Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007

Ενημέρωση 2



Έχουμε και νέο επεισόδιο στις Σκέψεις του Καφέ. Η Πελαγία στο Παρίσι. Το μεγάλο μυστικό του Σπύρου. Το τηλεφώνημα στη Μόρφω:

Το συλλογισμό της τον διέκοψε το χτύπημα του τηλεφώνου.
«Ποιος να ΄ναι απογευματιάτικα»;
Καθώς αναρωτιόταν, σηκώθηκε με αργές κινήσεις και πήγε προς το τηλέφωνο.
Η αλήθεια είναι ότι το τηλέφωνό της δε χτυπούσε και τόσο συχνά, πια. Πού και που τη θυμόντουσαν κάποιες από τις φίλες της και καμία συγγένισσα. Ακόμη πιο σπάνια τη θυμόταν η ανιψιά της. Ο μόνος νέος άνθρωπος που μπαινόβγαινε, έστω στη χάση και τη φέξη, στο σπίτι της. Ήθελε ν ακούσει έναν άνθρωπο…





Αν θέλετε να μάθετε ποιος ήταν στο τηλέφωνο και τι έγινε με το ταξίδι της Πελαγίας στο Παρίσι, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ.

Ενημέρωση 1

Έχουμε εξελίξεις στο "Ζόρι":

Δεν ξέρω τι να κάνω. Η Κατερίνα ξαναπίνει. Όχι με τον τρόπο που έπινε παλιά. Καμία σχέση με τα απίστευτα μεθύσια, με τα οποία χανόταν. Απλά, έχω την υποψία ότι, το βραδάκι, μετά τη δουλειά, πίνει κανένα ποτηράκι.
Δεν έχω καμία απόδειξη.
Ή, μάλλον, ως την Πέμπτη, που είχε ρεπό, δεν είχα. Εκείνο το βράδυ, γυρνώντας από τη δουλειά, απέκτησα.

Λεπτομέρειες για ό,τι έγινε την Πέμπτη, διαβάζεις αν κάνεις κλικ εδώ.

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2007

Δώσε το τηλεκοντρόλ!

Και τώρα, όλη η αλήθεια! Να πως ξεκίνησε η Ακατάσχετη Σειρά Πτωμάτων!



Ναι, κυρίες και κύριοι! Το πρώτο ερέθισμα για τον Diastimata, ήταν αυτό! Ο Στιβ Μαγκάρετ και η εντολή στον υφιστάμενο Ντάνι:
Book them in Dunny!
Ή, κάπως έτσι, τέλος πάντων, γιατί είμαστε και μιας ηλικίας και δε θυμόμαστε καλά. Τις περιπέτειες, όμως, τις θυμόμαστε.
Αυτή ήταν και η πρώτη επαφή με τις αστυνομικές σειρές. Ασπρόμαυρη τηλεόραση, αγωνία, σπόρια και η φωνή του πατέρα:
"Διάβασες; Πρώτα να διαβάσεις και μετά να τα δεις αυτά"!
Μετά, έρχονταν οι αντιρρήσεις της μάνας:
"Δεν κάνει να βλέπει τέτοια πράγματα το παιδί. Αγριεύεται"!
Και το παιδί, ήταν ακόμη παιδί. Μαθητής του δημοτικού. Μόνον που αυτά τα πράγματα τον γοήτευαν. Κι από το Hawaii 5-0 περάσαμε σε άλλα...
Εκεί, όμως, που το πράγμα ξέφυγε από τον έλεγχο, ήταν με αυτό:




Ξαφνικά, η οθόνη γέμισε πληρωμένους μπάτσους, οι κακοί μπερδεύτηκαν με τους καλούς, ο ακέραιος-αδέκαστος διοικητής του τμήματος βρισκόταν μπλεγμένος, ήταν χωρισμένος κι αγαπούσε την Βερόνικα Χάμελ -τη βοηθό του εισαγγελέα. Μια σχέση που, σίγουρα, δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί political correct.
Η σειρά Hill Street Blues άλλαξε τα δεδομένα για το πώς βλέπαμε τις αστυνομικές σειρές. Όπως τα δεδομένα τα άλλαξε κι αυτό:



Είτε επειδή ο Μπρους είχε -ακόμη- μαλλιά, είτε επειδή η Σίμπιλ μας γοήτευε κι ας πατούσε, για τα καλά, τα τριανταφεύγα, είτε επειδή είχαν χημεία οι δυο τους, είτε επειδή καταρρίπτονταν ο μύθος του μπάντι-μούβι, με τους δύο άνδρες που μοιράζονται τα πάντα, από δουλειά ως γκόμενα, είτε επειδή περιμέναμε πότε, επιτέλους, θα τη φιλήσει, το βλέπαμε το Moonlighting.
Βλέπαμε, όμως, κι άλλα. Ώσπου ήρθε αυτό:



Στεναχωρεθήκαμε όταν τελείωσε το Law and Order. Είχε δώσει μια νέα πνοή στις αστυνομικές σειρές. Καταπληκτικό, γρήγορο μοντάζ, μοντέρνοι διάλογοι, ήρωες που "λερώνονται" κι άλλοι που μένουν ακέραιοι, εύκολα μπέρδευες τους καλούς με τους κακούς. Ευτυχώς, υπάρχουν και τα dvd!
Για το τέλος, όμως, σας άφησα αυτό:



Θα προτιμούσα, βέβαια, το σήμα των πρώτων επεισοδίων. Με τον κάπτεν Κερκ κι όχι τον Ζαν Λικ Πικάρ. Αλλά ο συγκεκριμένος... καπετάνιος, έδωσε μια νέα ώθηση στη σειρά. Στη σειρά των φανατικών. Των τρέκις.
Κυρίες και κύριοι, χαμηλώστε τα φώτα του σαλονιού. Ανεβάστε την ένταση στην τηλεόραση. Η παράσταση αρχίζει!

Τρέχουμε τώρα!

Κορυφαία διαφήμιση της Nike!
Είπα να ευθυμήσουμε λίγο, επειδή το τελευταίο χρονικό διάστημα κάνουμε λες κι έπεσαν έξω τα καράβια μας, ειδικά μετά τις 16 του μήνα.
Λοιπόν, κλικ στο play κι απολαύστε:




Αλλά, ρε παιδί μου, τόσο τρέξιμο για λίγο κέτσαπ; Χάθηκε ένα κουταλάκι μαγιονέζα;

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007

Αφιερωμένο

Είχα υποσχεθεί ένα τραγούδι που να ταιριάζει στο τελευταίο ποστ του Δηλητηριώδους Νοεμβρίου. Το βρήκα και το αφιερώνω:



Να με συγχωρέσουν οι οπαδοί, αλλά το θεωρώ το καλύτερο τραγούδι των Σκαθαριών. Περιλαμβάνεται στο Abbey Road και δείχνει πόσο μεστό ήταν, πλέον, το παίξιμο και η σύνθεση του συγκροτήματος. Εμένα μου το ΄μαθε η Κατερίνα. Κι ομολογώ ότι.... κόβω φλέβες ακόμη και τώρα.

ΟΚ Νοέμβριε;
Και μη θεωρήσεις ότι το λέω εγώ σε ΄σένα. Ξέρεις ποιος σε παρακαλάει -συνήθως. Το ρεφρέν (She's so heavy) ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Δώσαμε! Δώσαμε!

Ναι, είναι γεγονός! Ταρατατζούμ! Ταντάχ! Το νέο επεισόδιο των Σκέψεων του καφέ:

Καθόταν απέναντι από το φλιτζάνι της. Σκεφτόταν αν ήταν πρέπον να το γυρίσει, για να το διαβάσει μετά. Αλλά έτσι; Μόνη της; Δεν της έκανε κέφι.

Αχ, πόσες και πόσες φορές δεν έλεγε τον καφέ στις φιλενάδες της; Ακόμη και στην Πελαγία. Γιατί κι εκείνη, όταν είχε ζόρια, άνοιγε την πόρτα της αυλής της και, μια και δυο, διέσχιζε το δρόμο και βρισκόταν στην αυλή της Μόρφως.
«Μόρφω; Πού είσαι ευλογημένη»;
Σα να άκουγε τη φωνή της… Να! Λες και ήταν τώρα δα, που δεν υπήρχαν πολυκατοικίες στην κατηφόρα της εκκλησίας κι ήταν τα σπίτια τους, το ένα απέναντι από το άλλο. Τότε που η μία δεν ήθελε να δει την άλλη, αλλά όποτε είχαν τους καημούς τους, έβρισκαν μια δικαιολογία, πότε ότι ήθελαν λίγο αλεύρι, πότε ότι τους είχε τελειώσει ο καφές και δρασκέλιζαν η μία το κατώφλι της άλλης.
Να τηνα, η Πελαγία! Ξαναπέρασε το κατώφλι της!
«Εδώ! Εδώ έλα! Στην κουζίνα»!


Τη συνέχεια, για το τι έγινε στην κουζίνα, μπορείτε να τη βρείτε με ένα κλικ εδώ.

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2007

Δευτέρα...


Ο Κώστας σηκώθηκε ιδιαίτερα προβληματισμένος από το κρεβάτι. Προχώρησε στο μικρό χώρο, που είχε διαμορφώσει ως γραφείο, με τον υπερυπολογιστή (ό,τι πρέπει για διαδικτυακά παιχνίδια) και την τεράστια TFT οθόνη.
Συνδέθηκε με το υπουργείο Εσωτερικών. Η ADSL των 10gbps έκανε το θαύμα της. Οι σελίδες έτρεχαν σε φρενήρεις ρυθμούς.
Είδε τις έδρες: 152. Χαμογέλασε. Τώρα θα τους κρατούσε
καλύτερα κοντά του.
"Όποιον φεύγει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος", ψιθύρισε. Πάντα πίστευε στη ρήση του θείου Βαγγέλη.

Το μάτι τ
ου έπεσε στο ποσοστό της αποχής. Δηλαδή, όχι ακριβώς στο ποσοστό της αποχής, αφού το υπουργείο είχε φροντίσει να μην υπάρχει, αλλά στο ποσοστό της συμμετοχής. Κοντά στο 75%. Αντέστρεψε το ποσοστό γρήγορα. Πάνω κάτω, 25%. Ένας στους τέσσερις, δηλαδή! Ένας στους τέσσερις δεν πήγε. Άντε να έχει ανάμεσά τους παππούδες, γιαγιάδες, ΑΜΕΑ, αλλά πόσοι να ΄ναι αυτοί; Οι υπόλοιποι είπαν "πάω για ψάρεμα".
Το σκέφτηκε καλά. Μετά πή
ρε τηλέφωνο τον Γιάννη.
"Έλα, εγώ είμαι... Ποιοί δεν μπήκαν";

Άκουσε με προσοχή τον Γιάννη να του απαριθμεί ονόματα. Έβγαλε ένα μπλοκάκι και σημείωνε. Αυτή, τέλος. Εκείνη μέσα. Εκείνος να γίνει πρόεδρος, για να ησυχάσει. Αυτός ο νέος τα πήγε καλά, μέσα. Αυτό το υπουργείο δε χρειάζεται, σβήστο. Όσο του μιλούσε ο Γιάννης, έσβηνε υπουργεία και ονόματα. Κι έβαζε άλλα. Έκλεισε το τηλέφωνο και κοίταξε το μπλοκάκι του.

"Ωραία! Έτοιμος για τον Κάρολο", είπε.
Ξανακοίταξε τα ποσοστά στην οθόνη. Εκείνη τον πλησίασε αργά-αργά, από πίσω. Νωχελικά, πέρασε τα χέρια της στο
λαιμό του. Την κοίταξε και χαμογέλασε.
"Κοιμήθηκες καλά";
"Υπέροχα. Εσύ";

"Κοιμήθηκα αργά. Ή, μάλλον, νωρίς. Νωρίς το πρωί".
"Και με το που
σηκώθηκες κόλλησες στο κομπιούτερ";
Χαμογέλασε και πάλι. Του άρεσε που τον μάλωνε. Έδειχνε ενδιαφέρον. Αλλά είχε δουλειά. Έπρεπε να σκεφθεί τι σήμαινε εκείνο το 25%. Και το άλλο, το 1,5, που πήγε στο Γιώργο. Αν κι αυτό δεν τον στεναχωρούσε
ιδιαίτερα. Δεν πίστευε ποτέ ότι αυτό ήταν δικό του.
Σκέφτηκε για λίγο ακόμη. Του φαινόταν απλά: Του είπαν να προχωρήσει, άρα θα προχωρήσει. Θα τηρήσει όσα υποσχέθηκε. Οι δεσμεύσεις, δεσμεύσεις. Αυτήν τη φορά δεν
έπρεπε να τις αφήσει πίσω. Θα άλλαζε τους αποδοκιμασμένους. Αυτά έπρεπε να κάνει. Αλλά πρώτα είχε ραντεβού με τον Κάρολο.

--------------------



Ο Γιώργος δεν είχε κοιμηθεί καθόλου. Εκείνη έκανε ότι κοιμόταν, για να τον αφήσει στις σκέψεις του. Δεν είχε κλείσει καθόλου το κομπιούτερ. Τα μάτια του ήταν κόκκινα. Σκεφτόταν.
Ο Κώστας του είχε υποσχεθεί ότι αν άφηνε, πίσω του, τις Σουηδίες και τους πολιτικούς πολιτισμούς, θα χα
μογελούσε σήμερα το πρωί. Ο Κώστας δεν τα είχε καταφέρει. Δεν είχε το χρόνο; Ή, μήπως, τον είχε προδώσει;
Σκεφτόταν αν ήταν σωστό αυτό π
ου είχε κάνει. Με το που ήρθαν τα πρώτα μηνήματα, κοίταξε τη φωτογραφία του πατέρα του, χάιδεψε την πίπα και την πένα του κι αντέδρασε όπως ο παππούς του:
"Αν έχετε τα κότσια, ελάτε στη βάση. Ζητήστε το χρίσμα από εκεί. Από κάτω"!
Αυτά είπε στο τηλέφωνο. Κι έφυγε για το γραφείο, βροντώντας πόρτες και παραθύρια.
Ο Βαγγέλης τριγυρνούσε στο Ζάππειο, ψάχνοντας την είσοδο
. Δεν τη βρήκε και μίλησε στο περιστύλιο. Ήταν έτοιμος. Αυτό σκεφτόταν. Ήταν έτοιμος. Ο Βαγγέλης το ήξερε, το περίμενε. Ήταν η ώρα του. Ή τώρα, ή ποτέ.
"Ας έρθει, λοιπόν, στη βάση", μουρμούρισε.

Έπειτα, χώθηκε στην πικέ κουβερτούλα, δίπλα της. Το πρωί είχε πολλά τηλέφωνα να κάνει. Τα στελέχη, ως χθες φίλοι του, σύντροφοι, ήθελαν νίκη, για να κρατήσουν τις καρέκλες τους.
Ο Άκης, χρόνια υπουργός, ωραίος, ιστορικό στέλεχος, είχε χάσει τη δική του. Είχε περάσει στους πρώην. Πρώην υπουργός, πριν τέσσερα χρόνια. Τώρα, πρώην βουλευτής. Στις επόμενες εκλογές θα ήταν ένας απλός πρώην... πρώην. Καταλάβαινε
ότι και οι υπόλοιποι αυτό φοβόντουσαν. Θα είχαν, όμως, τα balls, να ζητήσουν την ευρεία κοινωνική συναίνεση;
Χαμογέλασε
ευχαριστημένος κι έκλεισε τα μάτια. Είχε αντιδράσει σαν παιδί του μπαμπά του κι εγγόνι του παππού.

----------------------------------

Η Αλέκα πετούσε στον έβδομο ουρανό. Κι ας ήταν μεγάλες οι ευθύνες. Από παιδί, ένα πράγμα κατάφερνε: Να σηκώνει το βάρος των ευθυνών της και να τα καταφέρνει. Αυτό θα έκανε και τώρα.
"Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα", μουρμούρισε κι ανακάτεψε το φαγητό στην κατσαρόλα. "Σε πέντε λεπτά τρώμε", φώναξε! Ήταν περασμένες μία...


---------------------------------



Ο Αλέκος έκανε ποδήλατο εδώ και μισή ώρα. Ακίνητος, μέσα στην κίνησή του, στην κρεβατοκάμαρα του σπιτιού του. Σκεφτόταν και έκανε πετάλι...
Εντάξει. Τον είχαν εμπιστευτεί. Όλοι αυτοί οι διαφορετικοί, τον είχαν στηρίξει. Όχι τόσοι, ό
σοι περίμενε. Το +1,5% δε σκότωνε τον δικομματισμό. Και οι κινήσεις του Βαγγέλη και του Γιώργου, ήταν επικίνδυνες. Αν πετύχαιναν, θα τον έκαναν μια θλιβερή παρένθεση.
"Η αριστερή παρένθεση", μουρμούρισε και χαμογέλασε πικρά.

Το είχε πει, στην ομιλία του το βράδυ. Ήταν μια δοκιμή. Και δεν είχε ιδέα πώς να κατέληγε σε μια πετυχημένη δοκιμή. Δε θα αρκούσε, πλέον, να κραυγάζει. Θα έπρεπε να εργαστεί.
Ίδρωσε περισσότερο τώρα. Έψαξε την πετσέτα του και σκούπισε το μέτωπό του. Έπρεπε να κάνει μπάνιο, να αλλάξει και να φύγει για το γραφείο. Είχε αργήσει...



-----------------------------------------



Ο Γιώργος δεν ήξερε τι να κάνει.
Κοιτούσε ώρες τώρα το εικόνισμα του Αγίου Γεωργίου, να σκοτώνει το δράκο με το δόρυ του, καβάλα στο άλογό του. Εκείνος, δεν είχε καταφέρει να σκοτώσει το δράκο του δικομματισμού.
Σκέφτηκε από πού ξεκίνησε. Αριστερός, ροκάς, να ακούει τους δίσκους των Rolling Stones από το παλιό, μονοφωνικό, φορητό πικ απ του. Φίλος του ζεύγους, να τους κάνει όλες τις χάρες, για να γίνει, από δημοσιογράφος, πολιτικός. Πρόεδρος.
Και τώρα;
Χαμογέλασε. Δεν είχε ανάγκη εκείνος. Τι κι αν δεν του ζήτησαν στήριξη; Θα την πρόσφερε από μόνος του! Ο Κώστας μπορούσε να περάσει ό,τι ήθελε, με 152 βουλευτές. Αλλά θα ερχόταν η ώρα του, όταν θα έπρεπε να εκλέξει πρόεδρο της Δημοκρατίας.

"Εκεί θα διαλέξεις, Κωστάκη... Μ' εκείνους,
όπως ο θείος σου; Ή με ΄μενα";
Χάρηκε με τη σκέψη του. Ούτε του πέρασε από το μυαλό ότι θα έπρεπε να μιλάει, πλέον, καθημερινά, με έργα. Στα λόγια.
Εκεί τα κατάφερνε καλά. Εκεί θα έμενε..
.