Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2008

Πέταξε το "Γλυκό Πουλί της Νιότης"

Ούτε θυμάμαι, πλέον, ποια ήταν η πρώτη ταινία του, που είδα. Θυμάμαι, όμως, το προφίλ του, στη "Λυσασμένη Γάτα", όταν άκουγε την Ελίζαμπεθ Τέιλορ, να τον "στολίζει" με κάθε κοσμητικό επίθετο. Σκυμμένος μπροστά, με ένα προφίλ που ταίριαζε στον Ερμή του Πραξιτέλη. Θυμάμαι και τον υπέροχο χαρακτήρα που έπλασε στους "Δυο Ληστές", τη βόλτα με το ποδήλατο κι εκείνο το αξεπέραστο music score. Θυμάμαι πώς μου κομμάτιασε την καρδιά όταν προτιμούσε να σπάσει το πορσελάνινο σερβίτσιο της -νεκρής- γυναίκας του, από το να το χαρίσει στην άπληστη κόρη. Θυμάμαι να βγάζει υπέροχες καραμπόλες, πρώτα ασπρόμαυρες κι έπειτα έγχρωμες στο "Χρώμα του Χρήματος". Θυμάμαι...
Θυμάμαι μια ζωή ρόλους. Θυμάμαι πώς κατέρρευσε με το θάνατο του γιου του, πώς αφιερώθηκε στις αγαθοεργίες, πώς τον χτύπησε ο καρκίνος. Και να που, σήμερα, Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου του 2007, διάβασα:
Στη φάρμα του, κοντά στο Γουέστπορτ του Κονέκτικατ, άφησε την τελευταία του πνοή
ο ηθοποιός Πολ Νιούμαν. Τους τελευταίους μήνες, ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός
έδινε σκληρή μάχη με τον καρκίνο.
Όπως ανακοίνωσε η εκπρόσωπό του, ο Πολ
Νιούμαν πέθανε την Παρασκευή. Στο πλευρό του, εκτός από τη σύζυγό του, επίσης
βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιό Τζόαν Γούντγουορντ, βρίσκονταν στενοί συγγενείς και
φίλοι.
Τον περασμένο Μάιο ο διάσημος ηθοποιός είχε ανακοινώσει ότι, για
λόγους υγείας, αποσύρεται από τα φώτα της δημοσιότητας και πως τελικά δεν θα
σκηνοθετούσε την ταινία Of Mice and Men.


Πριν δυο μέρες μόλις ξαναέβλεπα το "Κεντρί". Και αναρωτιόμουν πότε θα ξαναέβλεπα τους "Δυο Ληστές". Εκρηκτικό δίδυμο με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ...
Ο Νιούμαν άρχισε την καριέρα του μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Γύρισε από τον Ειρηνικό, όπου υπηρετούσε ως ασυρματιστής σε βομβαρδιστικά κι αποφάσισε να αφήσει τις σπουδές περί τα Οικονομικά, για τον κινηματογράφο. Και πολύ καλά έκανε -κυρίως για ΄μας.
Προτάθηκε εννέα φορές για Όσκαρ καλύτερης ανδρικής ερμηνείας, κερδίζοντας τελικά ένα, το 1987, για τον ρόλο του στο Χρώμα του Χρήματος, με συμπρωταγωνιστή τον ανερχόμενο -τότε- Τομ Κρουζ. Ένα χρόνο πριν, το 1986, η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου του είχε απονείμει τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά του στην έβδομη τέχνη. Όπως γίνεται σ αυτές τις περιπτώσεις, είχε πολλούς και καλύτερους ρόλους για να κερδίσει το αγαλματάκι. Όπως γίνεται σ αυτές τις περιπτώσεις, έχανε κάθε φορά. Όπως γίνεται σ αυτές τις περιπτώσεις, η Ακαδημία, φοβούμενη μήπως πεθάνει χωρίς αυτήν την τιμή, του απένειμε το τιμητικό. Όπως γίνεται σ αυτές τις περιπτώσεις, ήρθε άλλη μία συγκλονιστική ερμηνεία, όπου, πλέον, η Ακαδημία, σήκωνε τα χέρια της ψηλά -ενίοτε σηκώνει ΚΑΙ τα πόδια της...


Συνεργάστηκε με ορισμένους από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του 20ού αιώνα, όπως ο Αλφρεντ Χίτσκοκ, ο Τζον Χιούστον, ο Ρόμπερτ Αλτμαν, ο Μάρτιν Σκορσέζε και οι αδελφοί Κοέν, ενώ συμπρωταγωνίστησε με τα μεγαλύτερα ονόματα του Χόλιγουντ, όπως ο Ρόμπερτ Ρέντοφορντ, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η Λορίν Μπακόλ, ο Τομ Χανκς και πολλοί άλλοι.
«Έχω φιλέτο στο σπίτι, γιατί να πάω έξω για χάμπουργκερ» είχε πει χαριτολογώντας στο περιοδικό Playboy, όταν ρωτήθηκε εάν σκέφτηκε ποτέ να απατήσει τη σύζυγό του.


Με τη Τζόαν Γούντγουορντ γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας "Μακρύ Καυτό Καλοκαίρι". Όλοι, ακόμα και η πρώτη του σύζυγος, κατάλαβαν ότι επρόκειτο για έναν μεγάλο έρωτα -κάτι που επιβεβαίωσε ο χρόνος. Το ζευγάρι παντρεύτηκε την ίδια χρονιά και παρέμεινε μαζί για 50 χρόνια, μέχρι τη στιγμή ο Πολ Νιούμαν έφυγε από τη ζωή.
Θα τον θυμόμαστε. Πώς να ξεχάσεις, άλλωστε, τέτοια γαλάζια μάτια; Και τέτοιο βλέμμα;


Πέμπτη, 25 Σεπτεμβρίου 2008

Δίλημμα


"Τι να κάνω";

Με ρώτησε και το ΄βλεπα στα μάτια της, ότι ήθελε μια απάντηση-χειρολαβή. Να πιαστεί από αυτήν, να κρατηθεί, να πάρει θάρρος, να δώσει κι εκείνη, την απάντησή της.

Το δίλημμα, δεν ήταν δίλημμα. Απλά πράγματα:

"Μου προσφέρουν δουλειά, με 2000 ευρώ το μήνα, από την πρώτη στιγμή -αν και ανειδίκευτη. Θα ζω εκτός Ελλάδας, σε χώρα που ξέρω τη γλώσσα καλύτερα από τα Ελληνικά. Θα δουλεύω σε τράπεζα"...

Κι εκεί τελείωναν τα επιχειρήματά της. Ούτε ήλιος, ούτε όνειρο. Αυτά, θα τα άφηνε εντός συνόρων. Και τα δύο μαζί (ήλιος και όνειρο) δε θα της έδιναν -σχεδόν ποτέ- 2.000 ευρώ. Ίσως μετά από 35 χρόνια, να έβλεπε τόσα χρήματα στα χέρια της.

Τη σκεφτόμουν πίσω από ένα γκισέ. Να την πλησιάζουν άγνωστοι, αμίλητοι, με δεσμίδες χρημάτων στα χέρια. Να της τα πετούν, εκείνη να τα μετράει, να τα τακτοποιεί στο συρτάρι της. Να χαμογελά, να κόβει την απόδειξη, να πληκτρολογεί. Κι έπειτα να έρχεται ο άλλος, ο άλλος, ο άλλος...

Τη σκεφτόμουν να ζει το όνειρο. Άγνωστη, μεταξύ αγνώστων. Με "συναδέλφους" έτοιμους να την κατασπαράξουν για να πάρουν τη θέση της. Με την αγωνία της άγνοιας για την επόμενη μέρα. Της άγνοιας για το τι να δημιουργήσει. Της άγνοιας για το πού να το πουλήσει.

Ήθελα να της φωνάξω: "Κυνήγησε το όνειρο"! Αλλά δεν ήξερα, καν, τις ανάγκες της.

Σκέφτηκα τον εαυτό μου. Τότε, στην ίδια μ εκείνην ηλικία, δε σκέφτηκα πολύ-πολύ. Διέγραψα τα πάντα και βγήκα στο κυνήγι του ονείρου. Πέρασαν 35 χρόνια και τι βλέπω πίσω μου; Έναν διαλυμμένο γάμο, μια προβληματική συμβίωση, ένα παιδί που ζητάει ευθύνες...

Όλη αυτην την ώρα μου μιλούσε. Δεν είχα καταλάβει ότι με χαιρετούσε, ότι έφευγε κι ότι "θα τα ξαναλέγαμε σύντομα". Δεν πρόλαβα να της δώσω τη συμβουλή μου. Δεν πρόλαβα να της προσφέρω τη χειρολαβή της. Έφυγε.

Βγήκα στο δρόμο ξαλαφρωμένος. Δε θα με κατηγορούσε, αργότερα, ότι εγώ ήμουν αυτός που την έμπλεξα στη ρουτίνα, ή που της έδειξα έναν δύσκολο δρόμο να φθάσει τα άστρα. Χαμογέλασα. Τότε ήταν που άκουσα το φρενάρισμα. Μπρος μου είχε σταματήσει ένα ταξί. Ο ταξιτζής όρμησε έξω και με πλησίασε:

"Είσαι εκείνος που μιλούσε, χθες, για τις συγκοινωνίες στην τηλεόραση";

Γιατί να αρνηθώ;

"Ναι"!

"Καλά τα έλεγες! Και να σου πω και το άλλο: Έπρεπε να πεις..."

Μου άρπαξε το χέρι. Τέτοια χειραψία είχαν καιρό να μου κάνουν. Σφιχτή, ανθρώπινη. Κι άρχισε να λέει το πρόβλημά του, ζητώντας "αν κάποια στιγμή τον ξαναέχεις εκεί, απέναντί σου, να του πεις κι αυτό που σου είπα"!

Δέχτηκα. Γιατί όχι; Είχε δίκιο. Πήγα να μπω στο αυτοκίνητό μου, βλέποντας τον ταξιτζή να μπαίνει στο ταξί του και να φεύγει. Δεν πρόλαβα να κάνω την κίνηση. Μια ηλικιωμένη κυρία, γυρτή από τις εμπειρίες μιας ζωής, στάθηκε μπροστά μου.

"Να σου πω κάτι παιδί μου";

"Ό,τι θέλετε..."

"Παίρνω 650 ευρώ σύνταξη. Ζω μόνη μου. Και είμαι αναγκασμένη να περιμένω 20 λεπτά στη στάση, για να πάρω το λεωφορείο. Δε μου φτάνουν για ταξί και πρέπει να πηγαίνω δύο φορές το μήνα στο νοσοκομείο, για αιμοκάθαρση. Δε φθάνει που περιμένω, κανείς δεν μου δίνει τη θέση του, όταν σκαρφαλώσω στο αστικό... Την άλλη φορά, που θα έχεις κάποιον από τις συγκοινωνίες μπροστά σου, πες του να κάνουν κάτι... Να βάλουν μια επιγραφή, όπως παλιά, για να παραχωρούν τη θέση τους οι νέοι σε μας, που περάσανε τα χρόνια"...

"Μια χαρά είστε"...

"Εγώ, μπορεί να μην ξέρω την ηλικία μου. Την ξέρει, όμως, αγόρι μου, ο Χάρος. Τον ξεγελάω εδώ και χρόνια. Ξέρω, όμως, ότι στο τέλος θα νικήσει. Ας με βρει, τουλάχιστον, ξεκούραστη. Κι όχι να κρατιέμαι από μια χειρολαβή, στο λεωφορείο"...

Γέλασε κι απομακρύνθηκε. Αντίθετα, εγώ δε γέλασα καθόλου. Σκέφτηκα ότι, όλα αυτά, μου τα πρόσφερε η απόφασή μου να ζήσω το όνειρο. Μια απόφαση που πήρα 18 χρονών, όταν, την ίδια στιγμή, ο πατέρας μου, χωρίς να μου το πει ποτέ, αποφάσισε να με στηρίξει. Και να με ταίζει, έως ότου κατάφερνα να σταθώ στα πόδια μου. Μόνο και μόνο για να μη βρεθώ πίσω από ένα γκισέ. Και με στήριξε. Για επτά χρόνια.


Το περιστατικό είναι, πέρα για πέρα, αληθινό. Συνέβη χθες (Τετάρτη 24 Σεπτεμβρίου 2008). Πείτε μου, τώρα, εσείς: Τι να της απαντήσω;



Η φωτογραφία είναι του Laimis Savickas, έχει τίτλο Difference of Opinion και την έχω πάρει από εδώ.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2008

Άρνηση


Είχε ξαπλώσει στις γραμμές του τρένου:
"Στ' ορκίζομαι, θα σκοτωθώ! Ή λες ότι μ αγαπάς, ή περιμένω την οτομοτρίς"!
Εκείνη, κοίταζε μια τον ξαπλωμένο Κωστή και μια στο βάθος του ορίζοντα, μήπως κι έσκαγε μύτη το τρένο...
"Σήκω βρε παιδάκι μου... Σήκω ρε Κωστή που σ έπιασε, τώρα, να το παίξεις Μιμίκος κι εγώ η Μαίρη! Δεν είναι αστεία αυτά τα πράματα..."
Εκείνος γελούσε -κι επέμενε:
"Πες, τώρα, ότι μ αγαπάς! Διαφορετικά, ξέχνα με. Σα σαλάμι μπίρας, θα με κάνει φέτες το τρένο! Πες το"!
Με την ψυχή στο στόμα, η Δέσποινα, κοιτούσε, πάλι, πότε εκείνον και πότε τις ράγες:
"Θα σηκωθείς; Ε; Θα ρθει το τρένο, καημένε μου και θα σε κάνει λιώμα"!
"Δε με νοιάζει! Μόνο να μ αγαπάς με νοιάζει"!
"Και τι θα κάνεις την αγάπη μου, αν σε πατήσει το τρένο; Ε; Τι θα την κάνεις";
"Ώστε μ αγαπάς, λοιπόν"!
"Ρε συ, Κωστή... Φύγε ρε παιδάκι μου από τις γραμμές"!
"Πες ότι μ αγαπάς! Μια λέξη είναι μόνο..."
"Δύο..."
"Τι δύο";
"Δυο λέξεις..."
"Ποιες";
"Έλα τώρα... Κάνεις σα παιδί, ολόκληρος μαντράχαλος"!
¨Πες τες! Εσύ κάνεις σα παιδί. Γιατί δεν τις λες; Μήπως δε μ αγαπάς, τελικά";
"Σήκω ρε Κώστα από τις γραμμές"!
"Σου είπα να μη με λες Κώστα. Κωστή να με λες, εσύ! Κωστή! Όπως η γιαγιά μου"!
"Εντάξει, Κωστή... Σήκω ρε Κωστή, σε παρακαλώ"!
Χτυπούσε τα πόδια της στο χώμα, δίπλα από τα χαλίκια, σα παιδάκι που δεν του παίρνουν γλειφιτζούρι.
"Δε μ αγαπάς..."
"Τι λες Χριστιανέ μου! Σήκω σου είπα"!
"Εδώ κοντεύει να με πατήσει το τρένο κι εσύ, ούτε το ψιθύρισες..."
Σηκώθηκε αργά - αργά.
"Άντε, μπράβο! Έλα τώρα εδώ"...
"Τι, που σηκώθηκα; Όχι, εδώ θα μείνω, όρθιος. Απλά, δε θέλω να με βρει ο θάνατος ξαπλωμένο. Όρθιο θέλω να με βρει".
"Άσε ρε Κωστή τα χαζά κι έλα εδώ! Αμάν κάναμε να σηκωθείς"...
"Κάνατε; Ποιοι κάνατε; Δε βλέπω κανέναν άλλον εδώ"...
"Έλα, ρε Κωστή!"
Το παράπονό της ήταν που έβγαλε εκείνο το μακρόσυρτο ήτα; Ή μήπως... Τσίτωσε το αυτί της. Και τότε, το άκουσε...
"Το τρένο! Έρχεται το τρένο, Κωστή"...
"Ωραία. Να τελειώνουμε μ αυτό"!
"Κωστή, σε παρακαλώ..."
Είχε αρχίσει να δακρύζει. Κι εκείνος, την κοιτούσε χαμογελώντας. Στράφηκε στον ορίζοντα. Η οτομοτρίς ήταν κοντά. Ούτε 500 μέτρα, έτρεχε, με όλη της τη δύναμη. Την κοιτούσε, αμίλητος, χαμογελούσε.
"Κωστή...."
Δάκρυα έτρεχαν, πια, απ τα μάτια της.
"Πες το..."
Μόνον αυτό ψιθύρισε. Οι ράγες έτρεμαν. Το τρένο πλησίαζε.
"Κωστή..."
Είχε διπλώσει το σώμα της στα δύο. Εκείνος, όρθιος, ανάμεσα στις γραμμές, περίμενε.
"Κωστή, σε παρακαλώ..."
Τα χέρια της είχαν κλείσει, μπροστά στο στήθος της. Έκλαιγε, πια, με λυγμούς. Το τρένο πέρασε με δύναμη. Τρία βαγόνια, όλα κι όλα, έκαναν δεν έκαναν δέκα δευτερόλεπτα να περάσουν από μπροστά της. Αλλά της φάνηκε αιώνας.
Το τρένο πέρασε. Με δύναμη. Χανόταν, πια, στην άλλη άκρη του ορίζοντα. Εκείνη, με κλάμα βουβό, προσπαθούσε να καταλάβει. Εκείνος, σηκωνόταν από την άλλη άκρη της γραμμής. Τινάχτηκε, από τη σκόνη και λίγα αγκάθια, που είχαν καρφωθεί στα ρούχα και το παντελόνι του. Τα μαλλιά του ήταν βρόμικα. Την κοίταξε, σοβαρός αυτήν τη φορά:
"Δεν το πες..."
Μέσα στα αναφιλητά της, κατάφερε να πει:
"Δεν το ΄κανες..."

H φωτογραφία είναι του Piotr Cichosz, και την πήρα από εδώ.

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

LP Covers

Όχι, δεν ήμουν έφηβος την εποχή του cd. Ήμουν νωρίτερα, την εποχή του βινύλιου. Την εποχή που τους δίσκους τους αποκαλούσαν albums και που τα εξώφυλλά τους ήταν έργα τέχνης. Εκείνη την υπέροχη εποχή, τα εξώφυλλα των δίσκων ήταν πάντα προσεγμένα. Πάντα; Ε, όχι και πάντα.
Λάθη, όμως, γινόταν πάντα. Ακόμη και από "μεγάλους" του ροκ. Όπως οι Μάνογουορ, που κυκλοφόρησαν την ανθολογία των κομματιών τους, με αυτό το εξώφυλλο:


Μην έχετε παράπονο... Το άλμπουμ περιλαμβάνει ύμνους μάχης. Και, όπως βλέπετε, το συγκρότημα είναι πανέτοιμο να δώσει τη μάχη του. Αναζητώνται πανοπλίες. Εκτός του κυρίου δεξιά, που, φαίνεται ότι είναι πιο σεμνός από τους υπόλοιπους.
Εμ, βέβαια... Ροκάδες, ξεροκάδες, χεβιμεταλάδες, αλλά όχι να μας δει κι η μαμά μας γυμνούς στο εξώφυλλο...
Αντίθετα, το '70, το να ξεγυμνωθείς για το καλό της τέχνης, ήταν κάτι απόλυτα φυσικό. Όπως οι Όρλεανς, για παράδειγμα:



Περπατούν και ονειρεύονται... Πώς λέμε, "περπατώ και σε σκέφτομαι"; Ε, ένα τέτοιο πράγμα. Ελπίζω κάποιος να τους μίλησε για το Ρεξόνα. Γιατί τότε, δεν υπήρχε Αξ.
Κι από τα μπόι γκρουπς του 70, στη ντίσκο και τους σόλο καριερίστες: Μίλι Τζάκσον, κυρίες και κύριοι...

Μη με ρωτήσετε τι σημαίνει το ESP. Χαμπάρι δεν έχω. Έχω, όμως, μια απορία: Ο φωτογράφος δεν είδε πού εστίαζε η κρίσταλ μπολ της Μίλι; Δεν την ειδοποίησε, ότι οι θαυμαστές της θα θαυμάζουν κι άλλα πράγματα ΄-εκτός από τις φωνητικές της ικανότητες; Αν και, εδώ που λέμε, λίγο ακόμη θέλει για να θαυμάσουμε και τις αμυγδαλές της. Το ότι εμφανίστηκε ως η κυρά των όφεων μας πείραξε;
Από την αχαλίνωτη διασκέδαση της ντίσκο, στον προβληματισμό της Κάντρι: Φρέντι Γκέιτζ:




Όλοι οι φίλοι του είναι νεκροί. Προφανώς, άκουσαν το άλμπουμ. Η μουσική που σκοτώνει. ΑΛλά το βιβλιαράκι του Μάο στο χέρι του Φρέντι -Κρούγκερ- ΄Γκέιτζ, τι σας λέει;
Να μείνουμε στο χώρο της ευσεβούς και θεοσεβούς ποπ: Δε Κούπερ Φάμιλι.



Αν είχατε αμφιβολία για το ποιος ήταν ο υιός του Θεού, μην έχετε, πλέον. Ένας από τους εικονιζόμενους. Το δηλώνει και ο δίσκος, ανερυθρίαστα. Τώρα, αν αυτός είναι ο υιός του Θεού, εγώ λέω να γίνω βουδιστής.
Ας μείνουμε στο τρίπτυχο "Πατρίς Θρησκεία Οικογένεια". Από τα τρία, διαλέξτε την οικογένεια. Και...



...η Χάινο (μήπως είναι Χίνο; Δεν τολμώ ούτε να το σκεφτώ...) αφιερώνει στην αγαπημένη της μητέρα. Ή, μήπως, η εικονιζόμενη είναι η μητέρα της Χάινο; Αποκλείω, επίσης, το Χίνο. Δεν υπάρχει περίπτωση για κάτι τέτοιο, με τέτοια -εκπάγλου καλονής- κυρία.
Μένουμε στη Γερμανική ποπ. Ο Κεν, ευτυχώς, τραγουδάει μόνον κατόπιν επιθυμίας:



Ελπίζω να μη σας ήρθε τέτοια επιθυμία τώρα...
Αφήσαμε για τελευταίο τον Ντεβάστιαν Ντέιβ. Με τον τίτλο του δίσκου εκεί που πρέπει. Για να πάμε στα δικά μας...


Ο ΑΡΧΟΝΤΑΣ! Τζον Τίκης, ο ένας και μοναδικός! Προσέξτε τις λεπτομέρειες. Τρίχα κάγκελο, δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο(από τότε), πώς δένει ο δείκτης στο θηλυκάκι του παντελονιού, το χρυσό τετράγωνο ρολόι στιλ κύβος του ρούμπικ, το γυαλί στιλ έκλασε το ρέιμπαν και βγήκε αυτό που φορώ, το μαλλί κομωτηρίου... Όλοι οι άλλοι είναι, απλώς, οδοντόκρεμες...
Αλλά ας αφήσουμε το παρελθόν. Είναι εδώ, ο Σταμάτης Γονίδης! Με δύο συμμετοχές:



Αν είχατε αμφιβολία, είναι ΑΥΤΟΣ που μας παίρνει τηλέφωνο! Και, για του λόγου το αληθές, φωτογραφίζεται με το Siemens ανά χείρας. By the way, όσο και να σας φαίνεται απίστευτο, τότε δεν υπήρχαν κινητά. Ήταν, όλα, ακίνητα. Και βαριά.






Ποιόν πήρε τηλέφωνο ο Σταμάτης; Αυτήν που δηλώνει γυναίκα του! Το ειρωνικό χαμόγελο τα λέει όλα -όπως και το κράτημα του τσιγάρου, άλλωστε. Είσαι εσύ που δηλώνεις γυναίκα μου; Ε; Είσαι; Χα χα χα! Μικρή τρελή... Μικρή ανόητη... Εσύ; Εσύ, είναι δυνατό να δηλώνεις γυναίκα μου; Χα χα χα!
Και τώρα, το ελληνικό τρίπτυχο Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια. Πρώτα η Θρησκεία:



Πιστός οπαδός του μακαριστού Χριστόδουλου, δηλώνει με νότες το θρήσκευμά του και μας καλεί να το δηλώσουμε κι εμείς, στις ταυτότητές μας. Θυμάστε; Εγώ, πάλι, προσπαθώ να ξεχάσω...
Ανάμεσα στα εξώφυλλα των δίσκων, μία αφίσα. Αφού πιάσαμε τα μεταφυσικά, ε, ΑΥΤΗ ειδικά η αφίσα, έχει θέση σε ένα τέτοιο ποστ:




Μεγάλη επιτυχία! Σκότωσες έναν Πεθαμένο, με το Στράτο Λασκαρίδη! Θέλω να μου πεις, πώς το έκανες! Τώρα!
Κι από τη Θρησκεία, στην ΟΙκογένεια. Δράμα, κυρίες και κύριοι (όχι η πόλη...) Δραματικό δράμα... Διότι, του κερατά τα κέρατα, είναι βερνικωμένα!



Κι αν ενδιαφέρεστε, κυκλοφορεί και σε mc! Εγώ, πάλι, θα το κατεβάσω από το Ίντερνετ, σε mp3. Ελπίζω να μην έχω απώλειες σε ποιότητα...
Και τώρα, η Πατρίς (αν και παίζει και η Θρησκεία, έντονα): Τηλέμαχος Ζαγρέας!



Άνευ σχολίων, γιατί το λόγο τον έχει ο Ζευς και μπορεί να μας έρθει και κανένας κεραυνός κατακούτελα από το νεφεληγέρτη...
Για το τέλος σας άφησα το καλύτερο: Τη μία και μοναδική (ευτυχώς) Ντέζι Ντούκουνα!


Σας ορκίζομαι, δεν πρόλαβα να την απαλλοτριώσω. Αν και θα το ήθελα -εκτός κι αν κοστίζει πάνω από 100 ευρώ.
Καλή ακρόαση, ό,τι κι αν διαλέξετε!

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2008

Πινακίδες

Μου ήρθε με email. Αρχικά είπα να μην το ποστάρω, να γράψω κάτι δικό μου, για να μην κατηγορηθώ για άκρατη τεμπελιά. Έπειτα, το ξανασκέφτηκα:


1. Όλοι έχουν δικαίωμα στην τεμπελιά


2. Μερικά είναι απολαυστικά.


Κι αποφάσισα να το ποστάρω το ρημάδι. Τα σχόλια στις παρενθέσεις, δικά μου. Το κείμενο δικό σας!




Σε κάποια ταμπέλα κάπου στα Χανιά:«ΔΙΑΤΗΡΕΙΤΕ ΤA ΧΑΝΙΑ ΚΑΘΑΡA. ΠΕΤΑΤΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΣΑΣ ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ» (1ο βραβείο Αγροτουρισμού και Αγροτικής Ανάπτυξης)


Κάποια επιγραφή:«ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ. ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ»(και πού πήγε ο αλτρουϊσμός;)


Ταμπέλα δίπλα στο δρόμο προς Χανιά:«ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΜΗ ΠΥΡΟΒΟΛΕΙΤΕ ΑΣΚΟΠΑ»(ε, καλά τώρα... Και κάτι μας είπε)


Πινακίδα σε κατάστημα της Θεσσαλονίκης:«ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ ΠΕΡΣΙΚΑ ΧΑΛΙΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΜΑΣ»(Αλ Θεσαλονίκ)


Πινακίδα σε parking:«ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΚ/ΡΙΣΜΑ» (Έφαγε δηλαδή το A, που έπιανε τόσο χώρο. Αλήθεια, αν απαγορεύεται το παρκάρισμα στο πάρκινγκ μήπως επιτρέπεται στα πεζοδρόμια;)


Πινακίδα σε ταβέρνα:«ΟΠΟΙΟΣ ΠΙΝΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΕΙ, ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΑΙ ΝΑ ΠΡΟΠΛΗΡΩΣΕΙ!»(Κορυφαίος ταβερνιάρης! Στην υγειά του!)


Αγγελία:«ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΜΗΧΑΝΑΚΙ ΜΕ ΔΥΟ ΡΟΔΕΣ, ΤΡΙΚΥΚΛΟ»(και τετράτοχο, να μην σου πω!)


Πινακίδα σε ενοικιάσεις αυτοκίνητων και μοτοσικλετών:«DUCKS FOR RENT»(and pigs, too)


Πινακίδα σε κάποιο κατάστημα στην Αθήνα:«ΟΙ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΘΑ ΕΚΤΕΛΟΥΝΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ»(Παραδίδομαι!)


Σε κάποια πινακίδα στην Ασπροβάλτα:«DOLOMATA ΓΙΑ FISHING»(και Skoylarikia gia piersing)


Σε πινακίδα ουρητηρίων στην Καλαμάτα:«ΜΗΝ ΠΕΤΑΤΕ ΤΑ ΑΠΟΤΣΙΓΑΡΑ ΣΑΣ ΣΤΗΝ XEΣΤΡΑ. ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΧΕΖΟΥΜΕ ΣΤΑ ΤΑΣΑΚΙΑ ΣΑΣ»(Παλιόόόό)


Ταμπέλα σε κατάστημα στην Αθήνα:«ΑΝΟΙΚΤΑ 7 ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ. ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ ΚΛΕΙΣΤΑ»(Ποτέ την Κυριακή)


Τίτλος ειδήσεων στο Alpha:«ΓΙΑΓΙΑ 105 ΧΡΟΝΩΝ, ΕΙΔΕ ΝΑ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΤΡΕΙΣ ΑΙΩΝΕΣ»(Έχουμε και λέμε: Αν γεννήθηκε το 1899, είδε τον 20 να αλλάζει με τον 19 και το 2001 τον 20 να αλλάζει με τον 21. Δε βγαίνει. Πάμε από την αρχή. Αν γεννήθηκε το 1898, είδε τον 19 να αλλάζει με τον 20 και το 2001 τον 20 να αλλάζει με τον 21. Πάλι δεν βγαίνει. Πάμε από την αρχή... Κοίτα κάτι πράγματα...)


Κάποια ταμπέλα στην Αθήνα:«ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΓΙΑ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑΣ»(μφφφ)


Σε καρτοτηλεφωνο με ηλιακό συλλέκτη:«ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΒΡΑΔΥ»(Ελπίζω να μην ήταν τηλεφώνημα έκτακτης ανάγκης)


Πινακίδα σε φράχτη κτήματος:"ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΕΙΣΟΔΟΣ. ΟΙ ΠΑΡΑΒΑΤΕΣ ΘΑ ΠΥΡΟΒΟΛΟΥΝΤΑΙ. ΟΙ ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΘΑ ΒΑΣΑΝΙΖΟΝΤΑΙ..."(Τέλειος! Οι πληροφορίες ότι το φράκτη πηδούν, κάθε βράδυ, πέντε-έξι μαζοχιστές, ελέγχονται ως ανακριβείς)!




Άντε, την άλλη φορά, θα βάλω δικό μου κείμενο...

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Σύμπτωση;






Εσύ, αν θες, πες το σύμπτωση. Εγώ, δεν πιστεύω σε τέτοιες σατανικές συμπτώσεις. Άκου, τώρα: Τη μέρα που διάλεξαν οι επιστήμονες του CERN να αρχίσουν το πείραμά τους με το μποζόνιο του Χίγκιν, ή σωματίδιο του Θεού, ή το κέρατό τους το τράγιο, ή πες με όπως θες, πες με, έχω εγώ γενέθλια!

Το σκεφτόμουν χθες βράδυ, λίγο πριν τα μεσάνυχτα κι έλεγα: Ρε λες; Λες τη μέρα των γενεθλίων μου να δημιουργηθεί εκείνη η τεράστια μαύρη τρύπα, που θα μας ρουφήξει όλους μέσα της και δε θ αφήσει κολυμπηθρόξυλο;

Κι ύστερα το σκέφτηκα θετικά: Λες, τη μέρα των γενεθλίων μου να βρεθεί ο τρόπος που γεννήθηκε το σύμπαν; Τουλάχιστον, όταν με ρωτάνε αργότερα, πότε έγινε το θαύμα και μάθαμε για το αρχικό θαύμα, θα θυμάμαι να απαντήσω. Γιατί, όπως ξέρουν φίλοι και οχτροί, το γήρας ου (να μην σας κουράζω με τα υπόλοιπα), αλλά φέρνει παρέα: Το Αλτζχάιμερ.

Όπου Αλτζχάιμερ είχε και η θεία Κική. Η οποία καλά το ξεκίνησε, μπερδεύοντας πρόσωπα, αλλά το πήγε άσχημα. Άρχισε να μπερδεύει και καταστάσεις. Και μπορεί να γλιτώσαμε από το να μας αναγνωρίζει και να θυμάται ό,τι σκανδαλιά κάναμε μικροί (και να είμαστε υποχρεωμένοι να ακούμε για εκατοστή χιλιοστή όγδοη φορά πώς σκαρφαλώσαμε στην αμυγδαλιά του παπά και πώς μας πέτυχε ο παπα-ΓΙάννης την ώρα που την κορφολογούσαμε και πώς ακούσαμε, για πρώτη φορά, στη ζωή μας, την ευφάνταση βρισιά "γαμώ τα σίστα μου γαμώ ναι μέσα, βρομόπαιδα, που μου ρημάξατε το δεντρί και μου αφήσατε να φάω τα κλαδιά, λες κι είμαι χοίρος στην Κρήτη" -πράγμα που, από τότε, γέννησε μέσα μας την απορία "τι, σκατά, είναι αυτά τα σίστα και, κυρίως, πώς τα γαμάς", απορία η οποία ακόμη δεν έχει λυθεί). Αλλά, από τότε που η θεία το καβάλησε το Αλτζχάιμερ, όπως σας είπα, μπερδεύει και καταστάσεις. Και δεν είναι το πιο ευχάριστο να βλέπεις τηλεόραση και να συνειδητοποιείς πως η βρόμα στο σπίτι δεν είναι από διαρροή υγραερίου, αλλά από πιο φυσικούς πόρους. Αλλά ας αφήσουμε τη θεία την Κική, να μείνουμε στα γενέθλια.

Έλεγα, λοιπόν, ότι τα γενέθλιά μου συμπίπτουν με την έναρξη του πειράματος. Πράγμα που με έβαλε στο τριπάκι να σκεφθώ ποια, πραγματικά, είναι η αποστολή μου σε αυτόν τον κόσμο. Γιατί, όπως το έψαχνα, διαπίστωσα ότι, συν τοις άλλοις, σήμερα, στα γενέθλιά μου, γιορτάζει και η Μητροδώρα και η Μηνοδώρα. Κι αν η δεύτερη δε μου λέει τίποτα παραπάνω από το ότι μπορεί να έχει κάποια σχέση με την Πάτρα, η πρώτη είναι φως φανάρι ότι έχει να κάνει με μήνυμα από τον ΟΥράνιο Πατέρα! Γιατί, για σκεφτείτε το: Πότε έχω γενέθλια; Σήμερα. Ποιος γιορτάζει; Η Μητροδώρα. Αυτή, δηλαδή, που βγάζει δώρα από τη μήτρα της. Και τι άλλο γίνεται σήμερα; Προσπαθούμε να δούμε τι έγινε στη μήτρα του σύμπαντος! Ε, είναι ηλίου φαεινότερο ότι όλα αυτά δεν είναι συμπτώσεις!

Και πού να σας πω και τι έγινε στα -σημαδιακά- πρώτα μου γενέθλια! Εκιό το σκατό, ο Διαστηματάκης, λοιπόν, που μόλις είχε συμπληρώσει 12 μήνες ζωή κι έλεγε να μπει στον 13ο, είχε καταφέρει ΚΑΙ να περπατάει ΚΑΙ να μιλάει. Κι αν το δεύτερο έδειχνε ότι από μικρός θα είχε μια τάση να ζαλίζει φίλους συγγενείς κι αγνώστους με την ακατάσχετη λογοδιάροιά του (τύφλα να ΄χει καναρίνι που έχει καταπιεί δυο στρέμματα γλιστρίδα), το πρώτο ήταν το μεγάλο βάσανο μάνας και πατέρα. Γιατί δεν έφτανε που περπατούσε, έτρεχε κι όλας, το σκασμένο. Έτσι, τη μέρα των γενεθλίων του, αποφάσισε να το σκάσει -για πρώτη φορά- απο΄το σπίτι. Πήρε, λοιπόν, την ώρα που τα άλλα παιδάκια τραγουδούσαν το "να ζήσεις Διαστηματάκη/και χρόνια πολλά/μεγάλος να γίνεις/αλλά να μην λες πολλά...", το αγαπημένο του τρίτροχο ποδηλατάκι και χάθηκε στους δρόμους της Κομοτηνής.

Σήμανε συναγερμός στο σπίτι, ειδικά όταν η πολύπαθη μάνα διαπίστωσε πως το παιδάκι που έσβηνε το κεράκι δεν ήταν ο κανακάρης της, αλλά ειδικά εκπαιδευμένος φίλος -ομόχρονος- και σωσίας, που είχε αναλάβει να καλύψει την περίσταση. Με την κραυγή "το παιδί μου! Κλέψανε το παιδι΄μου", η μάνα πήρε τις ρούγες κι ο μπαμπάς δεν ήξερε τι να πρωτοκάνει: Να ψάξει το χαμένο παιδί, ή να ευχαριστεί το Θεό που έφυγε και η μάνα; Αποφάσισε να κάνει το πρώτο. Κι ο Διαστηματάκις βρέθηκε, τη μέρα των πρώτων του γενεθλίων, καβάλα στο ποδηλατάκι (το οποίο, σημειωτέον, το πήγαινα σέρνοντας κι όχι κάνοντας πετάλι, αφού ως εκεί δεν είχαν φθάσει οι οδηγικές μου γνώσεις) στο 2ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Κομοτηνής Ξάνθης.

Γι αυτό σας λέω: Σημαδιακά πράγματα. Κι όχι συμπτώσεις. Δεν μπορεί, κοτζάμ επιστήμονες, να αποφάσισαν να αρχίσουν το πείραμα στις 10 Σεπτεμβρίου χωρίς να το ΄χουν μελετήσει καλά το πράμα. Θα είδαν τις ημερομηνίες, θα είδαν και τη δική μου γέννηση και θα είπαν: Τώρα είναι η ώρα!

Το ίδιο σκέφτηκαν, όμως και κάποιοι συνάδελφοι, που είπαν να μου ετοιμάσουν τούρτα. Μόνον που δε βρήκαν κεράκια-αριθμούς, για να σχηματίσουν την ηλικία. Και πήραν ένα κεράκι, για κάθε χρόνο ζωής. Κι έγινε η τούρτα σα μανουάλι στην Παναγιά την Εκατοντοπυλανή της Πάρου, ανήμερα Δεκαπενταύγουστου. Άσε που, όταν τελείωσαν τα πυροτεχνήματα και κατάφερα να σβήσω τη μικρή πυρκαγιά και βγάλαμε τα κεράκια, δεν έμεινε τούρτα στο τραπέζι, αλλά έμενταλ -με τόσες τρύπες. Και κεράσαμε και τους Πυροσβέστες, που είδαν από μακριά τα κεράκια στην τούρτα και νόμισαν πως λαμπάδιασε το Σέιχ Σου! Τέτοιο ήταν το θέαμα της πυρπολημένης τούρτας, που μας είπαν ότι, αν το ξανακάνουμε, θα αναγκαστούν να μας μηνύσουν, γιατί μια γριά από απέναντι που είδε να ανάβουμε τα κεράκια νόμισε ότι ήμασταν εμπρηστές.

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2008

Οι ναυαγοί





Σε ένα ερημονήσι ναυάγησαν:
  • 2 Ιταλοί και 1 Ιταλίδα
  • 2 Γάλλοι και 1 Γαλλίδα
  • 2 Γερμανοί και 1 Γερμανίδα
  • 2 Ελληνες και 1 Ελληνίδα
  • 2 Αγγλοι και 1 Αγγλίδα
  • 2 Βούλγαροι και 1 Βουλγάρα
  • 2 Σουηδοί και 1 Σουηδέζα
  • 2 Ιρλανδοί και 1 Ιρλανδέζα
  • 2 Ρώσοι και 1 Ρωσίδα.
    • Ένα μήνα μετά πάνω σε αυτό το πανέμορφο και απομακρυσμένο νησί:

      Ο ένας Iταλός καθάρισε τον άλλον Iταλό για την Iταλίδα.

      Οι δύο Γερμανοί έφτιαξαν ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα το οποίο ακολουθούν αυστηρώς, για να εναλλάσσονται με την Γερμανίδα.

      Οι δύο Ελληνες κοιμούνται την Δευτέρα με την Ιταλίδα, την Τρίτη με την Σουηδέζα, την Τετάρτη με την Γαλλίδα, την Πέμπτη με την Ρωσίδα, την Παρασκευή με την Ελληνίδα και το σαββατοκύριακο πηγαίνουν για ψάρεμα καθώςη Ελληνίδα ασχολείται ευτυχισμένη με την καθαριότητα και το μαγείρεμα.

      Οι δύο Αγγλοι περιμένουν κάποιον να τους συστήσει στην Αγγλίδα και έως τότε βολεύονται μεταξύ τους.

      Οι δύο Βούλγαροι έριξαν μια ματιά στον ωκεανό, μετά μια ματιά στην Βουλγάρα και άρχισαν να κολυμπάνε.

      Οι δύο Σουηδοί μελετούν το ενδεχόμενο αυτοκτονίας την στιγμή που η Σουηδέζα γκρινιάζει ασταμάτητα για τις αναλογίες του κορμιού της, την αληθινή φύση του φεμινισμού, αλλά τουλάχιστον δεν χιονίζει και οι φόροι είναι σε μειωμένα επίπεδα.

      Οι Ιρλανδοί δυο αρχίζουν να χωρίζουν το νησί σε βόρειο και νότιο και να κατασκευάζουν ένα αποστακτήριο. Δεν είναι σίγουροι αν θα πρέπει να το συζητάνε για sex μιας και τα πράγματα αρχίζουν να γίνονται θολά μετά τα πρώτα λίτρα κατάποσης whiskey.

      Ο ένας Ρώσος παντρεύτηκε την Ρωσίδα και μετά την χώρισε. Είναι ο καλύτερος πελάτης του αποστακτηρίου των Ιρλανδών. Ο άλλος Ρώσος έβγαλε λεφτά σκοτώνοντας τον Ιταλό και κανονίζοντας να βγάλει βίζα στους Βούλγαρους. Κάνοντας αυτά διεκδικεί το 33.4% από το αποστακτήριο των Ιρλανδών, συμπεριλαμβανομένου και το παγκόσμιο δικαίωμα διανομής στους Αγγλους, προσλαμβάνοντας τους Ελληνες για πωλητές. Επίσης προσέλαβε τους δύο Γερμανούς ως σωματοφύλακες για τον εαυτό του και την Ρωσίδα γκόμενά του και υποσχέθηκε στην Βουλγάρα ότι θα γίνει νονά του πρώτου του παιδιού. Εξακολουθεί να βγαίνει και με την Σουηδέζα ενίοτε για να μάθει αγγλικά.

      Στο μεταξύ οι Γάλλοι ακόμα σκέφτονται πώς ξέμειναν μόνοι στο νησί!


      Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

      Made in heaven

      Αν βρισκόταν, ακόμη, ανάμεσά μας, την Παρασκευή που μας πέρασε θα είχε γενέθλια. Ο Φρέντι Μέρκιουρι έφυγε νωρίς. Άφησε πίσω του, όμως, όλα αυτά τα τραγούδια, που δεν μπορούμε να σκεφθούμε καν ότι θα τα τραγουδούσε κάποιος άλλος. Άφησε εμφανίσεις καταπληκτικές. Όποιοι είχαν την τύχη να τον δουν στη σκηνή, μιλούν για έναν καταπληκτικό περφόρμερ. Γιατί ο Μέρκιουρι ήταν, πράγματι, περφόρμερ. Performer και Pretender...


      Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2008

      Με ρούφηξε...

      ..αυτο το fuckin' facebook. Που δεν μπορεί να σου δώσει την αίσθηση της δημιουργίας και της συντροφικότητας των blog. Αλλά που τρώει την ώρα σου σαν τον Buz, τον βουλιμικό παμφάγο μικρούλη τίγρη της Ταζμανίας των κινουμένων σχεδίων της WB. Κι από δίπλα η δουλειά, να ροκανίζει κι αυτή, ό,τι αφήνουν όλα τα υπόλοιπα. Θα επανέλθω...

      Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2008

      Ο άνθρωπος που έφτιαξε το... Greekwood

      100 χρόνια συμπληρώθηκαν σήμερα, από τη γέννηση του Φιλοποίμηνα Φίνου. Του ανθρώπου που δημιούργησε, από το τίποτα, το ελληνικό Χόλιγουντ: τη Φίνος Φιλμς. Και που μας άφησε, παρακαταθήκη, πάνω από 400 ταινίες, για να γελάμε, να ξαναγελάμε, να δακρύζουμε και να ξαναδακρύζουμε.



      Η γνωριμία μου με τη Φίνος Φιλμς έγινε, όπως όλων των 40 ΚΑΙ Ελλήνων: Από τα θερινά σινεμά. Παιδάκι ήμουν, στην Κομοτηνή, με κοντά παντελονάκια, όταν οι γονείς μου με πήραν από το χεράκι και με πήγαν στο θερινό Σινέ Ποάλα (άλλο όνομα με ιστορία στον κόσμο της 7ης Τέχνης). Κι εκεί, για πρώτη φορά, μπήκα στον κόσμο της Γεωργίας Βασιλειάδου, του Βασίλη Αυλωνίτη, του Νίκου Ρίζου...



      Μικρά διαμάντια, που έδιναν στο κοινό, αυτό που τους έλειπε. Γέλιο. Κι ήταν τέτοιοι οι ηθοποιοί, τόσο σημαντικοί οι δημιουργοί, όπως ο Σακελάριος, ο Ψαθάς, ο Νικολαΐδης, ο Λάσκος, ο Τζαβέλας, ο Τσιφόρος, που όλες αυτές οι ταινίες, ακόμη και σήμερα, μας συγκινούν και μας καθηλώνουν στην καρέκλα μας. Μάλιστα, για κάποια από αυτά τα διαμάντια, προσωπικά χρειάστηκε αρκετά χρόνια για να ξεπεράσω μια κακή νοοτροπία κατά του εμπορικού και να διαπιστώσω τους τεράστιους καλλιτέχνες που κρύβονταν πίσω από μανιέρες. Όπως η περίπτωση του αμίμητου Ζήκου - Χατζηχρήστου.



      Η μεγάλη πλειοψηφία των ταινιών του Φίνου ήταν ηθογραφίες. Που άφησαν εποχή. Άλλες φορές με τους ζηλιάρηδες άνδρες...



      ...άλλες φορές με τους αυστηρούς πατεράδες, που υπεραγαπούσαν τις κόρες τους κι αναλάμβαναν να συμβουλέψουν ακόμη και τις ξεπεταγμένες γειτόνισσες...



      ...άλλες με μάγκες ξηγημένους...



      ...άλλες με υπουργούς χαμένους στο ίδιο τους το υπουργείο...



      ...κι άλλες με άνδρες γοητευτικούς -κι ας τους πήραν τα χρόνια- που ορέγονταν κοπελίτσες, αλλά έμεναν με... την όρεξη.



      Δε γελάσαμε μόνον. Κλάψαμε πολλές φορές. Και κλαίμε ακόμα. Έτσι δεν είναι;



      Μας άφησε βαριά κληρονομιά ο Φ. Φίνος. Αλλά κι εμείς, δεν μπορείς να πεις, την τιμούμε. Την αγαπάμε, γιατί, αλήθεια, όταν η Βουγιουκλάκη τραγουδούσε το "Μεσ΄ σ' αυτήν τη βάρκα" ήμασταν εμείς που θέλαμε να ταξιδέψουμε μ αυτήν τη βάρκα. Κι είμασταν εμείς που, πιτσιρίκια, στους δρόμους, φωνάζαμε:
      "Άλλος με τη βάρκα μας"!
      Άλλος με τη βάρκα μας, παιδιά! Άλλος με τη βάρκα που μας άφησε κληρονομιά ο Φίνος!