Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2006

Μέρα σκότους

Το ‘χε ανάγκη. Και κόψιμο, όπως λέει κι η μάνα του. Έπρεπε, σώνει και καλά, να γράψει, να επικοινωνήσει. Να postάρει κάτι, βρε αδελφέ. Έστω και μια φωτογραφία.
Η μέρα δεν είχε πάει καλά. Είχε διαβάσει πως ήταν η γιορτή του φωτός. Το φως, έξω από το γραφείο του, είχε πλημμυρίσει τα πάντα: Ανθρώπους, σπίτια αυτοκίνητα. Είχε λούσει τον κόσμο όλο.
Κι εκείνος; Τι είχε δει εκείνος; Τίποτα. Νάδα. Νάθινγκ. Μαύρο σκότος. Χωμένος στη νότια γωνία ενός κτιρίου 55 χρόνων, χτυπούσε ένα πληκτρολόγιο για λογαριασμό της εταιρίας. Σύστημα τυφλό. Όπως και το δωμάτιο που δουλεύει.
Και να πει κανείς ότι δεν είχε παράθυρα; Ο αρχιτέκτων, πριν πέντε και κάτι δεκαετίες –όπως είπαμε- είχε προβλέψει. Να κάτι παραθυράρες! Και κάποιος έξυπνος είχε κρεμάσει αλουμινένιες περσίδες, έκοψε και τα κορδονάκια κι άφησε κι αυτόν και τους άλλους, μέσα στο σκοτάδι.
Έξω ο ήλιος ντάλα. Σαράντα μπόγια ψηλά (τόσα δεν είναι τα μεσημεριανά μπόγια; Τόσα πρέπει να ναι. Αφού όταν τον ξυπνούσε η γιαγιά του, καλή της ώρα, στις 9 το πρωί, έλεγε πως ο ήλιος ήταν δέκα μπόγια ψηλά. Άρα…)
Μέσα, ήλιος πουθενά. Έβλεπε απ την οθόνη της τηλεόρασης μερικούς αφιονισμένους Κέλτες να γιορτάζουν τη μέρα του φωτός στο Στόουνχεντ.
Η τηλεόραση… Παλιά, 14άρα, πάλι καλά που ήταν έγχρωμη. Το παράθυρό του στον κόσμο. Κι όσο σκεφτόταν τα τεράστια παράθυρα με τις περσίδες, τόσο ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι του.
Τελικά, είχε μείνει εντός. Και με το που τέλειωσε, ήθελε να μπει, να γράψει, να επικοινωνήσει. Να πει κάτι κι αυτός, για τη μέρα του φωτός.
Σε χρόνο ρεκόρ έφθασε στο σπίτι. Σε χρόνο ρεκόρ στήθηκε μπροστά στο κομπιούτερ. Σε χρόνο ρεκόρ πάτησε «σύνδεση». Σε χρόνο ρεκόρ βγήκε το μήνυμα: «Modem error».
Σαραντάρισε τις προσπάθειές του για σύνδεση, χωρίς αποτέλεσμα. Στις σαράντα (μέρες) ως και οι λεχώνες, βγαίνουν από το σπίτι. Στις σαράντα του (προσπάθειες) το πήρε απόφαση. Άνοιξε την τηλεόραση. Το παράθυρό του στον κόσμο. Αλλά δεν έβλεπε. Σκεφτόταν. Κι αποφάσιζε: Να πάρει μια καρέκλα, να πετάξει στις περσίδες, να σπάσει τζάμια και κουφώματα. Να βάλει βίαια στο δωμάτιο το φως.
Αύριο... Το πρώτο πράγμα που θα κάνει. Σίγουρα! Χωρίς αναβολή! Ή μήπως... Μπα... Ίσως θα ήταν καλύτερα να...

2 σχόλια:

Charlie Alexandra είπε...

na sikothei kai na katevasei tis persides parafta epitrepontas etsi tin elefsi tou megaloperepous ellinikou iliou.

logotexniki fleva diastimata e?

mmm most interesting....

diastimata είπε...

Καταπιεσμένη λογοτεχνικότητα εικοσιτόσων ετών... Χειρότερα κι από νταβρατισμένο έφηβο

;-)