Είμαι φαν. Γκρούπι, που λένε. Γουστάρω τον Ρασούλη με τα χίλια! Είχα την τύχη να πιούμε και μερικά κρασιά, άλλες φορές στο ουζερί του Τότη, που το γουστάρει, άλλες φορές στο σπίτι μου στην Περαία, με ψάρι σπιτικό, από τα χεράκια της συντρόφου μου.
Λοιπόν, σήμερα ποστάρω για διαφήμιση -κι ας κακοχαρακτηριστώ:
Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Ο γνωστός αναζητητής της αλήθειας, στην πόλη σας!
Στο Οξυγόνο, Παρασκευή 5 Ιανουαρίου 2006...
Θα μου πείτε, καλά, εσύ γεροντοφρικιό, ντεμέκ ροκάς, που άκουγες συνέχεια (κι ακούς ως τώρα) Deep Purple, Pink Floyd, Queen και Dire Straits, τι σχέση έχεις με τον Ρασούλη. Είναι γιατί ο Ρασούλης είναι πιο ροκ κι από τον David Gilmour. Και πιο σόουμαν από τον Ozzy Osbourn (στα νιάτα του). Καταφέρνει να φτιάξει ένα σύνολο ανθρώπων να ανεβούν στα τραπέζια και να χορέψουν το καλύτερο τσιφτετέλι που γράφτηκε ποτέ (Πότε Βούδας Πότε Κούδας), να ανάψουν αναπτήρες με τη Ρωγμή του Χρόνου, να χορέψουν σε δημοτικούς χορούς με το Αχ Ελλάδα Σ Αγαπώ, να γλεντήσουν με το Ζήλεια Μου και να μαγκέψουν με τις Νταλίκες. Κι όταν έρθει στο κέφι, ρίχνει κι ένα ριζίτικο, για τους φίλους, έτσι μοναδικά όπως μπορεί ο ίδιος, ως Κρητικός.
Για όσους πάνε, καλή διασκέδαση. Για τους υπόλοιπους, να περιμένουν την έκδοση του νέου βιβλίου του από τον Ιανό. Περιλαμβάνει όλους τους στίχους που έχει γράψει. Θα δίνουν μαζί κι ένα καροτσάκι, να το κουβαλάς. Γιατί ο Μανώλης έχει γράψει κι αν έχει γράψει. Μερικές φορές πιστεύω ότι όλα τα τραγούδια είναι στίχοι δικοί του, ή του Πυθαγόρα, ή του Παπαδόπουλου, ή του Γκάτσου.
ΥΓ. Δεν έχω αναλάβει διαφήμιση. Κι επειδή με το Μανώλη δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος, πάρτε πρώτα ένα τηλέφωνο, μήπως κάνω λάθος στην ημερομηνία.
Λοιπόν, σήμερα ποστάρω για διαφήμιση -κι ας κακοχαρακτηριστώ:
Ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΡΑΣΟΥΛΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Ο γνωστός αναζητητής της αλήθειας, στην πόλη σας!
Στο Οξυγόνο, Παρασκευή 5 Ιανουαρίου 2006...
Θα μου πείτε, καλά, εσύ γεροντοφρικιό, ντεμέκ ροκάς, που άκουγες συνέχεια (κι ακούς ως τώρα) Deep Purple, Pink Floyd, Queen και Dire Straits, τι σχέση έχεις με τον Ρασούλη. Είναι γιατί ο Ρασούλης είναι πιο ροκ κι από τον David Gilmour. Και πιο σόουμαν από τον Ozzy Osbourn (στα νιάτα του). Καταφέρνει να φτιάξει ένα σύνολο ανθρώπων να ανεβούν στα τραπέζια και να χορέψουν το καλύτερο τσιφτετέλι που γράφτηκε ποτέ (Πότε Βούδας Πότε Κούδας), να ανάψουν αναπτήρες με τη Ρωγμή του Χρόνου, να χορέψουν σε δημοτικούς χορούς με το Αχ Ελλάδα Σ Αγαπώ, να γλεντήσουν με το Ζήλεια Μου και να μαγκέψουν με τις Νταλίκες. Κι όταν έρθει στο κέφι, ρίχνει κι ένα ριζίτικο, για τους φίλους, έτσι μοναδικά όπως μπορεί ο ίδιος, ως Κρητικός.
Για όσους πάνε, καλή διασκέδαση. Για τους υπόλοιπους, να περιμένουν την έκδοση του νέου βιβλίου του από τον Ιανό. Περιλαμβάνει όλους τους στίχους που έχει γράψει. Θα δίνουν μαζί κι ένα καροτσάκι, να το κουβαλάς. Γιατί ο Μανώλης έχει γράψει κι αν έχει γράψει. Μερικές φορές πιστεύω ότι όλα τα τραγούδια είναι στίχοι δικοί του, ή του Πυθαγόρα, ή του Παπαδόπουλου, ή του Γκάτσου.
ΥΓ. Δεν έχω αναλάβει διαφήμιση. Κι επειδή με το Μανώλη δεν μπορείς ποτέ να είσαι σίγουρος, πάρτε πρώτα ένα τηλέφωνο, μήπως κάνω λάθος στην ημερομηνία.
Σχόλια
Όσο για τον Ρασούλη, η αλήθεια είναι πως μόνο περιστασιακά τον έχω ακούσει - και ποτέ ζωντανά. Θα προσπαθήσω τώρα.
Καλή χρονιά.
Με έπιασε μία μικρή έξαρση αλλά συγχωρέστε με, το παθαίνω καπου κάπου (πολύ συχνά δηλαδή) όταν μιλάω για τις αγάπες μου ! :)