Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σήμερα γράφει η Κατερίνα!

Διακόπτω τη διακοπή επειδή συνέβη κάτι ξεχωριστό. Η "Κατερίνα", η κεντρική πρωταγωνίστρια από το ζόρι, γράφει για πρώτη φορά για το δικό της ζόρι.
Το κείμενο είναι πολύ δυνατό και, ομολογώ ότι, είναι αρκετό για να ανατρέψει οποιαδήποτε εξέλιξη. Έχει δημοσιευτεί στο Ίντερνετ, σε επίσημη ιστοσελίδα, για την οποία εργάζεται και, για να διατηρήσουμε, όσο μπορούμε, τα προσωπικά δεδομένα, το φιλοξενώ στο "ζόρι μου".
Αξίζει την ανάγνωσή σας, εδώ!

ΥΓ. Η μετακόμιση με ξεσυντόνισε. Αναζητώ στα δεκάδες κιβώτια τον εξωτερικό σκληρό, όπου έχω σώσει τις συνέχειες της Ακατάστατης Σειράς Πτωμάτων. Υπόσχομαι ότι, αν ως τη Δευτέρα, δεν καταφέρω να τις βρω, θα στρωθώ να ξαναγράψω τα επεισόδια.

Σχόλια

Ο χρήστης iris είπε…
διάβασα το κείμενο της Κατερίνας. Τι μπορεί να πει κανείς...;
Ο χρήστης Кроткая είπε…
Τα κείμενα δεν χρειάζεται να ξαναγραφτούν. Copy paste απο την ιστοσελίδα. Αν μιλας για τα αδημοσίευτα, γιατί δεν τα έγραψες στον blogger να τα σώσεις ως draft?
τσκ τσκ!

για τα λοιπά, ανοίγει χαραμάδα δλδ? ελπίζουμε;;
Ο χρήστης diastimata είπε…
@ iris
Είναι συνταρακτικό κείμενο. Η άλλη πλευρά, έτσι όπως κανείς από εδώ δεν μπορεί να δει.

@ krotkaya
Αμ δεν ήταν σωσμένα στον blogger... Στερνή μου γνώση να σ΄ είχα πρώτα... Τα έσωσα στο δίσκο μου και τρεχάτε ποδαράκια μου τώρα... Για πέντε ψωροεπεισόδια θα γίνω χίλια κομμάτια. Ας πρόσεχα.
Για τα λοιπά, τι χαραμάδα! Ολόκληρη γκαραζόπορτα άνοιξε, φιλενάδα! Είδωμεν!

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Μια αρχή, πριν καιρό...

"Θεριό ανήμερο"! Η κυρα-Λένη ήταν, πάλι, παπόρι... "Αυτός ο σατανάς, με διαόλισε, χρονιάρα μέρα"!

Ο Γιάννης και τα άλογα...

Και τι ζητούσε; Τι ζητούσε; Μια ευκαιρία στον παράδεισο να... ζούσε. Και πήγε. Παράδεισος και κόλαση μαζί, το Λευκοχώρι. Γύρω στα 50 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, στο δρόμο προς τις Σέρρες. Εκεί αγνάντευσε, κάπνισε ένα τσιγάρο (κάπνιζε ακόμη τότε) και αποφάσισε να φτιάξει, από το μηδέν, το Αγνάντι. Ο Γιάννης Γεωργακόπουλος πάλεψε με Θεούς, με Δαίμονες, με την τύχη του, με τις λέ ξεις και, πέρα από το γνωστό τραγούδι που μελοποίησε ο Λ. Μαχαιρίτσας (Και Τι Ζητάω), έφτιαξε ένα ποίημα: Ένα αγρόκτημα με άλογα, με κανώ, με οχήματα παντός εδάφους και με καταπληκτικό φαγητό. Εκεί συνάντησε και τον έρωτα. Παντρεύτηκε και ,μαζί με τη γυναίκα του, έχτισαν κι έναν ξενώνα. Το αγρόκτημα στη μία άκρη του χωριού και τον ξενώνα στην άλλη. "Για να ΄μαι πάντα... πρώτος στο χωριό", λέει... Χιουμορίστας, αλλά και παθιασμένος, ζωγράφος, στιχουργός, σταβλίτης, μάγειρας, πολυτεχνίτης, αλλά σε καμία περίπτωση... ερημοσπίτης. Πολύ καλός για παρέα, μαχητής, των δρόμων και των δασών. "Δεν προσκυν

Ένα λούμπεν νευρόσπαστο

Τον γνώρισα το 1969. Μαθητής δημοτικού, έψαχνα, μέσα στο επαρχιακό πρακτορείο εφημερίδων, κάποιο βιβλίο ή, έστω, τα «Κλασσικά Εικονογραφημένα». Ο ξάδελφός μου είχε ένα τεύχος, με την Οδύσσεια και είχα ενθουσιαστεί. Έψαχνα κάτι παρόμοιο. Τα «Κλασσικά» ήταν μηνιάτικο περιοδικό. Είχε τελειώσει. Περιδιάβαινα, έτσι, τις στοίβες των εφημερίδων και των περιοδικών, όταν το μάτι μου έπεσε σ αυτόν. Ήταν εξώφυλλο. Σούπερ σταρ των κόμικς, αλλά και κωλοχαρακτήρας. Σίγουρα ο νεαρός που κανείς δεν θα έβαζε στο σπίτι του: Αν ήσουν κοπέλα, δεν θα εμπιστευόσουν ποτέ έναν μόνιμα άνεργο τύπο, που φοράει ναυτική μπλούζα και ξεχνάει να φορέσει παντελόνι. Αν ήσουν νεαρός, η μάνα σου θα σου έκανε το βίο αβίωτο με τον «φίλο που δεν δουλεύει ποτέ και περνάει τη μέρα του σε μια αιώρα». Ο Ντόναλντ, όμως, δεν ήταν ένας χαρακτήρας πρώτης ανάγνωσης. Ήταν πολυεπίπεδος ήρωας. Η πρώτη ιστορία που διάβασα, ήταν μια περιπέτεια του πλουτοκράτη τσιγκούνη θείου, του Σκρουτζ Μακ Ντακ. Φοβόταν ότι οι Λύκοι θα του έκλεβ