σε ιδιωτική κλινική της Αθήνας. Η κηδεία του θα γίνει την Τρίτη, στις 11 το πρωί, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Άφησε τη σφραγίδα του στο ρόλο του "Μίλτου" στην ταινία "Στέλλα" του Κακογιάννη (πιο κάτω το βίντεο). Συνέχεια με κλικ εδώ .

... να τρέχω από τη μια δουλειά στην άλλη, να βλέπω φίλους να βγαίνουν στην ανεργία, να βλέπω μαγαζιά να διώχνουν ανθρώπους κι έπειτα να κλείνουν, να βλέπω χαμερπείς, γυμνοσάλιαγκες να σκαρφαλώνουν, να γίνονται προϊστάμενοι, να φουσκώνουν σα διάνοι, να γκαρίζουν σα γάιδαροι, να αλυχτάνε σα τα σκυλιά, να φιλούν κατουρημένες ποδιές, να χάνουν τη θέση τους, να πέφτουν από ψηλά (ακόμη στην πτώση είναι -και θα κάνουν πάταγο όταν πέσουν, θα σκορπίσουν και θα γεμίσει ο τόπος όλος σκατά) γιατί οι αρκούδες δεν πέτυχαν ποτέ, στο ρόλο του σχοινοβάτη. Είμαστε ακόμα ζωντανοί, στη σκηνή, σα ροκ συγκρότημα, με πίεση σταθερά εκεί στα 18, κιλά εκεί στα 130, σύντροφο εκεί, πνιγμένη στην αλκοόλη, ανίκητοι από τη ρουτίνα, μα βουτηγμένοι μέσα της, κινδυνεύοντες να την καταπιούμε και να γίνουμε, τελικά, ένα με αυτήν, έχοντάς την μέσα μας κι όχι όξω μας. Αλλά εμείς επιμένουμε, κόντρα στον καιρό, στους οχτρούς, στον ήλιο και στην οικονομική κρίση, που ο Γιώργος δεν έβλεπε πριν πάρει την ψήφο μας και βλέπει κα...

Το γνώριζα από το πρωί, αλλά το χάρηκα ιδιαίτερα το βράδυ. Ο Κωστής παρουσίασε το βιβλίο του στο Πολιτιστικό Κέντρο Αλέξανδρος, στη σκιά του Λευκού Πύργου, μόλις δυο βήματα από εκεί που εργάζομαι. Κι επειδή, ακριβώς, εργάζομαι, δεν μπορούσα να πάω, από κοντά, να του σφίξω το χέρι. Άλλωστε, αυτή η συνεχής δουλεία (συγνώμη, δουλειά ήθελα να γράψω) είναι που με απομάκρυνε από την εδώ "παρέα". Όμως δεν ήταν αυτή η λύπη μου στη σημερινή βραδιά. Η λύπη, με επισκέφθηκε λίγες ώρες αργότερα κι ενώ ο Τασούλης μόνταρε το θέμα του Κωστή, για να παίξει αύριο. Μου ήρθε μέσω skype: "Πέθανε ο κυρ-Τάκης"... Ο κυρ-Τάκης ήταν μορφή για τη Θεσσαλονίκη. Μαζί του έφυγε μια ολόκληρη εποχή. Μαζί του έφυγε κι η εποχή της αθωότητας για ΄μενα -αν και τώρα τελευταία, αυτή η αθωότητα χανόταν όλο και περισσότερο... Ο κυρ-Τάκης ο Νικολαϊδης ήταν το αφεντικό της "Δόμνας". Κι η Δόμνα ήταν το πιο παλιό στέκι της Θεσσαλονίκης, που επέμενε να παραμένει, κει πάνω στην Άνω Πόλη, ίδιο κι απαρά...

ΥΠΟΘΕΣΗ: Νεαρή που περιμένει το boyfriend της, αποφασίζει να διασκεδάσει με ένα μπουκάλι σαμπάνιας. Την ώρα της μεγάλης έξαψης, το boyfriend έρχεται και αναλαμβάνει δράση ως το τέλος... ΚΡΙΤΙΚΗ: Περιμέναμε περισσότερα από ηθοποιούς με τέτοια πείρα. Δυστυχώς, η Τζούλια κι ο παρτενέρ της, αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Με τέτοια performance, η αγαπητή Τζούλια δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα κρατήσει, σε μια βδομάδα, στα χέρια της, το αγαλματάκι. Θα μείνει με ό,τι άλλο σκληρό έχει... Διεκπεραίωσε το ρόλο, μουρμούρισε τις ατάκες της και, συχνά-πυκνά, μπέρδεψε τα λόγια της. Ο παρτενέρ, στάθηκε στο ύψος του. Ίσως θα έπρεπε ο μεν σεναριογράφος να του δώσει περισσότερες ατάκες, ο δε σκηνοθέτης περισσότερα γκρο. Για τον πρώτο, δε νομίζουμε να περιμένει βραβείο. Οι διάλογοι ήταν φτωχοί και δε βοηθούσαν την πλοκή. Ο δεύτερος, περιορίστηκε να αντιγράψει άλλους μετρ του είδους. Τα κοστούμια, ταίριαζαν γάντι στους χώρους και την εποχή. ΝΑ ΤΟ ΔΩ; Αν μπορείς να το κατεβάσεις από torrents, δε χρε...

Δούλευα. Μήπως είναι η πρώτη φορά; Κάθε παραμονή, δουλεύω (και ανήμερα δουλεύω, δηλαδή, αλλά δεν είναι να το κάνουμε θέμα). Λόγω της κωλοδουλειάς δούλευα 1-9 (το βράδυ). Στις 6 το απόγευμα, με πήρε τηλέφωνο: "Τι να τα κάνω τα σωταρισμένα κρέατα, μου λες"; Ήθελα να της πω, αλλά συγκρατήθηκα: "Ό,τι θες, μωράκι μου. Εσύ μαγειρεύεις τόσο ωραία"... Έγινε Τούρκος (μάλλον Τουρκάλα...)! "Με δουλεύεις; Εδώ και μια ώρα δεν έχουμε ρεύμα! Αν δεν έρθει σε δυο ώρες, αυτά θα αρχίσουν να μυρίζουν. Αντιλήφθηκα τι συνέβαινε. Το διαμέρισμά μας είχε πέσει θύμα της διακοπής ηλεκτροδότησης, χθες, Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Θεώρησα ότι, αν και Παραμονή, επειδή ο υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης -και χειριστής ΠΑΟ ΜΙΛΑΝ- είχε πει πως είναι κανονική εργάσιμη, η αποκατάσταση της ηλεκτροδότησης θα γινόταν σε καμία ωρίτσα, την καθησύχασα και συνέχισα να εργάζομαι πυρετωδώς. Δυο ώρες μετά, δέχτηκα νέο τηλεφώνημα. "Δεν είναι δυνατόν! Μα... Τι είναι αυτ...

Πρωτοχρονιά στη Νέα Υόρκη

Πραγματικά υπέροχο μπλουζ για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Στίχοι, Μανώλης Ρασούλης. Μουσική - Τραγούδι Ναταλί Ρασούλη. Ακούστε το...

Κουράγιο ως το 3,30 λεπτό. Δεν υπάρχει μοντάζ, δεν είναι αναπαράσταση από ηθοποιούς. Είναι το real thing.

Αμ αυτό δεν ήταν διάστημα... Ήταν χάσμα. Χάσμα γενεών! Τόσο καιρό που έχω να γράψω, να επικοινωνήσω, είτε από ΄δω είτε από το ζόρι, δεν έχει ξανασυμβεί. Γιατί, άραγε; Υπάρχουν δικαιολογίες. Πολλές. Λίγο οι δουλειές, λίγο η υγεία, λίγο ο καιρός, λίγο το ΄να, λίγο τ' άλλο. Όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει λέει η μάνα μου. Η αλήθεια είναι η δουλειά. Όχι ότι με πλάκωσε η δουλειά και δεν προκάμω... Η κατάσταση στη δουλειά. Εργάζομαι σε ένα δημοτικό μέσο ενημέρωσης. Γνωστό για μερικούς, ίσως κάποιοι να το διαβάζετε τώρα για πρώτη φορά. Το μέσο αυτό, μέρα με τη μέρα, απαξιωνόταν. Κάποιοι λένε ότι αυτό γινόταν επειδή προβάλει μόνον το έργο του δημάρχου, είναι μονόμπαντο, φερέφωνο και τα λοιπά και τα λοιπά... Μπούρδες λέω εγώ. Το μέσον απαξιωνόταν για έναν απλό λόγο, που τον είπε κάποιος στην αρχαιότητα και, από τότε, κανείς δεν κατάφερε να το αλλάξει: Δει δη χρημάτων ω άνδρες Αθηναίοι. Όταν όλος -ή, τέλος πάντων, το 85%- του προϋπολογισμού πηγαίνει σε μισθούς, είσαι καταδι...

Μια ψήφος... Περπατούσε στους δρόμους της πόλης. Κοιτούσε τις προεκλογικές αφίσες. Λιγότερες από άλλη φορά. "Ξαφνικά απέκτησαν και... οικολογική συνείδηση", σκέφτηκε. Χαμηλόφωνα. Ήταν, πάντα, των χαμηλών τόνων... Κοιτούσε κάτω και παρατηρούσε ότι, αντίθετα από άλλες φορές, δεν πατούσε πάνω σε προεκλογικά φυλλάδια. Χαμογέλασε. "Ανάγκας και Θεοί πείθονται", ξανασκέφτηκε. Επίσης χαμηλόφωνα. (Αλήθεια, πώς κατάφερνε, ακόμη κι η σκέψη του να είναι χαμηλόφωνη; Ήταν προσόν, ή μειονέκτημα;) Εκεί που περπατούσε, άρχισαν να πέφτουν γύρω του μικρές προκηρύξεις. Ήταν στο χρώμα ενός από τα κόμματα. Είχαν το όνομα ενός απ' τους υποψηφίους. Σήκωσε το κεφάλι του ψηλά, να δει από πού ερχόταν όλη αυτή η ρύπανση. Το βλέμμα του θόλωσε... Σα να ήταν αεροπλάνο αυτό που περνούσε. Πάνω, μακριά. Κινούνταν αργά. Πετούσε προκηρύξεις κι αυτές, σύννεφο παλλόμενο, κατέληγαν στις πλάκες της πλατείας. Όλες ήταν άσπρες κι είχαν, με γαλάζια, κεφαλαία, γράμματα, γραμμένο: "Ναι"! Γύρι...

Ο Ιωάννης Μανωλόπουλος, 63 χρόνων, είχε υποστεί πολλά εμφράγματα από μία ηλικία κι έπειτα. Βρισκόταν, πλέον, στο τελικό στάδιο καρδιακής ανεπάρκειας. Όμως, μία μηχανική καρδιά, σε συνδυασμό με βλαστοκύτταρα, του χάρισε -για δεύτερη φορά- τη ζωή! Ο κ. Μανωλόπουλος χειρουργήθηκε πριν από δέκα ημέρες, στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ της Θεσσαλονίκης, από ομάδα καρδιοχειρουργών, αποτελούμενη από τους καθηγητές του ΑΠΘ Χρήστο Παπακωνσταντίνου, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, Στίβεν Γουέστμπάι του γαλλικού Πανεπιστημίου Καέν Αντρέ Καγιάτ. Όπως ανέφερε ο κ.Παπακωνσταντίνου, δεν είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται μηχανική καρδιά και βλαστοκύτταρα για την αντιμετώπιση καρδιοπαθειών, αλλά στην προκειμένη περίπτωση τα βλαστοκύτταρα, που έχουν ευεργετική δράση στο μυοκάρδιο, βοηθούν στο να κερδίσει χρόνο ο ασθενής και ίσως μελλοντικά να μπορέσει ν' αφαιρεθεί η μηχανική καρδιά. «Στην Ελλάδα έχουμε την τεχνογνωσία να κάνουμε τέτοιου είδους επεμβάσεις και να χρησιμοποιούμε τεχνητές καρδιές σε συνδυασμό ...

Σ υνέντευξη στη ΛΕΜΟΝΙΑ ΒΑΣΒΑΝΗ από τον ΤΥΠΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «Η Γκλούμιστερ ήταν κάποτε η ιδανική πόλη, για να φτιάξει κανείς την οικογένειά του – αν αγαπούσε την ηρεμία, τους μεγάλους ανθισμένους κήπους και τα κυριακάτικα γεύματα με τους γείτονες…». Όμως από την Γκλούμιστερ εδώ και χρόνια έχουν χαθεί τα χρώματα. Μπορεί να θυμίζει θρίλερ, όμως είναι... παραμύθι (για έφηβους και ενήλικες). Η «Γκλούμιστερ» γράφτηκε από την Ιωάννα Μήτσικα πριν λίγα χρόνια και τώρα γίνεται θεατρική παράσταση που θα ανεβεί στο Studio Vis Motrix (Αγν. Στρατιώτη 20, έναντι Αγ. Δημητρίου) από την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου. Η ίδια, αλλά και ο Αλέξανδρος Ιωάννου που έκανε τη μουσική της παράστασης μίλησαν στον «Τ.Θ.». -Τι είναι η «Γκλούμιστερ»; Ιωάννα Μήτσικα: Άρχισε από ένα παραμύθι και διασκευάστηκε σε θεατρικό κείμενο από αυτοσχεδιασμούς που κάναμε με την Έφη Κάντζα. Επί σκηνής παίζουμε εμείς οι δύο και το θέμα είναι το ίδιο με το παραμύθι. Βρισκόμαστε στην «Γκλούμιστερ», μια πόλη όπου τη γνωρίζουμε ως ιδανική, α...

Σημασία έχει να ροκάρεις. Κι οι σεβάσμιοι κύριοι ρόκαραν για τα καλά, χθες βράδυ, στη Μονή Λαζαριστών. Ζωή να ΄χουμε (και να ΄χουνε) να μας ξανάρθουνε!

Λόγο το λόγο, δεν ξεχάστηκαν αλλά... πιάστηκαν στα χέρια, σήμερα το πρωί, οι δύο άνδρες, στη Νέα Μηχανιώνα. Θυμήθηκαν τις διαφορές τους και λίγο ήθελε ο καβγάς να έχει τη χειρότερη κατάληξη. Έβγαλαν τα όπλα, απείλησαν ο ένας τον άλλον και, σε κάποια στιγμή, ο 45χρονος πυροβόλησε τον 48χρονο! Ευτυχώς, δεν τον πέτυχε! Για την ιστορία, ο 45χρονος (που πυροβόλησε) κρατούσε πιστόλι κι ο 48χρονος (που έκανε την καταγγελία στην αστυνομία) κρατούσε κυνηγετική καραμπίνα. Εναντίον τους σχηματίστηκε δικογραφία, για απόπειρα ανθρωποκτονίας . από εδώ

Τα-ντάχ!!! Ξεπρόβαλα πίσω από τον ακαθορίστου σχήματος και προέλευσης βράχο. Το περιβάλλον ήταν αφιλόξενο, όμως δεν ήταν η πρώτη φορά που κινιόμουν σε κάτι τόσο ασταθές: Χώμα που θύμιζε περισσότερο ταλκ, πέτρες που διαλύονταν κάτω από τις μπότες μου, μικροκρατήρες που πετούσαν ψηλά πίδακες ατμού, ενός αερίου που μόνον στην όψη θύμισε το εξαερωμένο νερό... Συνηθισμένα τα βουνά απ' τα χιόνια... Στο χέρι μου κρατούσα το φρέιζερ. Όχι πολύ σφιχτά. Ελαφρώς χαλαρά, με τη σιγουριά του ανθρώπου που ξέρει τι πάει να κάνει. Αλλά και την αποφασιστκότητα του αστροναύτη που, αν χρειαστεί, θα παραλύσει, με μια παραλυτική ακτίνα που παραλύει, κάθε γερο-παραλυμένο άλιεν, που θα τολμούσε να μπει ανάμεσα σε ΄μένα και το σκοπό μου. Σκοπός μου ήταν ένας: Να εντοπίσω την εχθρική βάση των Ρέμιουλανς και να ενεργοποιήσω το σύστημα αυτοκαταστροφής. Κάθε εχθρική βάση που σεβόταν τον εαυτό της, τη δεκαετία του '70, είχε και έναν μηχανισμό αυτοκαταστροφής. Έτσι μπορούσες να κάνεις μεγάλη ζημιά χωρίς να εί...

Έχει ζόρι σήμερα...

Πάντα σε δεύτερους ρόλους, πάντα πρόθυμος. Ηθοποιός που μπορούσε να παίξει, με την ίδια ευκολία, τον κακό, αλλά και τον πονηρό, όπως και τον αγαθό. Ο Σπύρος Καλογήρου, ο Παναγιώτης που από χασάπης έγινε κινηματογραφικός παραγωγός και ταλαιπωρούσε τον Κώστα Βουτσά για τα μάτια της Μάρθας Καραγιάννη, μας άφησε. Στις 6 το απόγευμα... Δεν άντεξε ο Σπύρος Καλογήρου. Μπήκε στο νοσοκομείο(αρχικά στο "Λαϊκό" και μετά στο "Τζάνειο"), για μια μόλυνση στο μάτι και πήγαινε όλο και χειρότερα. Τις τελευταίες ημέρες τα βασικά του όργανα υποστηρίζονταν μηχανικά. Δεν ήταν και στα καλύτερά του εδώ και καιρό... Πιτσιρίκος ήμουν, όταν οι γονείς μου με πήγαν, σε ένα θερινό στη Νέα Ιωνία (ζούσαμε στην πρωτεύουσα τότε) να δούμε "Το Ανθρωπάκι". Κι εκεί γνώρισα τον χασάπη-παραγωγό. Τον ξανάδα, στην τηλεόραση (Σάββατο βράδυ στην ΥΕΝΕΔ, σε οθόνη μικρή κι ασπρόμαυρη) να γελάει μ εκείνο το δικό του τρόπο στην "Νεράιδα και το Παλικάρι". Τον είδα, έκπληκτος, να βιάζει τη Ζωή Λ...