Δευτέρα, 29 Μαρτίου 2010

Μια βραδιά, μια χαρά, μια λύπη...


Το γνώριζα από το πρωί, αλλά το χάρηκα ιδιαίτερα το βράδυ. Ο Κωστής παρουσίασε το βιβλίο του στο Πολιτιστικό Κέντρο Αλέξανδρος, στη σκιά του Λευκού Πύργου, μόλις δυο βήματα από εκεί που εργάζομαι. Κι επειδή, ακριβώς, εργάζομαι, δεν μπορούσα να πάω, από κοντά, να του σφίξω το χέρι. Άλλωστε, αυτή η συνεχής δουλεία (συγνώμη, δουλειά ήθελα να γράψω) είναι που με απομάκρυνε από την εδώ "παρέα".
Όμως δεν ήταν αυτή η λύπη μου στη σημερινή βραδιά. Η λύπη, με επισκέφθηκε λίγες ώρες αργότερα κι ενώ ο Τασούλης μόνταρε το θέμα του Κωστή, για να παίξει αύριο. Μου ήρθε μέσω skype:
"Πέθανε ο κυρ-Τάκης"...
Ο κυρ-Τάκης ήταν μορφή για τη Θεσσαλονίκη. Μαζί του έφυγε μια ολόκληρη εποχή. Μαζί του έφυγε κι η εποχή της αθωότητας για ΄μενα -αν και τώρα τελευταία, αυτή η αθωότητα χανόταν όλο και περισσότερο...
Ο κυρ-Τάκης ο Νικολαϊδης ήταν το αφεντικό της "Δόμνας". Κι η Δόμνα ήταν το πιο παλιό στέκι της Θεσσαλονίκης, που επέμενε να παραμένει, κει πάνω στην Άνω Πόλη, ίδιο κι απαράλλαχτο: Με τα ψητά του, με τις σαλάτες του, με τη ρετσίνα του...
Η "Δόμνα"... Η ταβέρνα των φοιτητικών μας χρόνων, τότε που μαζεύαμε δεκάρικο-δεκάρικο τα χρήματα, όλη τη βδομάδα, για να πάμε εκεί -ή στα "Δέκα Βήματα στην Άμμο", όταν τα χρήματα ήταν περισσότερα- να γλεντήσουμε. Με την καλή ρετσίνα, στο μαγαζί του κυρ-Τάκη. Με τα τραγούδια της εποχής, στα "Δέκα Βήματα..."
Εκεί μάθαμε να πίνουμε ρετσίνα. Εκεί μεθύσαμε ουκ ολίγες φορές. Εκεί εμείς που είχαμε την τύχη (μήπως, τελικά, ήταν ατυχία;) να μη μας πιάνει τόσο το ποτό, φορτωθήκαμε τις συμφοιτήτριές μας και τις πήγαμε αγκαλιά, ως τα σπίτια τους. Ζαλισμένες. Χαμένες, για μια χαμένη αγάπη, μέσα σ ένα ποτήρι...
Τα "Δέκα Βήματα..." έκλεισαν νωρίς. Δεν πρόλαβα να γράψω τότε για τα γλέντια μας με τα "επαναστατικά" τραγούδια του Λοΐζου και του Θοδωράκη. Εκεί τραγούδησα, ελεύθερα, για πρώτη φορά, γύρω στο '80, το "Του ΄παν θα βάλεις το χακί"... Εκεί χάθηκε στην αγκαλιά μου η Άννα, η παιδική μου φίλη, που είχε κάνει να ζωντανέψει μέσα μου το τραγούδι του Σαββόπουλου. Εκεί αποφασίσαμε να περπατήσουμε μαζί, από την Καλλιδοπούλου και την Ιταλίας, όπου βρισκόταν το μαγαζί, ως την Ιασωνίδου με Αγίου Δημητρίου, στο σπίτι της. Εκεί, μπροστά στην πόρτα, της ευχήθηκα καληνύχτα, με ένα φιλί. Κι έφυγα. Και πήγαμε, την επομένη, στη "Δόμνα", γιατί "δεν υπήρχε μία" για άλλη διασκέδαση.
Στη Δόμνα ήταν που, μια μέρα, ο Δημήτρης, τύφλα στο μεθύσι, έκαψε ένα κατοστάρικο, την ώρα που από τα ηχεία ακουγόταν το "Θα τα κάψω, τα ρημάδια τα λεφτά μου"... Στη Δόμνα ήταν που ο Σταύρος μας ανακοίνωσε ότι ήρθε "το χαρτί του" κι ότι θα πήγαινε φαντάρος. Την επομένη, στο γραμματοκιβώτιο του πατρικού μου σπιτιού, στην Τριανδρία, βρήκα το δικό μου "χαρτί"... Το Σταύρο τον ξαναβρήκα στο ΚΕΒΟΠ, δυο μήνες μετά. Καλοκαίρι. Μισό από ό,τι τον είχα αφήσει στη "Δόμνα". Κατάμαυρο από τον ήλιο. Με εγκαύματα στα αυτιά, που δεν τα κάλυπτε, πλέον, ούτε το στρατιωτικό "τζόκεϊ", ούτε τα μακριά του σγουρά μαλλιά. Και θυμάμαι ακόμη που μου είπε: "Τόσο άλλαξα"; Στεκόταν μπροστά μου, τον κοιτούσα στα μάτια, μου είχε σερβίρει υπέροχο στρατιωτικό φαΐ και μόνον από τη φωνή κατάλαβα ποιος στεκόταν μπροστά μου... Εγώ είχα περάσει δυο μήνες σε Τάγμα Εκπαίδευσης Αγραμμάτων στη Δράμα (γνωστός δεξιός) κι εκείνος στο χειρότερο Τάγμα Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων, στα Θερμά (γνωστός σοσιαλιστής). Έτσι ήταν η Ελλάδα του '81. Ελλάδα διχασμένη, που δεν ήξερε τι της ξημέρωσε. Και δεν ήξερε προς τα πού θα βάδιζε. Το πρώτο πράγμα που θυμηθήκαμε, εκείνο το βράδυ, στα σκαλιά του Λόχου Ολμιστών, στο ΚΕΒΟΠ, κάτω από το τριώροφο γκρίζο κτίριο, με την επιγραφή "Η Κύπρος Είναι Ελληνική", ήταν τα βράδια στη Δόμνα...
Ε, λοιπόν, αυτή η εποχή τέλειωσε απόψε. Σε μια βραδιά που έκρυβε μια χαρά και μία λύπη...



Στις φωτογαφίες, του φίλου μου του Νώντα, ο κυρ-Τάκης σε τσακίρ κέφι. Είμαι σίγουρος πως τώρα, στον Παράδεισο επάνω, θα ΄χει στήσει τρελό γλέντι. Θα ΄χει τραβήξει τους Αγγέλους απ το χέρι και θα χορεύουν, όλοι μαζί...

Δευτέρα, 8 Μαρτίου 2010

Ας κάνουμε καμία πρόβλεψη - Όχι εμείς, το People



Με τα μάτια στον... ουρανό είναι, σήμερα, όλο το Χόλιγουντ. Το μόνο που μπορεί να χαλάσει την 82η τελετή απονομής των Όσκαρ είναι μια βροχή. Όλα τα άλλα είναι έτοιμα. Τι να περιμένουμε, όμως; Το περιοδικό People προβλέπει κι εγώ λέω να το παίξω ενημέρωση απόψε:
Καλύτερης Ταινίας
Δέκα ταινίες διορίστηκαν φέτος, αλλά δύο είναι αυτές που θα δώσουν τη μάχη. Πρώτα το Avatar, που έσπασε ταμεία και μας έκανε να επιστρέψουμε στο σινεμά. Θαυμαστός κόσμος από ειδικά εφέ του μας έκανε να αισθανθούμε σαν παιδιά.
Από την άλλη το Hurt Locker, εξίσου συναρπαστικό, ένα δράμα γύρω από μια ομάδα εξουδετέρωσης βομβών που θα σας κάνει να... φάτε τα νύχια σας. Έχει σαρώσει τα διάφορα βραβεία πριν τα Όσκαρ κι έτσι οι πιθανότητες είναι υπέρ του.
Πρέπει να κερδίσει: Avatar
Θα κερδίσει: The Hurt Locker

Πρώτος γυναικείος Ρόλος
Υποψήφιες: Σάντρα Μπούλοκ (The Blind Side), Helen Mirren (The Last Station), Carey Mulligan (An Education) Gabourey Sidibe (Precious), Meryl Streep (Julie & Julia)
Πρώτη φορά που η Μπούλοκ παίζει ένα ρόλο "ταμάμ" για Όσκαρ Αλλά έχει μπροστά της τη Μέριλ Στριπ. Η Ακαδημία θα δώσει πιθανότατα μια ανταμοιβή στην Bullock ως ανταμοιβή για την αστρική σταδιοδρομία της.
Πρέπει να κερδίσει: Streep
Θα κερδίσει: Μπούλοκ


Καλύτερος Ηθοποιός
Υποψηφιότητες: Jeff Bridges ( Crazy Heart ), George Clooney ( Up in the Air ), Colin Firth ( A Single Man ) Morgan Freeman ( Invictus ), Jeremy Renner ( The Hurt Locker )
Κάθε ένα από τα... αγόρια είναι βιρτουόζος στις Αλλά ο Μπρίτζες έχει προβάδισμα για το Όσκαρ με το Crazy Heart, την ιστορία ενός τραγουδιστή στα κάτω του, που βρίσκει ένα λόγο να γίνει καλύτερος άνθρωπος.
Πρέπει να κερδίσει: Bridges
Θα κερδίσει: Bridges

Καλύτερος δεύτερος γυναικείος ρόλος
Υποψηφιότητες: Penélope Cruz ( Nine ), Vera Farmiga ( Up in the Air ), Maggie Gyllenhaal ( Crazy Heart ) Anna Kendrick ( Up in the Air ), Mo'nique ( Precious )
Πώς μπορεί μια μητέρα με τέτοια κατάχρηση - σωματική, σεξουαλική, συναισθηματική - να κερδίσει ένα Όσκαρ; Η "Πολύτιμη" θα μπορούσε να ήταν ακόμη και μια ταινία τρόμου, αλλά η Mo'Nique, με τα νεκρά μάτια της να σιγοβράζουν οργή, κάνει την πραγματικότητα τρομακτική. Ειδικά χάρη στην τελευταία σκηνή, το ΄χει κλειδώσει το αγαλματίδιο.
Πρέπει να κερδίσει: Mo'Nique
Θα κερδίσει: Mo'Nique

Καλύτερος δεύτερος ανδρικός ρόλος
Υποψήφιοι: Matt Damon ( Invictus ), Woody Harrelson ( The Messenger ), Christopher Plummer ( The Last Station ) Stanley Tucci ( The Lovely Bones ), Christoph Waltz ( Inglourious Basterds )
Ως ένας γοητευτικός, φαύλος Ναζί αξιωματικός, ο Waltz κυριεύει την οθόνη. Ο Αυστριακός ηθοποιός έχει κλειδωμένο το Όσκαρ όπως επιμένουν όσοι είδαν την ταινία, ειδικά για την πρώτη σκηνή, με τον Waltz να ανακρίνει ένα Γάλλο γεωργό σχετικά με το πού έκρυψε μια εβραϊκή οικογένεια.
Πρέπει να κερδίσει: Waltz
Θα κερδίσει: Waltz

Καλύτερη Ταινία Κινουμένων Σχεδίων
Υποψηφιότητες: Coraline , Fantastic Mr. Fox , Up , The Princess and the Frog , The Secret of Kells
Ο κ. Fox πραγματικά είναι μια φανταστική ταινία, με την παλιά καλή τεχνική του stop-motion animation, και τη φωνή του Τζορτζ Κλούνι. Η "Πριγκίπισσα" από την πλευρά της είναι η καλύτερη ταινία κινουμένων σχεδίων της Disney που γυρίστηκε με τον παραδοσιακό τρόπο, εδώ και χρόνια, με πιασάρικα "πλάνα" και μουσική από τη Νέα Ορλεάνη(αγοράστε ΤΩΡΑ) το soundtrack. Αλλά πώς μπορούν αυτά τα δύο να πάνε πάνω απ τη μαγεία του... "Επάνω'; Η Pixar ανεβάζει το animation από υπολογιστή σε μορφή τέχνης και πάλι.
Πρέπει να κερδίσει: Up
Θα κερδίσει: Up

Όσκαρ Σκηνοθεσίας
Υποψηφιότητες: James Cameron ( Avatar ), Kathryn Bigelow ( The Hurt Locker ), Quentin Tarantino ( Inglourious Basterds ), Lee Daniels ( Precious ), Jason Reitman ( Up in the Air )
Για τους οπαδούς της αγωνίας,θα μπορούσε να είναι το πιο συναρπαστικό βράδυ όλων των τελευταίων ετών: Κάμερον εναντίον της πρώην συζύγου Kathryn Bigelow. Σίγουρα, είναι λογικό η Ακαδημία να ανταμείψει τον Κάμερον για τον άθλο να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Αλλά πολλοί στο Χόλιγουντ πιστεύουν ότι η υποτιμημένη ex, δημιούργησε ένα προϊόν από το χέρι ενός εμπειρογνώμονα με ροή, δράση και αγωνία στο κατακόρυφο.
Πρέπει να κερδίσει: Bigelow
Θα κερδίσει: Bigelow

Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

Είδα την Τζούλια και τον Δεσποτίδη


ΥΠΟΘΕΣΗ: Νεαρή που περιμένει το boyfriend της, αποφασίζει να διασκεδάσει με ένα μπουκάλι σαμπάνιας. Την ώρα της μεγάλης έξαψης, το boyfriend έρχεται και αναλαμβάνει δράση ως το τέλος...

ΚΡΙΤΙΚΗ: Περιμέναμε περισσότερα από ηθοποιούς με τέτοια πείρα. Δυστυχώς, η Τζούλια κι ο παρτενέρ της, αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων. Με τέτοια performance, η αγαπητή Τζούλια δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα κρατήσει, σε μια βδομάδα, στα χέρια της, το αγαλματάκι. Θα μείνει με ό,τι άλλο σκληρό έχει... Διεκπεραίωσε το ρόλο, μουρμούρισε τις ατάκες της και, συχνά-πυκνά, μπέρδεψε τα λόγια της. Ο παρτενέρ, στάθηκε στο ύψος του. Ίσως θα έπρεπε ο μεν σεναριογράφος να του δώσει περισσότερες ατάκες, ο δε σκηνοθέτης περισσότερα γκρο. Για τον πρώτο, δε νομίζουμε να περιμένει βραβείο. Οι διάλογοι ήταν φτωχοί και δε βοηθούσαν την πλοκή. Ο δεύτερος, περιορίστηκε να αντιγράψει άλλους μετρ του είδους. Τα κοστούμια, ταίριαζαν γάντι στους χώρους και την εποχή.

ΝΑ ΤΟ ΔΩ; Αν μπορείς να το κατεβάσεις από torrents, δε χρειάζεται να σπαταλήσεις 19,95 στο περίπτερο. Παρόλα αυτά, μαντεύουμε ότι θα "σπάσει" ταμεία. Χαρακτηριστική περίπτωση φθηνής παραγωγής που φέρνει, με το παραπάνω, τα λεφτά της. Κάτι σαν το "Φθηνά Τσιγάρα".

ΑΝ ΕΙΣΑΙ ΡΕΚΤΗΣ: Δες "Το Ρετιρέ της Καβάλας", "Το Παλαμάρι του Βαρκάρη", "Εμείς οι Βλάχοι όπως λάχει", "Αυτοκράτειρα Θεοδώρα" (για τις παρόμοιες ερμηνείες). Εκ των ων ουκ άνευ το "Διαμάντια στο Γυμνό Κορμί της" -τη γερμανική version.

ΥΓ. Ναι, στο σκίτσο υπάρχει υπονοούμενο για τον συγγραφέα της παρούσης δημοσίευσης.