Κυριακή, 25 Μαΐου 2008

Ka-lo-moi-ra!

Πλάνταξα από το κλάμα, σου λέω, Μαριάνθη μου! Να μας κάνουν, εμάς, τέτοιο κακό, που έπεσαν στα ξένα χέρια και τους μαζέψαμε και τους κάναμε ανθρώπους; Γιατί, για πες μου, Μαριάνθη μου... Αν δεν τους περιποιηθήκαμε εμείς, ποιός; Ποιός άλλος τους μάζεψε, τους έντυσε ,τους τάισε, τους πότισε. Κι αυτοί μας πότισαν φαρμάκι, Μαριάνθη μου...
Έβλεπα, στην αρχή, τα 12άρια να έρχονται το ένα πίσω από το άλλο και έπαιρνα θάρρος, έλεγα, να! Θα γυρίσει το Καλομοιράκι με την πρωτιά, θα πάρω, αλα μπρατσέτα, τη Μαριάνθη και θα πάμε να το υποδεχτούμε στο αεροδρόμιο, όπως τότε, τον Όττο.
Αλλά αυτοί, μου το είχαν φυλαγμένο... Φίδια έτρεφα στον κόρφο μου, Μαριάνθη μου. Γιατί, μάρτυς μου ο Θεός κι ο Άγιος Κελεστίνος, που γιορτάζει σήμερα, αν άφησα αβοήθητο πρόσφυγα από τη Σοβιετική Ένωση, να μου κοπεί το χέρι από τον αγκώνα και να μην μπορώ, του χρόνου, να πάρω μέρος στο τελεβόοουτινγκ.
Και να πώς μου το ξεχρέωσαν. Μου το πίκραναν το κοριτσάκι μου. Τα είδα, εγώ, τα ματάκια του, πώς βούρκωσαν όταν άρχισαν να δίνουν τα 12άρια τους ,όλοι αυτοί, Λιθουανοί, Λετονοί, Αζερμπαϊτζανοί, Καυκάσιοι, Λευρκορώσοι, Κιτρινορώσοι και κάθε ειδών Ρώσοι, στην Άννα Βίσση της Ρωσίας.
Γιατί κι η Αννούλα μας, τα σκούπισε τα πατώματα από τον καημό της, αλλά 12άρι δεν είδε, που να τους ξαναβγεί ο Μπρέσνιεφ και να μην ξέρουν πού να βρουν κωλόχαρτο! Που έκαναν το κορίτσι μας να βουρκώσει!
Αλλά της είπα, εγώ, Μαριάνθη μου: Μη δίνεις σημασία, Καλομοιράκι μου, γιατί ο κόσμος είναι κακός! Κακός και μοχθηρός. Κι εσύ, για μας, πρώτη βγήκες. Πρώτη και καλύτερη!
Αλλά, βρε Μαριάνθη, την είδες με τι τσαχπινιά κουνούσε τους γοφούς της; Ούτε η Μαρίκα του μπακάλη στα νιάτα της, τέτοιο κούνημα. Κι όταν έκανε εκείνο, με τα χέρια στο στήθος, το πήγαινε έλα γρήγορα, έλεγα, να! Τώρα το πήρε το πρώτο βραβείο! Όμως τι να πω, Μαριάνθη μου, τι να πω με αυτούς που μπλέξαμε...
Αλλά και για το σκηνοθέτη, τι να πω... Βιβλίο μας λέγαν, βιβλίο δεν είδαμε. Ότι θα αλλάξει ρούχα πάνω στη σκηνή μας λέγαν, αλλά ούτε κι αυτο το είδαμε. Και το ΄χε το κοριτσάκι μας στην αρχή στα σκοτάδια, που έπρεπε να το φωτίσει το προσωπάκι του ,να λάμψει...
Αλλά τι περιμένεις, από αυτόν που μας έβγαλε, αρχή-αρχή, φάτσα κάρτα, μια νύφη, που έγινε γαμπρός, που έγινε νυφογαμπρός; Ούτε η Callimorpha quadripunctaria, τέτοιες μεταμορφώσεις! Που γίνεται από κουκούλι κάμπια, από κάμπια πεταλούδα κι από πεταλούδα σκατόμυγα. Άσε, δηλαδή, που ήρθε το κοριτσάκι (που να το κάνει ο Θεός) πριν έναν χρόνο, είπε ένα σιγανό τραγουδάκι, το συμπαθήσαμε -μέχρι κι ο Νομάρχης μας την πήρε βόλτα με τη βέσπα- και του δώσαμε την πρωτιά. Και, ένα χρόνο μετά ,μας βγήκε με τη γκόμενα στη σκηνή, να παντρευτούν. Που εγώ, Μαριάνθη μου -εσύ το ξέρεις- για άλλον κακό λόγο δε λέω. Τι με νοιάζει εμένανε τι κάνει μέσα στο σπίτι του; Δεν πα να βγάζει και τα μάτια του με το ψυγείο; Ας παντρευτεί και με το τάπερ, που λέει ο λόγος, αν δε με ενοχλεί. Αλλά να βλέπω δυο κορίτσια στη σκηνή, μαζί με την εγγονή μου, δέκα χρονώ κοριτσάκι και να με ρωτάει τι είναι λεσβίες, όπως καταλαβαίνεις Μαριάνθη μου, μου ήρθε να καταπιώ το σκρίνιο -κι είναι και αγορασμένο με το εορτοδάνειο του Θανάση, ακόμα δεν το ξεχρεώσαμε.
Γι αυτό σου λέω Μαριάνθη μου: Άλλο κακό, να μη μας βρει. Και γι αυτούς, που δίνανε τα 12άρια τους στη Μόσχα, λες και φοβόντουσαν ότι θα πάει ο Πούτιν να τους πατήσει με τα τανκς, έχει ο Θεός. Έχει και για τους καλούς, έχει και για τους κακούς, έχει και για τους αγνώμονες. Δηλαδή, τι θέλουν, Μαριάνθη μου; Αγωγό μας έδωσαν, αγωγό πήραμε. Τανκς μας έδωσαν, τανκς πήραμε. Ελικόπτερα, τα πάντα... Αυτοί ένα 12άρι δεν μπορούσαν να μας δώσουν; Που κακό χρόνο να ΄χουνε...
Είναι ανθρώποι αυτοί; Ε; Πες μου... Γιατί, να μην πω για την Τουρκία... Που βγήκαν τα παιδιά, καθωσπρέπει, με τις κιθαρίτσες τους, με το ωραίο το τραγουδάκι τους, που αν το τραγουδούσαν Άγγλοι ή Αμερικάνοι, θα τρέχανε να το αγοράζουνε, ειδικά οι γυναίκες τους, οι λυσσάρες -γιατί, Μαριάνθη μου, μη μου πεις, ειδικά ο τραγουδιστής, ήταν ωραίο παιδί;
Ή, έστω βρε παιδί μου, εκείνη η Νορβηίδα... Η κοπελίτσα και καλή φωνή είχε και το τραγούδι της θύμιζε τις παλιές δόξες της Γιουροβίζιον -θυμάσαι, με τη Βίκυ Λέανδρος; Τι, δηλαδή; Που ήταν σα ζβαν που μόλις είχε ανοίξει; Τα πάχη μου τα κάλη μου, Μαριάνθη... Από φωνή, πες μου, αν έχεις το Θεό σου, πές μου: Ήταν άσχημη η φωνή της; Εμ, όχι βέβαια! Δηλαδή η Σελίν Ντιόν, όταν είχε βγει στη γιουροβίζιον, τι ήτανε; Κορδελιάστρα στην πατρίδα της ήτανε. Που μου είχε βγει με τη βάτα -θυμάσαι- σαν ιππότης στις Σταυροφορίες και φοβόντουσαν να καθίσουν δίπλα της μη γυρίσει απότομα και τους βγάλει κανένα μάτι;
Κι αν θες, βρε παιδί μου, να βγάλεις έναν δικό σου, βγάλε το Αζερμπαϊτζάν, που είχαν τα παιδιά και καλές φωνές, βγάλε την Ουκρανία, ή την Αρμενία -που τις μπέρδευα αυτές, Μαριάνθη μου, γιατί φορούσαν τα ίδια ρούχα. Λες, καλέ, να ήταν από ορφανοτροφίο της πρώην Σοβιετίας; Αλλά είπαμε... Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος. Αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα, Μαριάνθη μου.
Άντε. Σ αφήνω τώρα, γιατί αρχίζει ο Μικρούτσικος και θα ΄χει καλεσμένο τον Κατσαρό -ξέρεις, που είχε γράψει εκείνο το Λίγό κρασί, λιγό θαλασσά και ταγοριμούούού- και την Μπέσι. Ποιά Μπέσι; Την Αργυράκη, καλέ! Που είχε τραγουδήσει το μάθημα Σολφέζ; Αχ, εκείνο ήταν τραγούδι για Γιουροβίζιον Μαριάνθη μου... Το καλύτερο, μαζί με το Σαρλό, της Τσανακλίδου, που στείλαμε... Αν κι εμένα μου είχε αρέσει κι η Μαρίζα Κωχ, αλλά, άλλα χρόνια τότε... Θα ήταν καλεσμένος κι ο Πασχάλης, αλλά δεν προλάβαινε, γιατί είχε να κάνει ένα στιγμιαίο λάθος.
Άντε , σ αφήνω γιατί βγήκε ο Ανδρέας και κάθεται μόνος του στον καναπέ. Πάω να του κάνω παρέα. Αλήθεια, για φαϊ τι έβαλες; Εγώ θα βάλω μπάμιες...

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008

H ώρα της Κύπρου

Ου-κρα-νί-α! Ου-κρα-νί-α!
Βρε δεν πα να με αποκαλείτε εθνικό μειοδότη! Μετά την εμφάνιση της κυρίας παραδίνομαι! Εγώ εκεί έμεινα.
Να σας ενημερώσω ότι, για επαγγελματικούς λόγους, αναγκάστηκα, πάλι, να δω το διαγωνισμό μετά την έναρξη. Κι έτσι, η ενημέρωση μετά από κάθε τραγούδι, άρχισε με καθυστέρηση και μετά το 3ο κομμάτι (να το κάνει ο Θεός).

Ισλανδία: Το Γκριζ, σε νέες περιπέτειες! Ξεπάγωχαν οι Ισλανδοί και ήρθαν Γιουροβίζιον... Τίποτα το ιδιαίτερο

Σουηδία: Ωραίο κορμί, καλό τραγούδι, σιτεμένη κυρία. Ε, δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα.

Τουρκία: Θεέ μου! Ο Κακοφωνίξ με κόκκινη κιθάρα! Ο θέλω-να-γίνω-Μπρους-Σπρινγκστιν Τούρκος τραγουδιστής του γκρουπ, ξεφώνισε, τσίριξε και κρέμασε την κιθάρα όπως το είδωλό του. Πέρασε και δεν ακούμπησε. Πάντως, το προτιμώ από τα υπόλοιπα.

Ουκρανία: Είσαι θεά κοπέλα μου! Τέλειο θηλυκό! Τέλεια φούστα (μήπως ήταν μπλούζα; Αν κρίνω από εκεί που τελείωνε...). Τι είπατε; Τραγούδησε; Σιγά μην άκουγα το τραγούδι! Η κοπέλα ήταν "Μη Σταματάς Δικέφαλε"! Είχε να δώσει. Το τραγούδι θα ακούγαμε τώρα;

Λιθουανία: Μακρυμάλης παβαρότι με δερμάτινο μαύρο παντελόνι (καλά, δεν άνεψαν τα μπούτια του) και άσπρο φαρδύ πουκάμισο. Ο Χάι Λάντερ!

Αλβανία: Άνευ σχολίων, γιατί όταν επιστρέφουμε σπίτι μας, περνάμε από σκοτεινούς δρόμους...

Ελβετία: Δεν ξέρω αν μου άρεσε. Δεν ξέρω αν δε μου άρεσε. Δεν το θυμάμαι καν. Πιέζομαι για να θυμηθώ κάτι... Τίποτα. Το τραγούδι που μου γνώρισε το Αλτζχάιμερ.

Τσεχία: Κάποιοι μπέρδεψαν τη Γιουροβίζιον με το πλατό της Private. από φωνή, φωνάρα... Λαμέ κοντά φορέματα, ωραία πόδια, α, -κι ένα τραγούδι που δεν το θυμάμαι.

Λευκορωσία: Μαυροντυμένος νεαρός Λευκορώσος, με μουστάκι ουρά ποντικιού, προσπαθεί να μας πείσει ότι είναι μαθητής του Σβαρτζενέγκερ. Του εύχομαι "άστα λαβίστα", μπέιμπι.

Λεττονία: Εραστές του Τζόνι Ντεπ τραγούδησαν σε στιλ αγγλικού ποπ του 60. Ωραίες μπότες! Κάποιος να τους ενημερώσει ότι οι απόκριες τελείωσαν.

Κροατία: Πρώτα βγήκε ένας ηλικιωμένος (μα πολύ ηλικιωμένος) κύριος με λευκό κοστούμι και πάρκινσον. Μετά βγήκε ένας επίσης (όχι και τόσο πολύ) ηλικιωμένος, που τραγούδησε μια πόλκα. Ευτυχώς δεν έπεσαν κάτω, γιατί ο γέρος, ή από χέσιμο ή από πέσιμο θα πάει.

Βουλγαρία: Βοήθεια! Κάποιος να τους ενημερώσει ότι: 1. Ξέχασαν ανοικτή την πρίζα. 2. Το μπρέικ ντανς πέθανε. 3. Οι ΖΖ ΤΟΠ έπαιζαν καλό ροκ του νότου κι όχι ηλεκτρομαλακίες. 4. Η Βουλγάρα τραγουδίστρια κατάγεται από το Σαντάνσκι. 5. Πήρε φωτιά το σκηνικό. 6. Κάηκαν τα σουβλάκια(καλά ρε... Εκεί βρήκατε να κάνετε μπάρμπεκιου);

Δανία: Παλιοημερολογίτες και παλιομοδίτες Δανοί, με τραγουδιστή άτριχο που αναγκάστηκε να ζωγραφίσει ένα υποτυπώδες μουστάκι, μας παρακάλεσαν να αντέξουμε όλη τη νύχτα. Και τα πέντε δευτερόλεπτα που αντέξαμε, ήταν αρκετά. Συμπαθητικό τραγουδάκι, αλλά εκτός του πνεύματος του διαγωνισμού.

Γεωργία: Κατέβηκε με τυφλή τραγουδίστρια. Αν πήγαινε για Όσκαρ, θα το είχε στο τσεπάκι της. Ειδικά με ένα τραγούδι με τίτλο "Η Ειρήνη Θα Έρθει". Αλλά με ρυθμό στο SAGAPO του Ρακιντζή, μάλλον δεν έχει τύχη. (Με τα ζόρια κρατιέμαι)...

Ουγγαρία: Ένα πιάνο, ένα κερί, μια γυναίκα. Το πιάνο έπαιζε, το κερί έκαιγε, η γυναίκα τραγουδούσε. Ίσως να ήταν καλύτερα να έπαιζε το κερί, να έκαιγε η γυναίκα και να τραγουδούσε το πιάνο. Η Σελίν Ντιόν σε Ουγγαρέζα.

Μάλτα: Δεσποτική κυρία στο χώρο σου. Κάλεσε: 090... Μου έμεινε το χέι, χέι, χέι, χέι, η περιφέρειά της (αυτή ήταν περιφέρεια Αττικής και περιχώρων) και το ότι το τραγούδι αντί για τις 33 έπαιζε στις 45 στροφές. Κυρά μου, δεν ξέρεις τι είναι πάουερ πλέιτ; Αμ με τόσες βότκες, θα θες λιποαναρρόφηση.

Κύπρος: Μαζί της, μόνον και μόνον επειδή έστειλε τραγούδι στα Ελληνικά! Αφού περίμενα ότι, από μία γωνία, θα έβγαινε η Μαρινέλα και η Μαρίζα Κωχ! Μετά, άρχισε να τραγουδά. Ευτυχώς, η γυναίκα του αστροναύτη έβγαλε τη στολή κι έμεινε με ένα μπορντοπορτοκαλοκόκκινο φουστανάκι. Τώρα το τραγούδι μάλλον μια παραφωνία και μισή ήταν. Πολύ φοβάμαι ότι η μεγαλόνησος θα μείνει εκτός και θα χάσουμε το 12άρι.

Σκόπια: Ρε παιδιά τι έγινε; Μετοίκησε ο Νίβο; Κι άλλαξε και φύλο; Πού πας κυρά μου με τη γάμπα-ρόπαλο; Με τους κορμούς δένδρων αντί για πόδια; Έριξες και το ψιλοδικτυωτό στο μανικάκι, σα τη συναγρίδα; Α, ήταν κι ένας με ημίψηλο στο γκρουπάκι. Οι άλλοι φορούσαν τραγιάσκες. Άντε, καλή επανάσταση. Όσο κι αν παρακαλάς, δε σ αφήνω να μ΄ αγαπήσεις. Για να μη μιλήσω για την πρόκληση του τέλους, στο χειροκρότημα και φέρω τα πάνω-κάτω στην εξωτερική μας πολιτική...

Πορτογαλία: Τα μελιτζανιάάά να μην τα βάλεις πιάάάά!!! Τώρα πώς αυτό το τραγούδι ήταν εμπνευσμένο από τα φάντος, μόνον οι αδελφές Μαγγίρα το ξέρουν. Κάτι χοντρές κυρίες ξελαρυγγίστηκαν, μια με μελιτζανί μαλί και μαύρο φόρεμα φώναξε αντάμα με μια με ξανθό και άσπρο φόρεμα, άπλωσαν τα χέρια σε έκταση, πάνω τα χεράκια, κάτω τα χεράκια, πάμε παιδιά... φήσυξε κι ο βοριάς, συναχώθηκε η κυρία και τέλειωσε.
Με μπλε όσοι πέρασαν στον τελικό.
Γενικά, η βραδιά ήταν χειρότερη της προηγούμενης. Τα τραγούδια δεν έφθασαν αυτά της πρώτης βραδιάς. Οι πληροφορίες, σύμφωνα με τις οποίες στα γειγονικά Σκόπια κλαίνε για τον αποκλεισμό (μετά το veto στο ΝΑΤΟ αποκλεισμός από τη Γιουροβίζιον; quel domage...), ελέγχονται ως ανακριβείς.
Σε λίγο λέω να κρεμάσω κανένα βιντεάκι...

Τρίτη, 20 Μαΐου 2008

Καλέ! Γιουροβίζιον!



Ειδοποιήθηκα αργά. Είμαι, βλέπετε, της εποχής που στη Γιουροβίζιον συμμετείχαν 12 χώρες -και βγαίναμε δωδέκατοι, ή και δέκατοι τρίτοι.
Έτσι, είδα τον Α ημιτελικό (θα ΄χει και πέναλτι;) από το 9 και μετά. Για την πλήρη ενημέρωσή σας, όμως, κάθισα και είδα τα πρώτα στο βίντεο:

Μαυροβούνιο: Ένας χαρούμενος οπαδός των Bay City Rollers περνούσε και είπε να πει ένα τραγούδι. Καλό παιδί. Να τον κεράσουμε μια πάστα.

Ισραήλ: Μια Boy band (boy, που λέει ο λόγος) κάτι τραγουδούσε, στη γλώσσα τους. Χλιαρά πράματα.

Εσθονία: Κάτι ξεχασμένοι από άλλη δεκαετία, με χρωματιστά κοστούμια, σα διαφήμιση της Sony Bravia, χτυπιόντουσαν δεξιά κι αριστερά. Κι ήταν και παχουλούτσικοι, θα μας μείνουν στα χέρια. Κατερίναααα!!! Τα υπογλώσσιαααα!!!


Μολδαβία: Ένας ξυπόλητος, με πόδι μαύρο από τη βρόμα, ξάπλωσε στον άσπρο καναπέ και τον έκανε σαν τα μούτρα του. Μπροστά του, μια κυρία περασμένης ηλικίας τραγουδούσε κάτι που δεν μου έμεινε στο μυαλό.


Σαν Μαρίνο. Καλοντυμένος νεαρούλης, που έχασε το δρόμο για το φεστιβάλ του Σαν Ρέμο αναζητεί οδηγό ταξί, να τον πάει στον προορισμό του. Πληροφορίες...

Βέλγιο: Η Κοκκινοφουστίτσα! Η χαρά του παιδεραστή! Εμ, από το Βέλγιο ήταν το τραγουδάκι, τι περιμένατε;


Αζερμπαϊτζάν: Εκπληκτικές φωνές! Καλό και το τραγούδι, αλλά η παρουσία θύμιζε τη Νάρνια και την Κακιά Βασίλισσα του Χιονιού. Χωρίς τα τέσσερα αδέλφια... Και χωρίς το λιοντάρι.


Σλοβενία: Μια καλλίπυγος νεαρά, ντυμένη πιπεριά, είπε ένα παιδικό τραγούδι. Η κόρη μου ξεσηκώθηκε και θέλει το cd. Το Alter την κλείνει για να κάνει παρέα στα Ζουζούνια.

Νορβηγία: Παναγία μου! Η Ράνια Θρασκιά στη Γιουροβίζιον! Μια μπαλάντα για να κοιμηθούμε γρήγορα κι εύκολα. Κι ας κόβανε φλέβες οι αδελφές Μαγγίρα (αυτές δεν ήταν στην παρουσίαση, ή γελάστηκα);


Πολωνία: Βοήθεια! Κλέφτες! Το It must have been love σε άλλη διάσταση! Κι άλλη μπαλάντα, κι άλλη κυρία στα γαλάζια -ωραία βυζιά!


Ιρλανδία: Επ, τι έγινε; Πού είναι η κλασσική μπαλάντα; Τι είναι αυτό το κακό αντίγραφο του μάπετ σόου; Και το τραγούδι; Μήπως είναι αντιγραφή του περσινού Ουκρανικού; (Ξέρετε, εκείνου με την αδελφή που βγήκε ντυμένη στα λαμέ και με ένα αστέρι κοτσαρισμένο στο κρανίο). Δώστε τους τους 12 βαθμούς τους, για να μας αφήσουν ήσυχους!

Ανδόρα: Η Γκιζέλα τραγούδησε "Καζανόβα" με φωνή Βίκι Λέανδρος στο "Έι Καζανόβα, τρελεραστή, άνδρες υπάρχουν πολλοί πιο πιστοί", ντυμένη ως Τίνα Τάρνερ στο Μαντ Μαξ. Δυστυχώς, δεν την πυροβόλησε κανείς. Έμαθα ότι της αρέσουν τα άλογα. Να ελπίζουμε σε θάνατο ανάλογο με αυτόν της Μεγάλης Αικατερίνης;


Βοσνία Ερζεγοβίνη: Ο Στάθης Ψάλτης πήρε την αδελφούλα του να απλώσουν τα ρούχα τους στη σκηνή της Γι
ουροβίζιον. Κρίμα, γιατί το τραγουδάκι ήταν συμπαθητικό(για να το τραγουδήσουν τα Ζουζούνια και να το ακούει η 11χρονη κόρη μου, ή να "τα βγάζουν" τα πιτσιρίκια πριν το κρυφτό.

Αρμενία: Τρέμε Άννα, τρέμε κι εσύ Δέσποινα! Έρχεται η Σίρουσο! Κέλε κέλε τραγουδάει και θα κάνει την Κελε-κίδου σκόνη! Το αποκορύφωμα του σκυλάδικου -θα αρέσει, ιδιαίτερα, σε παραλιακή (για την πρωτεύουσα) και αεροδρόμιο (για τη συμπρωτεύουσα) εφέτος το καλοκαίρι. Φίλοι ιδιοκτήτες των νυκτερινών κέντρων, σπεύσατε!


Ολλανδία: Όπα όπα νίνα νάι νίνα νάι νάι, τσίφτετέλι Ολλανδικό, νίνα νάι νάι! Τι έγινε ρε παιδιά; Μας την έπεσαν; Μαροκινή (από μητέρα) Ολλανδέζα, με μπλε τουαλέτα (κάτι έχουν πάθει με το χρώμα, εφέτος) τραγούδησε ως άλλη Σερντάτ, ένα τσιφτετέλι σε αγγλικό στίχο! Τη λένε Χιντ και την προτείνω ανεπιφύλακτα για τα μαγαζιά της Εθνικής.


Φιλανδία: Οι Τέρας (θέλω-να-γίνω-Black-Sabbath) Μπετόνι παίζουν heavy metal που μας
δυσκολεύει στη γλώσσα, αλλά έχει να δώσει! Το καλύτερο από όσα ακούσαμε ως τώρα.

Ρουμανία: Μπαλάντα, από έναν παράφωνο Ρουμάνο (θέλω να γίνω Αντώνης Ρέμος) τραγουδιστή και μια ηλικιωμένη μαυροφορούσα κυρία, με κάτι πράσινα φύκια στην τουαλέτα της. Ανούσιο. Αν δεν τελειώσει γρήγορα, θα κοιμηθώ. Προς το τέλος ο Ρουμάνος Ρέμος έβγαλε μια καλή κορώνα, αλλά είναι πολύ ζαχαρωμένος για μένα.


Ρωσία: Κλεμμένη μελωδία, από τον Ντίμα Μπίλαν, όμως με ένα εύρημα καθαρά Γιουροβιζιονικό, που θα δώσει πολλούς πόντους: Ανέβασαν στη σκηνή τον Γεβγένι Πλούστσενκο. Αυτό τα λέει όλα.

Ελλάδα: Για το τραγούδι δε θα πω τίποτα. Για τη Γιουροβίζιον, μια χαρά τραγουδάκι είναι. Για την Καλομοίρα, πάλι δε θα πω τίποτα. Ήταν όπως την περιμέναμε. Σέξι παιδούλα. Όμως η παρουσία είχε δύο ευρήματα: Το βιβλίο που ανοίγει και το φουστάνι που εξαφανίζεται. Ο Σέρβος σκηνοθέτης κατάφερε να μη δούμε ούτε το ένα, ούτε το άλλο.


Και τώρα, ψηφοφορία...

Update 00.07

Η ψηφοφορία τέλειωσε. Το ίδιο και ο Α ημιτελικός. Δυστυχώς, την Πέμπτη, θα έχουμε και Β ημιτελικό. Για τον μεγάλο τελικό πέρασαν οι χώρες με μπλε γράμματα. Θα συναντήσουν στον τελικό τις:

Βρετανία: Ένα βρετανικό συγκρότημα τραγουδάει ένα βρετανικό τραγούδι, που θυμίζει και λίγο σκα.

Γερμανία: Κάτι κακόφωνες νύφες, πάνω σε μια πασαρέλα, ταλαιπώρησαν τη μουσική.

Γαλλία: Το video clip με εξιτάρει για τη σκηνική παρουσία. Καλό τραγούδι, κεφάτο, να δούμε τι θα δούμε...

Ισπανία: Ξεχασμένος ροκαμπιλάς της κακιάς ώρας, κάτι φώναζε ότι θα γίνει στην Περαία (της Θεσσαλονίκης) στον Περαία (το γνωστό επίνειο της Αθήνας), θα σας γελάσω... Χα χα, σας γέλασα!

Σερβία: Άλλο ένα μοιρολόι, από καλύτερη φωνή, με καλύτερη σκηνική παρουσία από τις καρδούλες της χοντρούλας που πήρε την πρωτιά πριν έναν χρόνο. Λέτε;

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την Πέμπτη -καλώς εχόντων των πραγμάτων...

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2008

Νέο Blogoπαίχνιδο(και άπειρα κέφια)!


Παιχνιδάκια για παιδάκια, λοιπόν. Ως παιδί, χαρωπά τα δυο μου χέρια τα χτυπώ, αρπάζω πληκτρολόγιο και ρίχνομαι στο παιχνίδι:
Η Μαριλένα με κάλεσε. Ζητά να μάθει από πού βγαίνει η ονομασία του blog μου: Διαστήματα.
Κι εκεί που είπα "γράφε γάιδαρε", θυμήθηκα ότι "αυτό το είχα ξαναγράψει, ρε παιδιά"! Με μια έρευνα στο google, βρήκα το αρχικό ποστ και, επειδή διαπίστωσα ότι (ο πούστης) έχω χιούμορ, το παραθέτω
εδώ, αυτολεξί(εμ, φυσικά αυτολεξί. Αφού βάζω διαδικτυακό σύνδεσμο, ελληνιστί Link).
Το μόνο που έχει αλλάξει από αυτό το ποστ είναι η ηλικία της κόρης μου: Πατάμε τα 11! Από Σεπτέμβρη θα πηγαίνουμε στην 6η! Τρέμε γυμνάσιο!

Να εξηγήσω, επιπλέον, ότι η λέξη(Διαστήματα) με βολεύει. Όλη μου η ζωή ήταν ένα δ.ι.ασ.ΤΗΜΑ. Κενό, μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.
Η βρεφική ηλικία ήταν ένα διάστημα μεταξύ θανάτου και ζωής (το "γεννήθηκε δύο κιλά, στο βιογραφικό, δεν είναι λογοπαίγνιο).
Η νηπιακή ηλικία ένα διάστημα μεταξύ αρρώστιας και υγείας (πήγα, όλο κι όλο, 15 μέρες στο νηπιαγωγείο, αφού τις υπόλοιπες ήμουν άρρωστος. Σε αυτές, ήμουν αρκετά κωλόφαρδος για να συμπέσει η ... επίσκεψή μου με αυτήν του επιθεωρητή, ο οποίος διαπίστωσε ότι διάβαζα ανάποδα την εφημερίδα του, κάτι που θεώρησε θαύμα της φύσης. Του έκρυψα επισταμένως ότι μπορούσα, από εκείνη την ηλικία, να διαβάζω και σε καθρέπτη, γιατί φοβήθηκα ότι θα με πήγαινε στο τσίρκο. Στο κάτω κάτω της γραφής, όποιος ήθελε να με δει, ας περνούσε από το σπίτι).
Η ηλικία του δημοτικού ήταν ένα διάστημα η πρώτη, ένα η δευτέρα, ένα η τρίτη, ένα η τετάρτη και η πέμπτη... Ο πατέρας ήταν χωροφύλαξ. Είχε νυμφευθεί χωρίς την άδεια της υπηρεσίας. Για να τον ευχαριστήσει το ελληνικό δημόσιο, του πρόσφερε ταξίδια στις εσχατιές της ελληνικής γης: Κομοτηνή, Γιαννιτσά, Έδεσσα, Κορωπί, Νέα Ιωνία, Θεσσαλονίκη. Εκεί, μας παράτησε και συνέχισε για Ειδομένη (Κιλκίς). Από αυτήν μου την εμπειρία αγάπησα τα ταξίδια και τον έρωτα. Ήθελα να πάω τον αρχηγό της Χωροφυλακής γαμιώντας ως το Λονδίνο.

Γυμνάσιο. Ένα διάστημα από μόνο του. Γι αυτό έβαλε το χεράκι του ο τότε υπουργός Παιδείας Γ. Ράλλης. Το πρώτο διάστημα ήταν η α γυμνασίου: Έδωσα εξετάσεις γα το εξατάξιο γυμνάσιο. Αρρένων. Σκέτο. Λες και πηγαίναμε για παπάδες. Ή, στην Ιερατική Σχολή. Η φάπα από τους εξάρηδες (τους φοιτώντες την έκτην τάξιν του εξαταξίου Γυμνασίου) πήγαινε σύννεφο. Κάθε μέρα ένα (κενό) διάστημα μνήμης, από το βάρα-βράρα. Κι όταν δεν βαρούσαν εμάς, καντήλιαζαν τις πλαστικές μπάλες μας(για τους αδαείς: Καντηλιάζω=κλοτσάω με δύναμη προς τα ουράνια -κι όταν το τόπι ήταν πλαστικό [πού λεφτά για δερμάτινη τότε, όποιος είχε ήταν γόνος ευκατάστατης οικογενείας] έπαιρνε περίεργα φάλτσα, το έπαιρνε κι ο αγέρας και το έστελνε, κατά 99% στην ταράτσα, όπου η πρόσβαση ήταν απαγορευμένη).
Δεύτερη τάξη, δεύτερο διάστημα: Έγινε το εξατάξιο τριτάξιο. Και εγεννήθη Λύκειο. Εμείς τότε, το μόνο που ξέραμε ήταν το Λύκειο Ελληνίδων. Ελληνίδες, όμως, δεν είδαμε, καθότι εκείνα τα χρόνια (το πνεύμα και) η ηθική επέβαλαν να υπάρχουν, ακόμη, χωριστά σχολεία: Αρρένων και Θηλέων. Έτσι, στη δευτέρα γυμνασίου, έζησα ένα διάστημα μεταξύ εξαταξίου αρρένων και τριταξίου αρρένων.
Τρίτη γυμνασίου. Κι άλλο διάστημα. Αυτήν τη φορά δημιουργήθηκαν τα μικτά γυμνάσια. Έτσι βρέθηκα στο Μικτό Γυμνάσιο Τριανδρίας. Μάλιστα, η λειτουργία του ήταν ένα διάστημα από μόνη της: Επειδή δεν υπήρχαν σχολικά κτίρια, υπήρχαν, όμως, σχολεία-σφραγίδες, το σχολείο μου στεγαζόταν στο κτίριο της Τούμπας. Το μάθημα άρχιζε στη... μία μετά το μεσημέρι και τελείωνε στις πέντε. Όπως καταλάβατε, η τριπλοβάρδια στα σχολεία ήταν κάτι μόνιμο. Γι αυτό κι όταν ακούω γονείς, σε ρεπορτάζ, να διαμαρτύρονται για τη διπλοβάρδια αναρωτιέμαι πού πήγαιναν αυτοί σχολείο. Για όνομα! Χάθηκε ένα καλό ιδιωτικό; Κι αν δεν έχουν χρήματα, δε χάθηκε ο κόσμος! Ας πάρουν δάνειο!
Διάστημα στο διάστημα: Ο σεισμός της Σαλονίκης. Αυτό είναι ένα ποστ από μόνο του. Διάστημα στο διάστημα του διαστήματος: Δώσαμε εξετάσεις για να μπούμε από το γυμνάσιο στο Λύκειο (εδώ δώσαμε εξετάσεις από την Ε στη ΣΤ Δημοτικού. Το λύκειο θα μας ξέφευγε); Και το μεγαλύτερο και τρυφερότερο διάστημα: Ο Κωλόφαρδος Διαστήματας γνώρισε το σεξ (αυτό κι αν είναι ποστ από μόνο του- τόσο η γνωριμία, όσο και το ότι ήμουν ο μοναδικός της τάξης που είχε κάνει σεξ σ αυτήν την ηλικία. Το γεγονός ότι χρειάστηκε να περάσουν άλλα τρία χρόνια για να κάνω σεξ για δεύτερη φορά, ήταν μια ασήμαντη λεπτομέρεια)!
Η πρώτη τάξη του λυκείου ήταν άλλο ένα διάστημα. Άφησα το μικτό γυμνάσιο και βρέθηκα στο Α Λύκειο Αρρένων Τούμπας! Ο νομοθέτης επέμενε ότι στα λύκεια, αν γινόταν μικτά, θα προχωρούσαμε σε ομαδικά όργια στις τουαλέτες, τα γυμναστήρια, τα αποδυτήρια, τις τάξεις και τα γραφεία των καθηγητών.
Το διάστημα αυτό τελείωσε την επόμενη χρονιά, όταν άλλος νομοθέτης έκρινε πως ήμασταν αρκετά ώριμοι για να κάνουμε τα όργιά μας εκτός σχολείου. Έτσι θεσμοθετήθηκαν τα Μικτά Λύκεια και βρέθηκα στο Α Μικτό Λύκειο Τούμπας.

Για το διάστημα της πενταήμερης στην Κέρκυρα δε θα μιλήσω, για να μη θίξω υπολήψεις. Επίσης, για να μη βρεθώ με κανένα μαύρο μάτι, καθώς κάποιοι συμμαθητές μου έχουν ανακαλύψει το Blog και το διαβάζουν. Ό,τι έγινε, έγινε Θανάση. Εντάξει;

Ένα άλλο διάστημα, ήταν η σχολή. Διάστημα που με έστειλε στο διάστημα -όπως κι όλους, φαντάζομαι. Τα βιβλία "Η Αυτοκτονία σε Εννέα Απλά μαθήματα", "Η Φάρμα των Ζώων", "Ζολά", "Η Μάνα", "Το Κεφάλαιο", "Πολιτικά Συστήματα", "Η Δίκη", "Άκου Ανθρωπάκο", "Γυναίκες", "Ιστορίες του Αμβρόσιου Μπιρς", "Το Κοράκι", και "Η Δυστυχία του να Είσαι Έλληνας", αναλύθηκαν δεκάκις την ημέρα, και -ειδικά- τη νύχτα, με μοναδικό σκοπό την κατάληξη της κουβέντας στο αρχέγονο ερώτημα: "Υπάρχει Θεός", έτσι ώστε η βραδιά να κλείσει χωρίς απαντήσεις μεν, αλλά στο κρεβάτι δε.
Το μεγαλύτερο διάστημα ήταν ο κινηματογράφος. Θα ακολουθήσει ποστ, για να εξηγήσει πώς, από το "Σαλό 120 ημέρες στα Σόδομα" και το "Sweet Movie", φθάσαμε στον "Άρχοντα των Δακτυλιδιών" και τη "Λάμψη" (όχι του Φώσκολου! Την άλλη!)!!!
Κι ύστερα ήρθε το διάστημα μεταξύ φαντασίας και φαντασίας: Ο Ελληνικός Στρατός. Κι εδώ, πέσαμε στην εποχή των Αλλαγών: Πρώτα, αλλαγή στα πολιτικά πράγματα. Ανδρέας, ΠΑΣΟΚ και όποιος είχε χωροφύλακα συγγενή α βαθμού ήταν καταδικασμένος να περάσει 24 μήνες στα σύνορα(πάλι καλά. Άλλοι πέρασαν χρόνια στα ξερονήσια). Η κληρονομικότητα των ιδεών ήταν, ακόμη, ταμπού. Ευτυχώς, έπεσε αργότερα -επί Σημίτη- μαζί με το κράτος πρόνοιας. Νομίζω ότι έγινε κατανοητό το Διαστήματα.
Γενικώς, αυτά τα παιχνιδάκια της Blogόσφαιρας μου αρέσουν ιδιαίτερα. Χαρούμενοι και τρισευτυχισμένοι λέμε και κάτι για τον εαυτό μας (αν και μερικοί του δίνουν και καταλαβαίνει του συνδρόμου του καθρέπτου! Όπου σύνδρομο του καθρέπτη είναι, ευγενικώς, ο αυνανισμός).

Τώρα ειδικά για κάποιους (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε) το πράμα έχει παραπάει. Όμως επειδή είμαστε ΚΑΙ φανατικοί του Star, μας αρέσει η κλειδαρότρυπα, ακόμη κι όταν μας την προσφέρει ο ιδιοκτήτης του διαμερίσματος. Όσον αφορά τη σειρά μου, καλώ επισταμένως, τους:
november,
aggelo-x-aggelo,
Λαχανάκι
Αλεξάνδρα
Μάγια και
Σόφι
Για κάποιους άλλους, γνωρίζω. Και για τους υπόλοιπους, τους πρόλαβαν. Άντε! Ξεβρακω... εεεε... Αποκαλυφθείτε!

Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008

Η κακιά η ώρα - Επιστροφή

Ο Γιώργος καθόταν στον καναπέ της Άννας. Είχε ξαπλώσει, σχεδόν. Με τα πόδια ανοικτά, το ποτό –ένα κούμπα λίμπρε- στο χέρι και το άλλο χέρι στο ζωνάρι του παντελονιού. Άνετος. Πάντα αισθανόταν άνετα δίπλα της. Μέσα στο σπίτι της, ήταν σα να βρισκόταν στο δικό του σπίτι.
Η Άννα απέναντί του, στον άλλον καναπέ. Με τα πόδια μαζεμένα, σα γάτα. Στάση που έδειχνε πως ήταν σπίτι της, αλλά, ταυτόχρονα, πως κρατούσε μια στάση αμυντική απέναντι στον Γιώργο. Δεν έπινε τίποτα. Μόνον άκουγε:
«Εσύ εντάξει… Ξέφυγες. Γλίτωσες από αυτόν το μαλάκα, από το κύκλωμα, από όλες αυτές τις μαλακίες. Ξέφυγες, μια για πάντα…»
«Αν ήθελες, θα ξέφευγες κι εσύ»…


Απόψε έχει νέο επεισόδιο στην Κακιά την Ώρα, με ένα κλικ εδώ.

Ως γνωστόν, η Κακιά η ώρα, απέκτησε δικό της blog,εδώ.

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2008

Χα, χα... Σας γέλασα!

Έχει και ζόρι σήμερα... Εδώ.

Βρήκα τη λύση!

Και τι έγινε που αυξάνεται η βενζίνη, ή που απεργούν οι ιδιοκτήτες βυτιοφόρων; Εγώ τη βρήκα τη λύση!
Φύσα, φύσα οδηγέ,
για να τους περάσουμε
και να σε κεράσουμε
ένα παγωτό
-κι αύριο να έχεις
σαράντα πυρετό!

Σάββατο, 10 Μαΐου 2008

Νέο blogoπαίχνιδο


"Ιδιογράφως", μου είπαν. Και να τι βγήκε. Ανταποκρίθηκα στην πρόσκληση της Εύης. Και, με τη σειρά μου, καλώ
Νοέμβριο,
Ίρις,
Σόφη απ τη Τζαμάικα,
τη νεοφερμένη στα Διαστήματα Μαργαρίτα,
Μαριλένα (αν και νομίζω ότι, ήδη, έπαιξε) και
Τουλίπα.
Α! Αν δεν βλέπετε, καθαρά, τι γράφει το πόνημα, κάντε κλικ επάνω στη φωτό. Ξέρετε εσείς...

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Κυριακή, 4 Μαΐου 2008

Syndi Vs Madonna

Emo εναντίον trendy. Ροκάδες εναντίον καρεκλάδων. Ρόκερς εναντίον Mod. Μια ζωή, τα ίδια. Κάποιοι από εμάς, κοντράριζαν κάποιους από εκείνους.
Τη δεκαετία του ΄70, ίσως επειδή δεν βρίσκαμε κανέναν άλλον, οι οπαδοί του ροκ μαλώναμε μεταξύ μας. Συμφωνούσαμε στο ότι όλα ξεκίνησαν από τη νέγρικη μουσική, αλλά χωριστήκαμε σε ροκαμπίλια, μεταλάδες, κλασικροκάδες και χτυπούσαμε, ο ένας τον άλλον.
Ώσπου έγινε αυτό:


Κι άρχισε η διαμάχη. Καρεκλάς, ή ροκάς; Ο καρεκλάς ήταν ο εραστής της disco. Άσπρο μυτερό παπουτσάκι, παντελόνι σωλήνα, άσπρη κάλτσα του τένις, πουκαμισάκια, ανοικτόχρωμα κοστούμια και σκουρόχρωμα πουκάμισα, με γιακά τυρόπιτα. Κάτι σαν κι αυτόν:

Οι άλλοι, ήταν οι ροκάδες. Μπλου τζην παντελόνι, άσπρο, φαρδύ πουκάμισο, σανδάλια, μακρυά μαλλιά, τζην μπουφάν, ή δερμάτινα. Μέσο μεταφοράς, τα πόδια, ή η μοτοσικλέτα. Κάτι σαν κι αυτόν:

Διαφωνούσαμε συνέχεια, για τη μουσική, το ντύσιμο, το στιλ. Ποτέ δεν πιαστήκαμε στα χέρια. Εκτός από μία φορά. Και, όσο να σας φαίνεται περίεργο, ήταν, πλέον, στη δεκαετία του '80. Τότε που άρχισε η διαμάχη για το ποια ήταν καλύτερη. Αυτή;

Ή, μήπως, αυτή;

Η μία, είχε φωνή. Είχε σκέρτσο. Ήταν μπροστά από την εποχή της και δε δίσταζε να τσαλακώσει την εικόνα της. Ήταν καλλιτέχνης.

Η άλλη, όμως, ήταν σταρ. Είχε ύφος. Ήταν μπροστά από τους υπόλοιπους και δημιουργούσε την εικόνα της μέρα με τη μέρα. Ήταν και επιχειρηματίας, εκτός από καλλιτέχνης.

Το βλέπαμε από τότε. Αλλά ήταν αδύνατο να συμβιβαστούμε με αυτό που ερχόταν.

Συναντηθήκαμε, οι δύο παρέες, κατά τη διάρκεια μιας κοπάνας, στην παραλία. Εμείς, ξαπλωμένοι στο γρασίδι, με ένα κασετόφωνο να παίζει Sultans of Swing. Διαφωνούσαμε αν τ άκουσμα ήταν πιο κοντά στον JJ Cale ή στον Eric Clapton. Εκείνοι περνούσαν για να πάνε σε παραλιακή καφετέρια. Διαφωνούσαν για το αν οι Spandau Ballet ήταν συνέχεια των μαύρων soul συγκροτημάτων, ή είχαν γεννηθεί μέσα από τα στούντιο, όπως οι Supermax, οι Santa Esmeralda και ο Πατρίκ Χερναντέζ.

"Σιγά μην έχουν σχέση οι SB με τις μαλακίες σας" είπε κάποιος από εμάς κι η κουβέντα φούντωσε. Πήγε στις γυναικείες φωνές. Εμείς υπερασπιζόμασταν την Κρίσι και την Blondie κι εκείνοι την Ντόνα και την Diana Ross. Και φθάσαμε στη Madonna και την Loper. Υπερασπίστηκαν τη Madonna. Άλλο που δε θέλαμε.

"Σιγά το παρτσακλό", ήταν η βαριά κουβέντα, που δεν τη σηκώσαμε. Πούστηδες και παλικάρια, γίναμε μαλλιά κουβάρια.

Το αποτέλεσμα; Ήρθε η αστυνομία, ειδοποιήθηκαν οι γονείς μας κι ήρθε στο... φως της δημοσιότητας η ομαδική κοπάνα. Εισπράξαμε μια πενταήμερη αποβολή, που ήταν όλη δική μας. Δώσαμε ραντεβού στα μπιλιάρδα στο Δίον, στην Τούμπα (εμείς) και στα μπιλιάρδα στο γήπεδο του ΠΑΟΚ (αυτοί). Εμείς βάλαμε στο τζουκ μποξ το Angie των Rolling Stones, για να ξεχάσουμε κι εκείνοι το One, two three four, gimme some more, κάποιων που δε θυμάμαι πώς τους λένε για να το ξεπεράσουν.

Αφού τα συζητήσαμε, μέσω σταθερών τηλεφώνων (τότε δεν υπήρχαν καν τηλέφωνα με κουμπιά, αλλά με εκείνο το πλαστικό, στρογγυλό καντράν), αποφασίσαμε να βρεθούμε στον Τάφο (άλλα μπιλιάρδα, στην Π. Π. Γερμανού, υπόγα του κερατά, όπου κατέβαινες δεκάδες σκαλιά, με ντεκόρ την αφίσα ενός... τάφου, ώσπου να φθάσεις στο πνιγμένο από τους καπνούς μπιλιαρδάδικο), μέρος ουδέτερο, για να τα πούμε -και να τα βρούμε. Τους καλέσαμε στο "Λούκι" για μπίρα και μας κάλεσαν στην Golden Gate για μαρτίνι. Λίγο πριν δώσουμε τα χέρια, κάποιος είπε:

"Ρε παιδιά, ποια είναι πιο ροκ; Η Hynde ή η Blondie"; Σε δέκα λεπτά, είχαμε γίνει σα φίδια που κάνουν έρωτα. Έχετε δει φίδια να κάνουν έρωτα; Ε, έτσι είχαμε γίνει. Αυτήν τη φορά, όμως, δεν ήρθε η αστυνομία. Το μαγαζί είχε "προστασία" και βρεθήκαμε στο level zero σε χρόνο DT.

Τότε ήταν που αποφασίσουμε να κόψουμε τους καβγάδες και να ακούμε, μια φορά τη βδομάδα εμείς Abba κι αυτοί Deep Purple. Έναν μήνα μετά, είχαμε ανακαλύψει το Fernando κι αυτοί το Smoke on the water. Κι έπειτα, οι ήχοι μπερδεύτηκαν. Μας πήρε η μπάλλα του Johnny Rotten, ώσπου σκάρτεψε κι αυτός, γέρασε η Dione Warwick και μείναμε, ροκάδες και καρεκλάδες, ορφανοί. Ευτυχώς, εμείς ανακαλύψαμε το Ρασούλη κι εκείνοι τον Βοσκόπουλο. Κι έτσι, οι καβγάδες συνεχίστηκαν. Αλεξίου ή Σακελαρίου; Λάθος μας. Ήταν σα να έπρεπε να διαλέξεις ανάμεσα σε Στέλιο (Καζαντζίδη)...

...και Άγγελο (Διονυσίου).

Τελικά, η ιστορία αποφάσισε. Εσείς;

Σάββατο, 3 Μαΐου 2008

Παραπήγε το κακό!

Αδιανόητο! Είχα σκοπό να ποστάρω κάτι ευχάριστο, αλλά μετά το σημερινό, δεν έχω καμία όρεξη!
Για όσους δεν ξέρουν τι συνέβη, μπορούν να το πληροφορηθούν εδώ:
Δεν έχω λόγια... Μια ζωή χάθηκε έτσι, στο τζάμπα. Ένα κλεφτρόνι, ίσως υπό την επήρρεια ναρκωτικών, άρρωστο, κατάφερε να ξεφτιλίσει την Αστυνομία και να πάρει μια ζωή: Άρπαξε το υπηρεσιακό περίστροφο ενός αστυνομικού, έκλεψε περιπολικό, κράτησε ομήρους τα μέλη τετραμελούς οικογένειας και εκτέλεσε οδηγό του ΟΑΣΘ!
Και σα να μην έφθαναν όλα αυτά, οι αστυνομικοί άφηναν το πτώμα του άτυχου οδηγού αιμόφυρτο, στο λεωφορείο, σε απόσταση 50 μέτρων από τις δύο κόρες και τη γυναίκα του, επειδή... καθυστερούσαν να βρουν ιατροδικαστή! Κι οι επίσημες ανακοινώσεις έγιναν τρεις ώρες μετά τη σύλληψη του δράστη...
Η ενέργεια του υφυπουργού Εσωτερικών Παν. Χηνοφώτη, να θέσει σε διαθεσιμότητα τέσσερις αστυνομικούς και δύο διοικητές αστυνομικών τμημάτων, ήταν αυτονόητη. Ελπίζω, να αποδοθούν ευθύνες -γιατί υπάρχουν- και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπεύθυνοι για αυτήν την ξεφτίλα και τον άδικο χαμό ενός οικογενειάρχη.
Η παραδοχή, από μέρους του διευθυντή Ασφαλείας Θεσσαλονίκης, Δημήτρη Παπαδόπουλου, ότι έγιναν πολλά λάθη, δείχνει, τουλάχιστον, ντομπροσύνη. Να περιμένουμε το επόμενο βήμα;

Οι μέρες και οι... νύχτες

Για Παγκόσμια Ημέρα ξεκίνησε, αλλά βγήκε νύχτα:

http://aspropoulis.blogspot.com/2008/05/blog-post_03.html