diastimata

Μου ήρθε με email και κάνω copy-paste. (Μου το έστειλε και η Μαριλένα, λίγα λεπτά αργότερα, στο σχόλιό της): Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, στην μνήμη των νεκρών και των χαμένων, στην ελπίδα μιας διαρκούς και μόνιμης διαμαρτυρίας για προστασία και αναγέννηση. Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, οχημάτων, εργασιών, σκέψεων, θορύβων όρθιοι και σιωπηλοί όπου βρεθούμε να αφουγκραστούμε τους ήχους της γης. Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, όλου του συστήματος, οικονομικού, πολιτικού, εργασιακού, επικοινωνιακού να δείξουμε ότι δεν είμαστε πολλοί, είμαστε όλοι, που πενθούμε, ελπίζουμε και συμπαραστεκόμαστε ενεργά. Την Τετάρτη 5 Σεπτεμβρίου στις 12 το μεσημέρι για τρία λεπτά να προκαλέσουμε μαζική α-κινητοποίηση, να παγκοσμιοποιήσουμε το δικό μας μήνυμα σε όλο το πλανήτη στέλνοντας το μήνυμα για συ...

Αντιγράφω, αυτούσια, από τη Ρενάτα : 1) Λίστα με χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με τις δασικές πυρκαγιές: μέτρα προστασίας, τηλέφωνα άμεσης ανάγκης, πρώτες βοήθειες για εγκαύματα, αίτηση για όσους θέλουν να προσφέρουν σαν εθελοντές πυροσβέστες. Τηλεφωνικός Αριθμός Κλήσης Πυροσβεστικής : 199 Ανοικτή γραμμή ενημέρωσης και στήριξης των πυρόπληκτων λειτουργεί στο Κέντρο Υποστήριξης Πυροπαθών και στον αριθμό 1555 από τις 8 το πρωί έως τις 10 το βράδυ. Χρήσιμα τηλέφωνα άμεσης ανάγκης Τι πρέπει να κάνετε αν θέλετε να γίνεται εθελοντής πυροσβέστης : αίτηση, σχετική νομοθεσία κλπ Ιστοσελίδες εθελοντικών οργανώσεων και άλλα sites πυροσβεστικού περιεχομένου Χάρτης της Ελλάδας. Κάνετε κλίκ στη περιοχή που σας ενδιαφέρει και εμφανίζονται όλες οι πυροσβεστικές υπηρεσίες της περιοχής με τα τηλέφωνα κλπ Τι να κάνετε αν εμπλακείτε σε συμβάν πυρκαγιάς ή άλλης έκτακτης ανάγκης Πρώτες βοήθειες για εγκαύματα Οδηγίες προστασίας από δασικές πυρκαγιές: (Αποτροπή εκδήλωσης πυρκαγιάς, Αν το σπί...

Να γραφτούμε εθελοντές πυροπροστασίας. Να πάρουμε μέρος σε αναδασώσεις. Να ανακυκλώσουμε. Να αλλάξουμε με ενεργειακές τις λάμπες του σπιτιού μας. Να κλείσουμε τα έιρ κοντίσιον. Να φροντίσουμε τα μπαλκόνια μας. Να καθαρίσουμε τα ξερά χόρτα από τα εξοχικά μας. Να σταματήσουμε να πετάμε αποτσίγαρα και πακέτα στους δρόμους. Να απαιτήσουμε από το δήμο της περιοχής σας να διαθέσει τα κεφάλαια που πηρε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για τα προγράμματα πυροπροστασίας και περιβάλλοντος. Να απαιτήσουμε να αγοράσουν υδροφόρες -κι ας τις χρησιμοποιήσουν μια φορά τα πέντε χρόνια. Να φροντίσουμε να ελευθερωθούν οι έξοδοι κινδύνου στους χώρους εργασίας μας. Να φροντίσουμε να έχουμε πυροσβεστήρες στο σπίτι, στο εξοχικό, στο αυτοκίνητο. Να κόψουμε τα -πολύ όμορφα, αλλά επικίνδυνα- κλαδιά που κρέμονται εν είδη δαμοκλείου σπάθης πάνω από τα κεραμίδια μας. Μην αγοράσουμε εξοχικά σε χώρους όπου φωνάζουν πως πριν οικοπεδοποιηθούν ήταν δάσος, ή ρέμα. Να απαιτήσουμε από τις νομαρχίες μας να καθαρίσουν...

Ποιο χέρι βάζει -απερίσκεπτα- φωτιά στο μέλλον του παιδιού του; Πώς βρίσκονται 143 (τόσες ήταν οι σημερινές φωτιές στη χώρα, αν άκουσα καλά) τρελοί να πυρπολήσουν τη χώρα; Πώς να προλάβεις τις φωτιές όταν πρέπει να καθαρίσεις χιλιόμετρα δασικών δρόμων σε όλη τη χώρα, να μοιράσεις ελάχιστες δυνάμεις της Πυροσβεστικής κι -ακόμη πιο- ελάχιστα Πυροσβεστικά αεροσκάφη; Πώς αντέχουν κάποιοι να μετατρέπουν σε κάρβουνο ένα θαύμα, όπως η περιοχή του Καϊάφα, για να "σηκώσουν" πέντε βίλες με γκαζόν, τρεις φοίνικες, μια πισίνα και πέντε λευκές πλαστικές ομπρέλες με ξαπλώστρες; Τι ποινή να επιβάλεις στον απλό πολίτη που ζει δίπλα στο δάσος και, παρόλα αυτά, ποτέ δεν καθάρισε το κοινόχρηστο οικόπεδο δίπλα στο φράχτη του; Ποιος μπορεί, τελικά, να οργανώσει μια ουσιώδη αντιπυρική προστασία;

Περίληψη προηγουμένων: Ο Διαστήματας με την Κατερίνα, ένα φιλικό ζευγάρι, τα δυο τους παιδιά, τη θεία των παιδιών, τον παππού των παιδιών και την υπέργηρη θεία Ρίτσα, έκαναν το πρώτο μπάνιο τους στην Κεφαλλονιά. Καθώς κανείς δεν καταγόταν από τους Φρονίμους, ο μοναδικός που είχε προνοήσει για ένα ελαφρύ σνακ στην παραλία ήταν ο Διαστήματας, ο οποίος μετουσιώθηκε σε Ιησού: Ευλόγησε τα λιγοστά του σάντουιτς και τάισε μια ολόκληρη παραλία γεμάτη κόσμο . Όπως καταλαβαίνετε, οι μέρες περνούσαν στον ίδιο ρυθμό: Πρωινό στο μπαλκόνι μετά του λόχου, οδήγηση στους φιδίσιους δρόμους της Κεφαλλονιάς με τα ΚΑΠΗ στο αυτοκίνητο (όπου, πρέπει να σας πω ότι ο παππούς Εμπεδοκλής το είχε αδιαμφισβήτητο δικαίωμά του να κάθεται στη θέση του συνοδηγού και ν α σχολιάζει καθ όλη τη διάρκεια τον τρόπο οδήγησής μου, αλλά γι αυτό θα τα πούμε παρακάτω), μπάνιο σε όποια ακτή βόλευε τη θεία Ρίτσα και βραδινό σε όποιο εστιατόριο βόλευε τη Μάχη. Ώσπου, μια μέρα, έπεσε η ιδέα: «Θα πάμε στον Αίνο»! Για τους...

Περίληψη προηγουμένων: Ο Διαστήματας με την Κατερίνα, ένα φιλικό ζευγάρι, τα δυο τους παιδιά, τη θεία των παιδιών, τον παππού των παιδιών και την υπέργηρη θεία Ρίτσα, διακοπεύουν στην Κεφαλλονιά. Ο Διαστήματας έχει μετατραπεί σε οδηγό εκδρομής ΚΑΠΗ και περιδιαβαίνει από σπήλαιο σε σπήλαιο. Τη θάλασσα τη βλέπει με το μακαρόνι και για πρώτο μπάνιο βαπτίστηκε σε πισίνα. Και ήρθε η επόμενη μέρα... Και ξαναήρθαν για πρωινό. Και ήθελαν να πάνε να δουν κάτι μουσεία. Και κατάφερα, με χίλια ζόρια, να πάμε θάλασσα. Όσοι ξέρουν από Κεφαλλονιά, τώρα, κουνάνε το κεφάλι. Γιατί το νησί διαθέτει άμμο στα νότια. Κι εμείς μέναμε στη Σάμη, στα ανατολικά. Και οι αποστάσεις στο νησί είναι μεγάλες -δεν είναι Ελαφόνησος η Κεφαλλονιά. Έχεις, λοιπόν, να διαλέξεις: Ή θα πας κοντά, προς την Αγία Ευφημία, ή μακριά, προς τον Πλατύ ή τον Μακρύ Γιαλό. Διαλέξαμε τα κοντά: Αγία Ευφημία. Φανταστείτε, τώρα, τον Διαστήματα, έναν κύριο κάποιων κιλών (το βιογραφικό δεξιά τα λέει όλα) να προσπαθεί να ισορροπήσει πάνω σε π...

Βαριέμαι... Μ έχει πιάσει μια βαρεμάρα, άλλο πράμα. Άρχισα να γράφω το νέο μέρος των Σκέψεων του Καφέ, αλλά δεν κατάφερα να ολοκληρώσω ούτε παράγραφο. Διαπίστωσα, ακόμη, ότι δεν πήρατε χαμπάρι ότι εδώ, υπάρχει νέο επεισόδιο στο ζόρι μου. Θα σας μαλώσω... Υπόσχομαι ότι, το βράδυ, θα κρεμάσω το τρίτο μέρος των διακοπών, άλλο ένα επεισόδιο στο ζόρι και κάτι φωτογραφιούλες στο wordpress. Θα κάνω και το moderation των σχολίων που έχουν έρθει -μια διαδικασία που με κουράζει και δεν ξέρω γιατί τη συνεχίζω. Έχω βρει κι ένα blog με διάφορα για τη δημοσιογραφική Θεσσαλονίκη εδώ και διαβάζω και δε χορταίνω. Τα λέμε...

Περίληψη προηγουμένων: Ο Διαστήματας, η Κατερίνα κι ένα φιλικό ζευγάρι με δυο παιδιά, αποφασίζουν να πάνε διακοπές στην Κεφαλλονιά. Ο Διαστήματας διαπιστώνει, την τελευταία στιγμή, ότι μαζί με το ζευγάρι και τα –αναγκαία, αφού ο Ηρώδης πέθανε- παιδιά, τις διακοπές ακολουθούν ο γηραιός παππούς των παιδιών, η γηραιότερη θεία –παντελώς άγνωστή του ως τότε- και μια αδελφή (κανονική, όχι της Συγγρού). Φθάνει στο νησί μέσω Κορίνθου κι εκεί τον περιμένει άλλη μία έκπληξη… Αλλά όταν φθάσαμε, μας περίμενε δεύτερη έκπληξη (μ΄ αρέσουν οι εκπλήξεις, τρελαίνομαι, αλλά μόνον αν έχουν να κάνουν με δώρα: Βιβλία, dvd , cd , δονητές, μαστίγια, πλαστικές κούκλες, ακόμη κι επιτραπέζια παιχνίδια, μπορεί να γίνουν δεκτά με ενθουσιασμό, ακόμη και με ιαχές όπως «ουουουουου», «ααααααααα», «τι ωραίοοοοοο», «μωρεεεεεεε, τι γλυκόόόόό» κι άλλα τέτοια): Δεν είχαμε κλείσει δωμάτιο ως την τελευταία ημέρα που θα ήμασταν...

Απόψε δεν έχω όρεξη να συνεχίσω τις ταξιδιωτικές εμπειρίες. Ίσως το πρωί της Κυριακής. Στη Θεσσαλονίκη βρέχει, στην Καλαμαριά Αφρικανοί λαθρομετανάστες και μπάτσοι συμπλέκονται μετά το θάνατο Νιγηριανού που πουλούσε σι ντι, στο σαλόνι η Κατερίνα πολεμάει με το μόνιμο εφιάλτη της και μοναδικό μου ζόρι. Γι αυτό κρεμάω ένα νέο ζόρι εδώ -είναι μόλις το πρώτο επεισόδιο από όσα έγιναν με αυτό το θέμα στις διακοπές μας- αλλά και περισσότερες σκέψεις του καφέ εδώ , γιατί σας έχω αφήσει καιρό χωρίς νέο επεισόδιο. Τα λέμε το πρωί. Ελπίζω να έχω βρει το χαμόγελό μου.

Στο τηλέφωνο με το Θανάση είχαμε συνεννοηθεί εδώ και μήνες: Θα πάμε Κεφαλλονιά! Εγώ, εκείνος, η Κατερίνα και η γυναίκα του, η Δάφνη. Α, και τα δυο παιδιά του –αγόρια- ο Εμπεδοκλής κι ο Ευκλής (ο μικρός), λ άτρεις του σκάκι, της κολύμβησης και του ποδοσφαίρου –όπερ μεθερμηνευόμενον, οι πιτσιρικάδες φυτεύονται μπροστά στην τηλεόραση για να δουν αγώνες και δε στα πρήζουν ζητώντας κάθε τόσο και κάτι διαφορετικό, ή ξημεροβραδιάζονται στην παραλία και ως δεινοί κολυμβητές προσομοιάζουν με ψάρια και δε βγαίνουν από το νερό ώσπου να βγάλουν λέπια και σ αφήνουν να τελειώνεις ένα βιβλίο κάθε διήμερο, ή παίζουν σκάκι αντίπαλοι και σκέφτονται μισή ώρα την κίνηση και σ αφήνουν να απολαύσεις το φρέντο και την Ιταλίδα τουρίστρια στη διπλανή ξαπλώστρα, που θέλει να μαυρίζει και το τελευταίο τετραγωνικό χιλιοστό του κορμιού της. Αμ δε! Γιατί, αρχικά, ο Θανάσης είχε τη φαεινή ιδέα να φορτωθούν, συν γυναιξί και τέκνοις, σε φιλικό ζευγάρι από την Πάτμο. Και ως εδώ καλά. Πήγαν στο νησί της Αποκάλυψης για...

Ζήτω η Ελλάδα της ευρυζωνικότητας! Στην Κεφαλλονιά δεν κατάφερα να συνδεθώ στο Ίντερνετ. Πρώτη προσπάθεια μέσω κινητού τηλεφώνου. Αποτυχία. Το νησί δε διαθέτει 3G. Δεύτερη προσπάθεια μέσω μόντεμ κινητού. Αδύνατο. Τα bluetooth δε λειτούργησαν με τίποτα. Τρίτη προσπάθεια με κάρτα από σταθερό τηλέφωνο. Το 801-... δεν επικοινώνησε ποτέ με το μόντεμ μου. Τέταρτη προσπάθεια από Internet cafe. Το Pc του καφέ δεν διάβασε ποτέ τον φορητό σκληρό μου δίσκο. Πέμπτη προσπάθεια για ασύρματο δίκτυο. Χα! Εδώ δε συνδεθήκαμε με καλώδιο. Θα συνδεόμασταν με ασύρματο; Κι όμως, ασύρματο δίκτυο υπήρχε -δωρεάν- από τον ΟΤΕ, σε απόσταση 200 μέτρων από το ξενοδοχείο. Αλλά η σύνδεση... ήταν αδύνατη. Όταν ρώτησα στον ΟΤΕ μου είπαν ότι, προφανώς, βρίσκομαι μακριά. Κι όταν έδειξα το ξενοδοχείο, έξυσαν το κεφάλι τους, αλλά απάντηση δε μου έδωσαν. Κανονικά θα έπρεπε να μπορούσα να συνδεθώ. Έκτη προσπάθεια δεν υπήρξε. Ξεχύθηκα στις παραλίες και αποφάσισα να επικοινωνήσω μαζί σας από την επιστροφή μου και μετά. Από φίλ...

Ε, ναι! Λέμε να πάμε διακοπές! Θα σας κρατώ ενήμερους, αφού -όπως πάντα- θα έχω και το laptop μαζί. Προς το παρόν, νέες σκέψεις για το ζόρι μου, εδώ. Επίσης, υπάρχουν νέες -και ωραίες- φωτογραφιούλες εδώ . Μου ήρθαν με email και είπα να τις μοιραστώ. Αν θελήσετε να σχολιάσετε, θα πρέπει να υπομείνετε ένα άνευ προηγουμένου Moderation. Αξίζει τον κόπο, όμως.

Τον είδε, ευθυτενή, κοτσονάτο γέρο, να παίρνει την κατηφόρα. Πήγε να του φωνάξει, αλλά τι να του πει; Φαινόταν πνιγμένος στις σκέψεις του. Κι εκείνη είχε τόσες δουλειές να κάνει. "Θα με πάρει, πάλι, το βράδυ"... Μόνη της το ΄λεγε αυτό, κάθε τόσο. Με το που ξεκινούσε μια δουλειά, είχε το φόβο να προκάμει. Ένα άγχος και μια αγωνία, λες κι αν δεν προλάβαινε, κάποιος θα τη μάλωνε, θα της έκοβε το μισθό. Αλλά είχε να το περηφανεύεται η Μόρφω. Στα τόσα χρόνια νοικοκυρά -και μιλάμε, τώρα, για δεκαετίες, θα μπορούσε να πάρει σύνταξη- ποτέ δεν άφησε δουλειά στη μέση. Μπορεί να την έπαιρνε η νύχτα, αλλά εκείνη θα τελείωνε. Μόνο μια φορά... Σαν τώρα το θυμότανε... Τίναξε το κεφάλι της, λες και ήθελε να σταματήσει τη σκέψη. Να τη διώξει. Να τη βγάλει από το μυαλό της. Εκείνη, όμως, είχε φωλιάσει για τα καλά και θέριευε. Γιγαντώνονταν. Κάτι σαν ένας τεράστιος κισσός, ή, καλύτερα, ένα λυκόφυτο, που απλώνεται συνέχεια, πνίγοντας όλα τα υπόλοιπα. Όλο το 8ο μέρος από τις σκέψεις του καφέ, εδώ

Δέχτηκα πρόσκληση για συμμετοχή σε blogoπαίχνιδο. Η Ρενάτα, η Αναγεννημένη, ήταν αυτή που με προσκάλεσε. Κι είπα "ας πάει και το παλιάμπελο, ας γίνει της Αναγεννήσεως..." Δέχτηκα. Κι έχω, τώρα, να σχολιάσω τις δύο αγαπημένες της ρήσεις -αν κατάλαβα καλά, διότι με ένα μυαλό ο Χριστιανός, χειμώνες καλοκαίρια, τι να πρωτοκάμω, ο δύσμοιρος. Ρήσις α: “It is easier to fight for one’s principles than to live up to them.” Alfred Adler Άλλα λόγια ν΄αγαπιόμαστε. Δε φτάνει που είναι αλλουνού η ρήση, μου το ΄γραψε και στα Αγγλικά. Και ποιος σας είπε, κυρία μου, ότι είμαι απόφοιτος της Οξφόρδης; Στρατηγάκη και Σβάρνα πήγαινα, προ αμνημονεύτων! Κι έχω να τα μιλήσω χρόνια ολόκληρα! Αφού όταν εργάστηκα εις την Ολυμπιάδαν (όχι Χαλκιδικής, αλλά αφού όλοι οι Έλληνες μπερδεύουν την Ολυμπιάδα με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, είπα να συμμετέχω κι εγώ), τα μόνα που είπα σε κάτι Κινέζους ήταν "τόλιετς δέαρ" και σε μια Γιαπωνέζα "Γιες, δε γουέδερ ις χοτ". Κι αυτή η τελευταία, το πήρε γ...

Δεν είχε όρεξη, πια, για καφέ. Θα τον άφηνε να πετρώσει στο φλιτζάνι. Θα τον παρατούσε και θα ΄βγαινε μια βόλτα στη γειτονιά. Φόρεσε, στα γρήγορα, παπούτσια και πουκάμισο, έβαλε το ψαθάκι του, να μην τον πιάνει ο ήλιος, το καλό ρολόι στο δεξί –χρόνια τώρα το φορούσε στο δεξί- και διάβηκε το κατώφλι. Βγήκε στο δρόμο, κοίταξε δεξιά – αριστερά και πήρε τον κατήφορο. Κάθε φορά, αυτό έκανε. Κοιτούσε από τη μια κι από την άλλη και διάλεγε την κατηφόρα. Θυμήθηκε τότε που τον είχε ρωτήσει η Πελαγία του: «Γιατί βρε άνθρωπέ μου κοιτάς πάνω – κάτω το δρόμο και παίρνεις, πάντα, την κατηφόρα; Ξεκίνα μια φορά χωρίς να δεις. Αφού, πάλι την κατηφόρα θα πάρεις»… Χαμογέλασε… «Γυναίκα, την κατηφόρα την παίρνω εγώ, για να μην την πάρουν τα παιδιά μας»… Ένα παιδί είχε -κι αυτό, όχι από την Πελαγία. Μπορούσε να περηφανεύεται, ότι ο Σπυράκος του, ο Σπυρέτος του, το καμάρι του, δεν την πήρε ποτέ την κατηφόρα. Εκτός από εκείνη τη μοναδική φορά, όταν ήταν 22 χρονών κι είχε μπλέξει με τις παλιοπαρέες από την Αθή...

Η Μόρφω έψαχνε, με το βλέμμα της, τον κυρ-Θανάση. Έγερνε, πότε δεξιά και πότε αριστερά, προσπαθώντας να δει στο εσωτερικό του διαμερίσματος. «Τον ευλογημένο… Πού πήγε και χώθηκε»… Θα τον φώναζε, αλλά ντρεπόταν και λίγο. Να καταλάβει ότι, τόση ώρα, είχε στημένο αυτί; Δε φτάνει που κουτσομπόλα την ανέβαζε, γλωσσοκοπάνα την κατέβαζε; Την πρώτη φορά, που την είχε αποκαλέσει κουτσομπόλα, κόντεψαν να σκοτωθούν με το Δημητρό. Τα φιλαράκια τα καλά, θα πιάνονταν στα χέρια, για τις κυράδες τους. Της έφυγε ένα γελάκι της Μόρφως. Έκλεισε τα μάτια. Ήταν σα χθες… Για τη συνέχεια, κάντε κλικ εδώ .

Δεν είχε όρεξη για καφέ, πια. Εκείνος περίμενε πώς και πώς να ΄ρθει η Κυριακή, για να δει τα εγγόνια του. Να δει το παλικάρι του και τη νύφη του. Κι εκείνος, τον πήρε τηλέφωνο να του πει ότι είχαν μια οικογενειακή υποχρέωση. «Οικογενειακή υποχρέωση… Εγώ, δηλαδή, δεν είμαι της οικογένειας»; Μουρμούριζε. Δεν είχε όρεξη ούτε να μονολογήσει δυνατά. Αλλά έπρεπε να το περιμένει. Χρόνια τώρα, γινόταν η ίδια ιστορία. Περίμενε το γιο του κι αυτός, δεν ερχόταν. Γιατί άραγε; Δεν είχε καταφέρει να δώσει ποτέ μια ικανοποιητική εξήγηση. Δεν ήταν, άραγε, καλός γονιός; Δέκα χρονών ήταν το παλικάρι του, ο Σπύρος του, όταν είχαν την πρώτη σημαντική τους διαφωνία. Μανιακός με τα μικιμάο, όπως τα ΄λεγε ο κυρ-Θανάσης, ήταν ο μικρός. Κάθε βδομάδα, στηνόταν στο περίπτερο κι έψαχνε, τις στοίβες με τα περιοδικά. Τραβούσε με λαχτάρα το μικρό περιοδικό, πλήρωνε «με το χαρτζιλίκι του» κι έτρεχε, σφαίρα, στο σπίτι, να ξαπλώσει στο ντιβ...