Κυριακή, 17 Μαΐου 2009

Πρωτιά στη Νρβηγία

Τελικά, η Νορβηγία ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού. Συμπαθητικό τραγουδάκι, καλή φωνή, γλυκειά φατσούλα, καλή σκηνική παρουσία. Μια χαρά χαρούλες, δηλαδή.
Ο Σάκης δεν τα κατάφερε. Εδώ που τα λέμε, δεν άξιζε και παραπάνω.
Η αγαπημένη μου Γαλλία και η Βρετανία, επίσης. Ε, να μη ζητάμε πολλά από ένα πανηγυράκι όπως η Γιουροβίζιον.

Και του χρόνου.

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

25. Ισπανία

Φύλακας σε ναζιστικό στρατόπεδο η αοιδός, ό,τι πρέπει για το Φιξ. Ή για το μαγαζί του Ρέμου, στην Αθήνα.

24, Φιλανδία

Με κούρασαν... Μου πιάστηκε κι η ψυχη πότε θα τους φύγουν οι φωτιές απ τα χέρια, να γίνει καμία ζημιά... Θα φροντίσω να τους ξεχάσω...

23. Ενωμένο Βασίλειο

Το πιο ολοκληρωμένο τραγούδι του διαγωνισμού. Για να δούμε...

22. Ρουμανία

Μέχρι και τη χορογραφία της Παπαρίζου αντέγραψαν οι Ρουμάνοι. Τι να πει κανείς, για το φουστάνι της αλληνής...

21. Ουκρανία

Στον Καλιγούλα οι στριπτιτζούδες είναι και πιο όμορφες και πιο φθηνές και κάνουν και καλύτερα κόλπα.

20. Νορβηγία

Καλός ο Νορβηγός. Καλό και το δοξάρι, που λέει κι ο Μητροπάνος.

19. Αλβανία

Εκείνο το μπλε σπερματοζωάριο, πίσω από τη ροζ πριγκίπισσα τι ακριβώς παριστάνει;

18. Τουρκία

Η Παπαρίζου της Τουρκίας! Ό,τι και ναμου λένε, η Χαντισέ χόντρινε. Στον προκριματικό της Τουρκιας ήταν καλύτερη. Και γι αυτήν, όπως για την Αζέρα κυρία έχω την ίδια απορία: Το τραγούδι πότε αρχίζει;

17. Γερμανία

Βγήκε ένας, δεμένος με κάτι αλυσίδες 8 νούμερο. Προφανώς κάποιοι τον είχαν αιχμάλωτο, δεμένο αλλά τους ξέφυγε. Όσο για την κυρία στο φόντο, χτύπα με με το σαμπό, να ανεβούμε τον γκρεμό.

16. Δανία

Εμένα μου άρεσε. Σοφτ Ροκ, δε λέω. Αλλά αν το τραγουδούσαν οι Coldplay, θα το καταπίναμε αμάσητο. Γιατί να μην το καταπιούμε και τώρα; (Δύσκολο βράδυ για τον Σάκη)...

15. Εσθονία

Τελικά είναι καλό τραγούδι

14. Μάλτα

Στη Μάλτα φαίνεται ότι δεν υπάρχει άλλη τραγουδίστρια. Διαφορετικά δεν μπορώ να καταλάβω για ποιο λόγο ξανάστειλαν, για 25η χρονιά, την Κιάρα. Ούτε η Μέριλ Στριπ δεν πήγε, άπατη, τόσες φορές στα Όσκαρ. Ομολογώ, πάντως, ότι έχει καταπληκτική φωνή, η ευτραφής Σικελή.

13. Μολδαβία

Το μάθαμε πια... Όποτε δούμε τραγουδίστρια ντυμένη σα παραδοσιακό κουρτινάκι - σεμεδάκι, θα είναι από τη Μολδαβία. Το πάντρεμα της παράδοσης με σύγχρονους ρυθμούς είναι δύσκολο κι επικίνδυνο πράγμα.

12. Βοσνία - Ερζεγοβίνη

Ο μικρός τυμπανιστής. Δεν μου έμεινε τίποτε άλλο από την εμφάνιση και το τραγουδι.

11. Αζερμπαϊτζάν

ΤΟ πλάσμα! Θεϊκό κορμί, υπέροχο πρόσωπο, τσαχπίνικα μάτια... Τι είπατε; Το τραγούδι; Ποιο τραγούδι; Τραγουδησε κι όλας;

10. Ρωσία

Και μετά ήρθαν οι Καρυάτιδες... Με τατουάζ. Χωρίς φωνή. Αγάλματα. Και για όσους ξέχασαν τα κυάλια τους υπάρχουν και οι γιγαντοοθόνες...

9. Αρμενία

Ο Οιδίποδας τώρα θα βγάλει τα μάτια του ή μετά;

8. Ελλάδα

Σάκηηηηηηηη!!!!!!!!!

7. Ισλανδία

Θεέ μου! Η Ιαλανδία έστειλε την Μπάρμπι στη Γιουροβιζιον! Φαντάζομαι θα ειναι η αγαπημένη της 12χρονης κόρης μου Καλή φωνή η 18χρονη Γιοχάνα, αλλά τέτοια τραγούδια έχουμε ακούσει με τη σέσουλα.

6. Πορτογαλία

Ένα γρήγορο φάντο από την Πορτογαλία. Γέμισε χρώμα η σκηνή, έγινε ένα τεράστιο καρουσέλ. Μόνο που περίμενα την έκφηξη αλλά δεν ερχόταν... Στα θετικά η γλώσσα.

5. Κροατία

Τενόρο (τον Ιγκόρ Τσουκρόφ) έστειλε η Κροατία. Για μπουζουξίδικο στην παραλιακή είναι ό,τι πρέπει. Στα θετικά ότι τραγούδησαν στη γλώσσα τους και διάλεξαν ένα τραγούδι στο γνωστό σερβο-κροάτικο στιλ.

4. Σουηδία

Βρε τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει... Λίγο τους λαρυγγισμούς του Brian ENo, λίγο... Δε μου έρχεται... Περίερηγη φωνή. Με ξένισαν οι κυρίες με τις μονόφθαλμες μάσκες.

3. Γαλλία

Μια από τις καλύτερες φωνές της, έστειλε η Γαλλία στο διαγωνισμό. Την Πατρίσια Κάας, με το "Έπρεπε να το κάνω". Υπέροχη φωνή, λιτή παρουσία. Στο σπίτι βλέπουμε το διαγωνισμό με παρέα κι όσο τραγουδούσε δεν ακουγόταν άχνα!

2. Ισραήλ

Συμπαθητικό τραγουδάκι, ακόμη πιο συμπαθητική ιδέα. Πρέπει να υπάρχει κι άλλος δρόμος. Είναι και προβοκατόρικος ο τίτλος, θα πάρει τις ψήφους της επιτροπής και θα πατώσει από τον κόσμο.
By the way, τα τενεκέδια γιατί τα χτυπούσαν οι τραγουδίστριες;

1. Λιθουανία

Και φωτιές καταπίνω... Ο Λιθουανός μας τραγούδησε το Σάσα σονγκ. Ούτε το όνομα του θυμάμαι, ούτε τη μελωδία...

Αρχή του πανηγυριού

Με τον περσινό νικητή να τραγουδά άρχισε η εφεινή Γιουροβίζιον. Σαφώς καλύτερη η σκηνική παρουσία, πιο μελετημένη και πιο ακριβή... Τα λέμε με τα ραγούδια...

Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Η παράστασή μας έλαβε τέλος...


...αβάντι μαέστρο, έναν Καλαματιανό!
Κι έπιανε, με το μακρύ του χέρι, το Κολητήρι, με το άλλο, το μόνιμα κολλημμένο στα πλευρά τον Χατζηαβάτη, κρατούσε τη δέουσα απόσταση από τον μπάρμπα του το Γιώργο (γιατί το χέρι του βλάχου ήταν βαρύ) κι έριχνε έναν χορό. Τσαλακώνοντας την παροιμία που θέλει το νηστικό αρκούδι, να μη χορεύει.
Το βράδυ του Σαββάτου έριξε τον τελευταίο του χορό. Έπιασε, από το χέρι, τον ήρωά του, αυτόν που του έδινε ζωή και φωνή πίσω από τον μπερντέ, έπιασε με το άλλο το Θεό και χόρεψε. Χόρεψε τον τελευταίο του Καλαματιανό. Από δίπλα, σιγοντάριζε το Κολητήρι, ο σιορ Διονύσιος, ο Σταύρακας, ο Μορφονιός. Παραμέρισε ο Βεληγκέκας, κάθισε όρθιος δίπλα στον πασά κι άφησαν τον Ευγένιο να ρίξει αυτόν το χορό με τους ήρωές του. Εκείνο το βράδυ χόρευε η παρέα του Σπαθάρη. Κι οι κατακτητές, δεν είχαν θέση ανάμεσά τους.
Κι όταν τέλειωσαν τα όργανα, ο Ευγένιος, έκλεισε πονηρά το μάτι στη Βεζυροπούλα, αποχαιρέτησε την Καραγκιόζενα μ ένα φιλί στο μέτωπο κι έφυγε. Πήγε να συναντήσει το Μεγαλέξανδρο, που αναστήθηκε για να σκοτώσει το Καταραμένο Φίδι. Να στήσουνε στον παράδεισο μπερντέ, να ανάψουν τα φώτα και ν' ακουστεί εκείνη η υπέροχη μουσική κι η φωνή του ατέλειωτου Έλληνα:
"Ε, ρε γλέντια"!
Γλέντια ατέλειωτα θα κάνεις Ευγένιε στον Παράδεισο. Γιατί στον Παράδεισο βρίσκεσαι. Εκεί που μ΄ έστελνες παιδάκι, όταν, ανάμεσα σε παράσιτα, άκουγα από την Έδεσσα, με το λαμπάτο ραδιόφωνο Φίλιπς, το Ραδιοφωνικό Σταθμό Φωκίδας, κάθε βράδυ στις 7, με τις ιστορίες σου. Στον παράδεισο μ' έστελνες παιδάκι, όταν τρύπωνα από ένα χάσμα στην περίφραξη της Έκθεσης, κάθε Σεπτέμβριο, για να σε δω και να σ΄ ακούσω στη σκιά του Πύργου του ΟΤΕ. Στον παράδεισο μ΄έστελνες, όταν παιδάκι, έκοψα τις πρώτες μου φιγούρες, έστησα το σεντόνι στα πόδια του τραπεζιού, έβαλα από πίσω το φως του γραφείου μου (πήγαινα, ήδη, έκτη Δημοτικού) και φώναξα τη γειτονιά να τους παίξω το "Ο Καραγκιόζης Βαρκάρης".
Σ ευχαριστώ και -να ΄σαι σίγουρος- δε θα σε ξεχάσω.