Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2006

Ανοίξαμε και σας περιμένουμε


Γιορτάζουμε. Ανοίξαμε και σας περιμένουμε. Η Θεσσαλονίκη έχει την τιμητική της. Βλέπετε, άνοιξε η ΔΕΘ.

Τι εστί ΔΕΘ; Θα μπορούσε να είναι ερώτημα στο e-leukoma. Αλλά δεν είναι. Είναι οι αναμνήσεις μας.

Φορούσα κοντά παντελονάκια. Κάναμε μπάνιο οικογενειακώς, στολιζόμασταν σαν τα καραβάκια που έκαναν το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Μπαχτσέ και παίρναμε το δρόμο για την «Έκθεση». Κουτσοί, στραβοί, στον Άγιο Παντελεήμονα.

Οι μεγάλοι το είχαν για διασκέδαση. Πώς πάνε οι νυν σαραντάρηδες στα μπουζούκια ν ακούσουν τη Βανδή κι αφήνουν τα πιτσιρίκια στις γιαγιάδες; Καμία σχέση. Τότε μας ζαλώνονταν λες κι ήμασταν αξεσουάρ και παίρναμε ομαδικώς το δρόμο για την «Έκθεση». Εμείς θα παίζαμε στο Λούνα Παρκ, θα τρέχαμε δεξιά κι αριστερά στα περίπτερα των διεθνών συμμετοχών και, όλοι μαζί, θα καταλήγαμε στις υπαίθριες μπιραρίες, για μαύρη μπίρα και… σάντουϊτς λουκάνικο.

Αγαπημένο περίπτερο, αυτό της ΔΕΗ. Είχε μακέτες… Στα μάτια μας, οι μακέτες των φραγμάτων των υδροηλεκτρικών σταθμών, έμοιαζαν με βάσεις εξωγήινων στον Άρη. Μισοκλείναμε τα μάτια και το ταξίδι άρχιζε:

“Space. The Final Frontier. This is the story of spaceship Entrerprise…”

Αυτή είναι η ιστορία του διαστημοπλοίου ΔΕΘ. Βόλτες στα περίπτερα και αγορές. Οι πιο τυχεροί όλο και κάτι θα έβαζαν στην τσέπη. Θυμάμαι ακόμη τη μέρα που πήρα (από την Έκθεση) το πρώτο μου τάκα τάκα.

Παρένθεση: Για τους νεώτερους, το τάκα τάκα ήταν το πλέον σπαστικό παιχνίδι της εποχής. Ήταν δυο μπαλάκια, δεμένα μ ένα κορδόνι. Έπιανες το κορδόνι από τη μέση, κουνούσες το χέρι κάθετα και συνεχόμενα και τα μπαλάκια χτυπούσαν το ένα το άλλο, κάνοντας… τάκα τάκα! Θαύμα! Τα μπαλάκια πήγαιναν πάνω κάτω και το τάκα τάκα έσπαγε άλλα μπαλάκια. Από αυτό το παιχνίδι προέκυψε και το αλήστου μνήμης σουξέ της εποχής «Τάκα τακατάκα τακατάκα τα, καρδιά μου πως χτυπά». Το τραγούδησε, με φοβερή επιτυχία, ο Δάκης. Εμ, έτσι είναι. Τότε βγαίνανε τραγούδια με ποιότητα. Κλείνει η παρένθεση.

Θα μου πείτε τώρα: Αυτό ήταν ρε φίλε η Έκθεση; Όχι. Ήταν και οι ακροβάτες. Σχοινοβάτες, ξυλοπόδαροι, άνθρωποι που κατάπιναν φωτιές και ξίφη. Μέσα στους δρόμους της ΔΕΘ δίνονταν συνέχεια παραστάσεις. Κι ήταν κι ο Σπαθάρης. Κάθε χρόνο. Κάθε μέρα, δύο παραστάσεις. Κι εμείς, με τα κοντά παντελονάκια, στηνόμασταν κατάχαμα μπροστά στον μπερντέ, οκλαδόν, να ακούμε τα αστεία του Καραγκιόζη, να μετράμε τις φάπες που έριχνε ο Μπαρπαγιώργος στον Βεληγκέκα, να γελάμε με τα καψόνια στον Πασά και τη Βεζυροπούλα, να φωνάζουμε να φύγει το φίδι και να το σκοτώσει ο Μεγαλέξανδρος και να τραγουδάμε μαζί με τον Σιόρ Διονύσιο και τον Ονούφριο Μορφονιό.

Τέλος, ήταν τα πυροτεχνήματα. Μαζευόμασταν, τη μέρα των εγκαινίων, στο σπίτι της θείας μου της Μαριάνθης. Που έμενε στη Δελφών και από την ταράτσα της έβλεπες το λιμάνι. Με το που τελείωνε ο πρωθυπουργός τα εγκαίνια κι έλεγε: «Κηρύττω την έναρξη της εφετινής Διεθνούς Εκθέσεως» (ατάκα την οποία οι πρωθυπουργοί από τον Ανδρέα και μετά την ξεχνάνε –κι απορώ πώς γίνεται η έναρξη αφού την ξεχνάνε οι πρωθυπουργοί), μπάμπα μπούμπα τα πυροτεχνήματα. ΩΩΩΩΩ!!!!!!! ΑΑΑΑΑ!!!!!! Κράζαμε όλοι από τις ταράτσες. Και περιμέναμε το τελευταίο – το μεγάλο.

Γέμιζε ο ουρανός χρώματα και φωτιές. Γέμιζαν τα μυαλά μας όνειρα. Καρφώναμε τα μάτια στον ουρανό, να τα δούμε όλα. Σηκωνόμασταν στα ακροδάχτυλα των ποδιών, να δούμε και τη «βροχή», εκείνα τα πυροτεχνήματα που δεν πήγαιναν ψηλά, αλλά φώτιζαν συνεχόμενα, κοντά στο έδαφος.

Κάποια χρονιά, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ(του Ανδρέα), αποφάσισε να αλλάξει το χαρακτήρα της Έκθεσης. Να σταματήσει να είναι πανηγυράκι και να μείνει οικονομικό πάρε δώσε. Ήταν πάλι το ΠΑΣΟΚ (του Σημίτη αυτήν τη φορά) που αποφάσισε να ξαναφέρει ακροβάτες και ταχυδακτυλουργούς, μπας κι επιστρέψει η αίγλη κι ο κόσμος, με τα ακροβατικά και τη μαύρη μπίρα.

Εφέτος η έκθεση είχε πολλά πυροτεχνήματα. Και κτίρια της Θεσσαλονίκης που φωτίστηκαν με τα πρόσωπα καλλιτεχνών. Από τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, ως τη Δήμητρα Γαλάνη. Είχε και μπίρα. Και λουκάνικα. Και κυβερνητικές υποσχέσεις κι εγκαίνια έργων. Από όλα είχε. Είχε, όμως και ΠΑΟΚτσήδες. Αλλά γι αυτούς, θα πω πολλά, εκεί που πρέπει: greek-football.blogspot.com

Όσο για τις υποσχέσεις, αύριο. Σήμερα είναι η μέρα του διαστήματος της φαντασίας. Η πραγματικότητα ας περιμένει.

2 σχόλια:

Alexandra είπε...

είχα έρθει με την οικογένειά μου στη Θεσ/νίκη χρόνια πριν... όπως την περιέγραψες ήταν... καλημέρα!

Krotkaya είπε...

εξαιρετικό! μου δωσατε μια εντελώς άλλη διάσταση για την ΔΕΘ. Και δεν αστειεύομαι!