Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Η μετακόμιση - μέρος 3ο


Περίληψη προηγούμενου: Ο Τάκι Διαστηματάκι εξωπετιέται από την πρώην σπιτονοικοκυρά του λόγω "ιδιόχρησης"(όχι του ιδίου, αλλά του διαμερίσματος). Σπίτι βρίσκεται, αλλά το Ίντερνετ θα αργήσει. Επιστρατεύτει φίλος φίλου, που έχει έναν συγγενή, που έχει έναν γνωστό...

Το τηλέφωνο μπήκε την ημέρα της μετακόμισης. Σάββατο πρωί, ενώ είχαν έρθει τα συνεργεία στο διαμέρισμα της Καλαμαριάς κι εγώ τριγυρνύσα μ ένα δορυφορικό πιάτο στο χέρι, μη ξέροντας τι να το κάνω -καθώς η βαζελίνη είχε, ήδη, πακεταριστεί- μου τηλεφώνησαν από τον ΟΤΕ:
"Ο κ. Διαστηματάκι";
"Μάλιστα..."
"Από τον ΟΤΕ. Σε ποιον όροφο είστε";
Είπα να απαντήσω "τρίτο". Μετά πήρε μια στροφή το μυαλό μου και σκέφτηκα ότι δεν μπορεί ο ΟΤΕ να έρχεται στο σπίτι που εγκαταλείπω.
"Βρίσκεστε στην Πυλαία";
"Μάλιστα, έξω από την πολυκατοικία σας"...
"Θα είμαι εκεί σε δυο λεπτά"!
Δε διαθέτω ελικόπτερο. Αντίθετα, διαθέτω τσέχικο Ι.Χ. Στην περίπτωσή μας, όμως, πέταξε χαμηλά. Κι έφθασε σε χρόνο ρεκόρ στην Πυλαία, για να εγκατασταθεί το τηλέφωνο. Έτσι, χάρη στον γνωστό του γνωστού που είχε έναν φίλο που είχε έναν συγγενή (όχι απαραίτητα μ΄ αυτήν τη σειρά) είχαμε τηλέφωνο, είχαμε (όπως διαβάσατε ήδη) και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Δεν είχαμε, όμως, απλό ταχυδρομείο. Δηλαδή, ΕΛΤΑ!
"Και γιατί δεν καλύπτετε την περιοχή; Δεν είναι εκτός πόλης. Εντός πόλης είναι και, μάλιστα, δίπλα σε οικοδομή που καλύπτεται από τον διανομέα".
"Δεν έχουμε προσωπικό, κύριε"!
"Κι αυτός που βάζει τα γράμματα στη διπλανή οικοδομή τι είναι; Εθελοντής";
"Δεν αντέχει άλλο ο άνθρωπος κύριε. Αφήστε, δηλαδή, που σε λίγόυς μήνες βγαίνει στη σύνταξη"...
"Και τι σημαίνει αυτό";
"Ότι κι αυτοί που, τώρα, παίρνουν γράμματα, μόλις βγει ο συνάδελφος στη σύνταξη, δε θα παίρνουν"...
"Και γιατί παρακαλώ";
"Γιατί το ταχυδρομείο έχει να κάνει προσλήψεις επί Ανδρέα, κύρε".
"Επί Αγίου Ανδρέα";
"Έπί Ανδρέα Παπανδρέου. Αν και, για μας, άγιος ήτανε... Από τότε έχουν να πάρουν προσωπικό".
Το πήρα απόφαση ότι δεν θα έβγαζα άκρη -τι άκρη να βγάλω, δηλαδή, όταν στην Καλαμαριά, η διανομέας, πετούσε -ναι, πετούσε- τα γράμματα όλου του οικοδομικού τετραγώνου στη δική μας είσοδο, για τους ίδιους λόγους; Επειδή δεν προλάβαινε... Έτσι αποφάσισα να ανοίξω θυρίδα. Μόνον που κι εκεί, ήμουν άτυχος. Οι μέρες περνούσαν, αλλά η θυρίδα έμενε άδεια. Γιατί ακριβώς από πάνω της ήταν μια χαλασμένη, ανοικτή κι ο νεαρός ταχυδρομικός υπάλληλος, που είχε προσληφθεί με stage και σε ένα εξάμηνο θα αποχαιρετούσε "την υπηρεσία" έβαζε όλα τα γράμματα στο άνοιγμα! Τελικά, ένας από τους παλιούς υπαλλήλους εντόπισε το πρόβλημα, έδωσε τη λύση και ζήτησε καμία κατοσταριά φορές γονυπετής συγνώμη. Τι φταίει κι αυτός...
Αλλά ας γυρίσουμε στα της μετακόμισης. Χρησιμοποιήσαμε το Θόδωρο. Όπου Θόδωρος εστί γραφείο μετακομίσεων από το οποίο είχαμε μείνει ευχαριστημένοι. Είχε ζήσει κι ο ίδιος, προσωπικά, το δράμα να μετακομίζεις ανθρώπους με χιλιάδες βιβλία, περισσότερες χιλιάδες cd και dvd και αρκετές εκατοντάδες βινύλια κι είπε να το κάνει πιο οργανωμένα. Έτσι, έρχονταν, επί μία εβδομάδα, στο παλιό διαμέρισμα και συσκεύαζε, κρατώντας έναν κωδικοποιημένο κατάλογο για το ποια βιβλία και cd έχουν μπει σε ποιο κουτί και πού έπρεπε να ξαναμπούν. Οργανωμένα πράγματα.
Τη μέρα της μετακόμισης, όμως, εκτός του ΟΤΕ, χτύπησε ο δαίμων του γερανού. Ένας άτακτος μικρός δαιμονάκος, που μπήκε στο γερανό (από 3ο όροφο θα πηγαίναμε σε 1ο), τον χάλασε κι έμεινε το δεκαμελές συνεργείο μετακομίσεων να τον κοιτάζει λες και με το βλέμμα, ως Ινδοί φακίρηδες, θα τον έκαναν να ξαναλειτουργήσει.
Τρεις ώρες μετά βρέθηκε άλλος γερανός. Τέσσερις ώρες μετά είχε στηθεί και η μετακόμιση είχε αρχίσει. Στο μεταξύ, εγώ καθόμουν σε μια καρέκλα, στο άδειο σπίτι, φλερτάροντας με τη συσκευή του τηλεφώνου, που θα άρχιζε να λειτουργεί από το απόγευμα.
Όταν έφθασε το φορτηγό στο σπίτι, είχε, ήδη, σκοτεινιάσει. Η οργάνωση του Θόδωρου πήγε περίπατο. Για να τελειώσει το συνεργείο, ρώτησε μια φορά "που θα μπει η βιβλιοθήκη", τους έδειξα, άλλη μία φορά "πού θα μπει κρεβατοκάμαρα", τους ξαναέδειξα κι άρχισε να ξεφορτώνει.
Έλα, όμως, που διαθέτουμε τρεις βιβλιοθήκες... Η κάθε μία θα έμπαινε σε διαφορετικό δωμάτιο, όπως ήταν και στο προηγούμενο σπίτι, άρα, τα κουτιά με τα βιβλιοσιντιντιβιντί θα ΄πρεπε να αφεθούν ξεχωριστά μπροστά στην κάθε βιβλιοθήκη. Αποτέλεσμα; Όλα συγκεντρώθηκαν στο σαλόνι. Κι έγινε το σαλόνι σα κέντρο logistics. Ούτε αποθήκη του στρατού δεν είχε τέτοια εικόνα.
Καταλαβαίνετε τι ακολούθησε: Ο Διαστήματας με την κήλη του και τα προβλήματα στη μέση, κουβαλούσε κούτες δεξιά κι αριστερά κι άνοιξε χώρο. Μετά, άρχισε ν ανοίγει, μία - μία, τις κούτες. Έβγαζε ό,τι μπορούσε να κουβαλήσει με τα χεράκια του και πήγαινε, πότε στο ένα δωμάτιο και πότε στο άλλο, γεμίζοντας ράφια, ντουλάπια και συρτάρια, όχι ανάλογα με το πού βρίσκονταν τα κουτιά, αλλά ανάλογα με το πού βρίσκονταν τα έπιπλα... Αρχικά προσπαθήσαμε να μετακινήσουμε τις κούτες και να τις πάμε κοντά στα έπιπλα, αλλά μετά τις 30 πρώτες μετακινήσεις διαμαρτυρήθηκε εντόνως η μέση μας.
Έτσι, η τακτοποίηση που θα κρατούσε μια μέρα, κράτησε πέντε. Μαύρη τακτοποίηση, δηλαδή, γιατί από ένα σημείο και μετά κοιτούσαμε να γεμίσουμε ράφια. Και θα πρέπει, κάποια στιγμή στο μέλλον, να τακτοποιήσω βιβλία, cd και dvd, κατά θέμα και δημιουργό (λέμε και καμία μαλακία, να περνά η ώρα).
Κι αφού φάγαμε την κατραπακιά της αναζήτησης, του ΟΤΕ, των ΕΛΤΑ και της μετακόμισης, ήρθε η ώρα να διαπιστώσουμε τι έλειπε από ένα φρεσκοχτισμένο σπίτι...

Συνέχεια (και τέλος) στο επόμενο

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

24 συμβουλές για καλή υγεία

Βρες ένα χόμπι.
Πήγαινε συχνά διακοπές. Να κυνηγάς τριήμερα απόδρασης.


Μην ντρέπεσαι να ζητήσεις συγνώμη για κάτι που έκανες, ή να συγχωρήσεις κάποιον.

Τρώγε πολλά λαχανικά.
Βούρτσιζε τα δόντια σου συχνά

Έχε τα πόδια σου ζεστά, την κεφαλή σου κρύα.


Να επισκέπτεσαι συχνά τον οδοντίατρο.

Ο μεσημεριάτικος ύπνος -έστω και για 20 λεπτά- κάνει καλό.
Να στεγνώνεις καλά τα μαλλιά σου πριν βγεις έξω.
Να θρέφεσαι σωστά.

Να χαίρεσαι τον ήλιο, αλλά να προστατεύεις τα μάτια και το δέρμα σου.

Η ζώνη, σε δένει με τη ζωή.

Πίνε με μέτρο.

Χαμογελάτε! Είναι μεταδοτικό!
Να σηκώνεσαι από το τραπέζι με ένα μικρό αίσθημα πείνας.
Κάνε μπάνιο συχνά.

Διάβαζε για να οξύνεις τον νου.

Κράτα κοντά τους φίλους σου.
Μην πίνεις πολλούς καφέδες.
Να παρακολουθείς τις ώρες κένωσης του εντέρου σου.

Να ασκείσαι.

Μην παραμελείς τα μάτια σου.

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Ωχ αμάν

Σήμερα έχει ζόρι... Συγνώμη, αλλά δεν είμαι καλά. Με έχει καταβάλει η ιστορία και δεν έχω όρεξη για τίποτα. Ούτε για να τη σταματήσω, ούτε για να τη συνεχίσω. Πλέον έχω περάσει σε ένα επίπεδο που, απλά, αισθάνομαι μόνος. Αλλά σε αυτό το επίπεδο, δεν έχω όρεξη να αποκτήσω παρέα. Αν θες περισσότερη κατάθλιψη, νιώσε το ζόρι μου με ένα κλικ εδώ.

Η φωτογραφία είναι του John Crosley, έχει τον τίτλο Passersby και την πήρα από εδώ.

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2008

Η μετακόμιση (μέρος 2ο)


Περίληψη προηγούμενου: Ο Τάκι Διαστηματάκι εξωπετιέται από την πρώην σπιτονοικοκυρά του λόγω "ιδιόχρησης"(όχι του ιδίου, αλλά του διαμερίσματος). Αρχίζει μία αγωνιώδης προσπάθεια εξεύρεσης σπιτιού.

Όποιος πιστεύει ότι, με το που βρήκες το σπίτι καθάρισες, πλανάται πλάνην οικτράν. ΤΟΤΕ είναι που αρχίζει η πραγματική περιπέτεια. Γιατί, τι είναι μια μετακόμιση; Μια περιπέτεια. Εσείς δεν είστε που θέλετε περιπέτειες στη ζωή σας; Ε, λοιπόν, πάρτε να ΄χετε, που λέει κι ο φαλακρός σπόρτ κάστερ του Μέγκα:
Το σπίτι βρέθηκε. Ο σπιτονοικοκύρης ήταν λογικός (παλιός ακροατής από τις υπέροχες μέρες των ερτζιανών "ο Λάκης με πολύ αγάπη για τη Σούλα, φου φου ένα, ένα δύο") και τα βρήκαμε στην τιμή. Ζητούσε 700 ευρώ για ένα ολοκαίνουργιο διαμέρισμα 110 τετραγωνιών (δεν είχε ματαξανακαθίσει άνθρωπος σε αυτό), μπροστά σε διαμορφωμένο χείμαρρο, με μονοπάτι για αμετανόητους σκυλόφιλους και υποτιθέμενους τζόγκερς. Του είπα ότι στο μέτωπό μου δε γράφει πουθενά τη λέξη "μαλάκας" και έπεσε στα 650. Όταν, δε, με αναγνώρισε, από τη φωνή, με ρώτησε:
"Πόσα έδινες εκεί που ήσουν";
"550"!
"Εντάξει! Σύμφωνοι"!
Μετά από αυτά τα ορθολογιστικά κριτήρια, δεν μπορούσαμε παρά να δώσουμε τα χέρια. Μαζί με το σπίτι πήγε πακέτο μια θέση στο υπόγειο πάρκιγκ και (μελλοντικά -όταν το αποφασίσει ο άρχων της πολυκατοικίας εργολάβος) μια αποθήκη 12 τετραγωνικών. Μεγαλεία! Φτύστε μας να μη μας ματιάσετε(σιγά ρε παιδιά! Ένας-ένας! Κι όσοι είναι από το Βέλγιο -ξέρουν αυτοί- να στείλουν μια ομπρέλα, να μη γίνουμε μούσκεμα)!
Θα έλεγε κανείς ότι ο Θεός, επιτέλους, είχε στραφεί να μας κοιτάξει στα μάτια. Όμως δεν ειναι έτσι. Έπρεπε να βγει αληθινή η θεία Μαριάνθη, η οποία επιμένει ότι, σε αυτήν τη ζωή, ήρθαμε για να δοκιμαστεί η πίστη μας, να πάρουμε από έναν σταυρό στην πλάτη και να ανεβούμε το Γολγοθά μας -κι αντίθετα με τον φιλόσοφο του τιποτιτισμού, Πέτρο Κωστόπουλο, "η ζωή δεν είναι μικρή, για να είναι θλιβερή, αλλά είναι πολύ μεγάλη, για να είναι ευχάριστη". Αν και πάντα αναρωτιέμαι γιατί εμείς με έναν σταυρό στην πλάτη πρέπει να τυρανιόμαστε έτσι, ενώ οι βουλευτές, με χιλιάδες σταυρούς, φθάνουν στη Βουλή, αποδείχτηκε ότι η θεία Μαριάνθη έχει απόλυτο δίκιο.
Το πράγμα άρχισε να στραβώνει από τον ΟΤΕ:
"Παρακαλώ, θέλω να μεταφέρω τον αριθμό μου και τη σύνδεσή μου στη νέα μου διεύθυνση"...
"Πού μένετε";
"Καλαμαριά"...
"Πού πάτε";
"Πυλαία"...
"Ευτυχώς, έχει πύλες..."
"Κι αν δεν είχε, θα τις ανοίγαμε... Χε χε χε"...
"Δεν είναι αστείο, κύριε"!
"Συγνώμην..."
"Δεν έχουν όλες οι περιοχές πύλες! Πρέπει να θεωρείτε τυχερό τον εαυτό σας που ζείτε σε περιοχή με προσβασιμότητα στις υπηρεσίες ADSL του ΟΤΕ".
"Συγνώμην, έχετε το λόγο μου ότι δεν θα το ξανακάνω"...
"Τέλος πάντων... Λοιπόν, κατέγραψα το αίτημά σας, αφού η υπηρεσία μας σας δίνει το δικαίωμα τηλεφωνικής αίτησης..."
"...και την ευχαριστώ γονυπετής γι αυτό..."
"...και μετά από 15 μέρες θα μεταφέρουμε τη σύνδεσή σας. Σε έναν μήνα θα έχετε τηλέφωνο κι έπειτα θα μπορείτε να κάνετε αίτηση για το Ίντερνετ. Έτσι, σε δυο μήνες, θα έχει ολοκληρωθεί η μεταφορά σας".
"Κι αυτό επειδή είμαι τυχερός, που έχει πύλες η περιοχή";
"Μάλιστα"!
"Δηλαδή, αν ΔΕΝ είχε πύλες η περιοχή, σε πόσο χρονικό διάστημα θα μεταφέραμε ένα τηλέφωνο";
"Το τηλέφωνο μέσα σε 15 μέρες θα είχε τελειώσει, κύριε... Το πρόβλημα είναι το ADSL".
"Στην Ελλάδα της ευρυζωνικότητας";
"Δε σας καταλαβαίνω"...
Ούτε εγώ τους καταλάβαινα. Κι αποφάσισα να κάνω την κίνηση: Να πάω σε άλλη εταιρία. Όμως...
..."μεταφερθείτε, πρώτα, με τον ΟΤΕ και, στη συνέχεια, αλλάζετε τη σύνδεσή σας, σε ΄μας, που θα μπορείτε να καλείτε στην Ουγκάντα και το Μογκαντίσου χωρίς χρέωση"!
"Ναι, αλλά εγώ δεν έχω συγγενείς στο Μογκαντίσου"...
"Είστε ρατσιστής, κύριε";
"Ορίστε; Όχι"!
"Κύριε, η εταιρία μας, στο πλαίσιο του προγράμματος Κοινωνικής Ευθύνης, προωθεί αντιρατσιστικές δράσεις. Όπως καταλαβαίνετε..."
Όπως καταλάβαινα, άλλα λόγια ν αγαπιόμαστε. Άλλη εταιρία. Με "ιδιόκτητο δίκτυο":
"Το δίκτυό μας δεν έχει φθάσει, ακόμη, στην περιοχή σας, αλλά αυτό δεν είναι πρόβλημα".
"Και τι θα γίνει";
"Θα 'πατάτε' πάνω στον ΟΤΕ".
"Σε ένα πτώμα; Μα, κύριε, είμαι προληπτικός. Θα πατούσατε, εσείς, σε ένα πτώμα";
"Σε αυτήν τη ζωή, κύριε, πρέπει να πατάτε επί πτωμάτων για να προοδέψετε"...
Επειδή με τον Ιονέσκο και τον Αραμπάλ δεν τα πήγαινα ποτέ καλά, απευθύνθηκα σε τρίτη εταιρία, με ιδιόκτητο δίκτυο και ενεργοποιημένη στην περιοχή, όπως μου είχε πει γείτονας και συνάδελφος:
"Ό,τι θέλετε, κύριε! Μισό λεπτό, να κρατήσω τα στοιχεία σας"!
"Σε πόσο καιρό θα έχω τηλέφωνο";
"Πείτε μου τα στοιχεία σας"...
"ΚΟιτάξτε, σας επιλέγω, όχι μόνον για τις τιμές σας, αλλά για το σέρβις σας και την ταχύτητά σας. Σε πόσο καιρό θα έχω τηλέφωνο και σε πόσο ADSL";
"Αυτά, κύριε, πάνε μαζί".
"Ωραία. Σε πόσο καιρό";
"Πείτε μου τα στοιχεία σας".
"Δε μου λέτε εσείς, πρώτα, το χρόνο σύνδεσης";
"Ακούω τα στοιχεία σας"!
"Μα, αν θα έρθω στην εταιρία σας, εξαρτάται από το πότε θα συνδεθώ. Γι αυτό..."
"ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΑΣ ΕΙΠΑ"!
Ο ανακριτής, χτύπησε το χέρι του στο τενεκεδένιο γραφείο με το κεφαλάρι από φορμάικα. Ο Τάκι Διαστηματάκι τινάχθηκε πάνω στη σιδερένια καρέκλα. Το φως, εκείνο το καταραμένο φως, τον τύφλωνε. Κόμποι ιδρώτα έπεφταν, από το μέτωπό του στα μάτια και έτσουζαν. Ήταν έτοιμος να ομολογήσει. Η Οργάνωση κινδύνευε. Έπρεπε να αντισταθεί, έστω και για μία, τελευταία, φορά. Μάζεψε όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει. Έφτυσε τον ανακριτή κατάμουτρα και, με την ιαχή "ζήτω η Ελλάδα! Ζήτω η ελευθερία!" έκλεισε το τηλέφωνο.
Κλικ...
Η επόμενη κίνηση ήταν να βρω έναν γνωστό, που έχει έναν γνωστό, που έχει έναν φίλο, που έχει έναν ξάδελφο που δουλεύει στα συνεργεία του ΟΤΕ. Έκανα τη δήλωση διακοπής-μεταφοράς, πήρα τον ξάδελφο του φίλου, του γνωστού του γνωστού μου και, σε δύο μέρες, συνεργείο του ΟΤΕ μου τοποθετούσε το μεταφερμένο τηλέφωνό μου. Τρεις μέρες μετά, είχα συνδεθεί στο Ίντερνετ, αλλά δεν το ήξερα, γιατί, ως ηλίθιος-θύμα του Μπιλ (Γκέιτς) δεν είχα κάνει reboot το pc και το modem, με αποτέλεσμα να μην ανάβει το fuckin' λαμπάκι του ADSL. Με μια επανεκκίνηση, είχα ό,τι χρειαζόμουν.
Όμως...

Συνεχίζεται...

O Όλιβερ Στόουν στη Θεσσαλονίκη



  • "Ο Μπους, πριν γίνει πρόεδρος, έπινε και ζούσε στη σκιά του πατέρα του"
  • "Τον έζησα στο Γέιλ. Κινούνταν μεταξύ των αδελφοτήτων"
    "Ο Μέγας Αλέξανδρος είχε έντονη την γυναικεία πλευρά κι όποιος δεν το καταλαβαίνει, είναι στενόμυαλος. Εγώ τον θαυμάζω"
    "Ο Νίξον είναι ο παππούς του Μπους κι ο Ρίγκαν ο... μπαμπάς του"
    "Είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε τι θα γίνει με τον Ομπάμα"
    "Μη νομίζετε ότι οι ταινίες μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο"
  • Ήθελα να γυρίσω σάτιρα όταν γύρισα το "Γεννημένοι Δολοφόνοι"

...διάβασε λεπτομέρειες με ένα κλικ εδώ...

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2008

Η μετακόμιση (μέρος 1ο)

Όλα άρχισαν πριν δυο μήνες. Όταν η κυρα-Μαρίκα με βρήκε στην είσοδο της πολυκατοικίας και μου είπε:
"Μήπως μπορείς να ειδοποιήσεις την ξαδέλφη σου τη μεσίτρια, να μου βρει ένα διαμερισματάκι; Γιατί πήρε μετάθεση ο γιος μου και έρχεται Θεσσαλονίκη -κι όπως να το κάνουμε, δεν μπορεί το παιδί να μείνει με την οικογένειά του κι εμένα στο σπίτι"...
Με ζώσανε τα μαύρα φίδια. Γιατί, δηλαδή, δεν μπορούσε ο κανακάρης της να μείνει στο ίδιο σπίτι με τη μάνα του; Μιλάμε για σπίτι 110 τετραγωνικών, με τρία δωμάτια. Αυτός, η γυναίκα του, ο ανήλικος γιος του και η γραία. Από ένα δωμάτιο να πάρουν ο καθένας, πάλι τους περίσσευε ένα σαλόνι, μια κουζίνα και δύο τουαλέτες. Α! Και μια αποθήκη, ένα πατάρι, ένα χολ και δυο μπαλκόνια τεράστια. Και πάρτι, που λέει ο λόγος, να ήθελαν να στήσουν, μια χαρά θα τα κατάφερναν.
Η κυρα-Μαρίκα ήταν η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος όπου έμενα. Είχαμε - δεν είχαμε ενάμιση χρόνο, που είχαμε μετακομίσει εκεί. Το ενοίκιο, 550 ευρώπουλα, ούτε λίγα, ούτε και πολλά. Θέση πάρκιγκ και σε απόσταση δέκα λεπτών από το κέντρο (όταν δεν είχε κίνηση. Γιατί στη Θεσσαλονίκη, όταν έχει κίνηση, μπορεί να κάνεις και δυο ώρες για να κυκλώσεις ένα τετράγωνο). Όπως καταλαβαίνετε, για μένα χτυπούσε η καμπάνα...
Κι όχι μόνο χτύπησε, αλλά μας ξεκούφανε. Λες κι άρπαξε το σχοινί ο Κουασιμόδος, τρελός κωδωνοκρούστης κι άρχισε να τη βαράει με μανία. Γιατί η ξαδέλφη μου η μεσίτρια ενδιαφέρθηκε, βρήκε στη γραία τρία - τέσσερα διαμερίσματα (το ένα, μάλιστα, στο ίδιο οικοδομοικό τετράγωνο), αλλά εκείνη δεν ικανοποιούνταν με τίποτα. Και γιατί να ικανοποιηθεί; Σπίτι είχε. Όχι ένα, αλλά δύο: Ένα εκείνο που καθόταν η ίδια κι ένα εκείνο που καθόμουν εγώ. Μια έτσι θα έκανα και θα βρισκόμουν εκτός.
Και βρέθηκα. Μπήκα στο τριπάκι να φύγω. Να φύγω και να μην την ξαναδώ. Όμως, δεν τα είχα λογαριάσει σωστά.
Πρώτα ήρθε η ώρα της επιλογής. Να βρω άλλο σπίτι. Διαμέρισμα, φυσικά. Περίπου 100 με 11ο τετραγωνικά (3.200 τίτλοι βιβλίων και 6.400 τίτλοι ταινιών σε dvd, ένα home theater και μια ευπρεπής cdθήκη -τα βινύλια δεν τα μετράμε- μαζί με ένα αρχείο από την εργασία μου, που χρονολογείται από το 1983, ε, δεν είναι ό,τι το ευκολότερο για να χωρέσουν σε λιγότερα τετραγωνικά). Άφησα την ξαδέλφη τη μεσίτρια στην άκρη (τέτοιο... χερικό που μας είχε κάνει την προηγούμενη φορά, μη χέσω...), έβαλα έναν φίλο μεσίτη και ξεκίνησα κι εγώ να βλέπω κολώνες...
Το τηλέφωνο πήρε φωτιά:
"Γειά σας, για ένα διαμέρισμα που νοικιάζετε"...
"Ναι, είναι πολύ καλό"...
"Πόσα τετραγωνικά είναι";
"Εσείς πόσα θέλετε";
"Εγώ θέλω πάνω από 100..."
"Ε, τόσα είναι περίπου..."
"Όταν λέτε περίπου";
"10 πάνω, 10 κάτω, θα τα βρούμε"!
Τι να βρούμε, άνθρωπέ μου; Τρεις βιβλιοθήκες κι ένα home theater έχω να χωρέσω. Κι αν δε χωράνε τι θα κάνω, δηλαδή; Θα βγάλω την οθόνη στο μπαλκόνι, να κάνω δημόσιες προβολές;
Με άλλους κολλούσαμε στα χρήματα:
"Και πόσο το δίνετε";
"Θα το συζητήσουμε"...
"Ναι, πείτε μου, όμως, περίπου πόσα ζητάτε, γιατί αν μου πείτε 800, δε θα ταλαιπωρηθείτε κι εσείς, δε θα ταλαιπωρηθώ κι εγώ".
"Εσείς πόσα θέλετε να δώσετε";
Εγώ δε θέλω να δίνω μία! Μα ήταν κουβέντα αυτή; Κι αν του έλεγα 400 θα ήταν εντάξει; Αν έλεγα 600 μήπως ήταν καλύτερα; Και για ποιον λόγο δε γράφουν την τιμή στις αγγελίες; Να γλιτώσουν κι αυτοί, ρε παιδί μου, από τους ενοικιαστές που δεν έχουν τόσα να δώσουν...
Σα να μην έφθαναν αυτοί, είχαμε και όσους ήταν εντάξει με την τιμή, εντάξει με τα τετραγωνικά, αλλά θύμιζαν το βλάχο μετά το γάμο κι άλλη έδειχναν, άλλη έβαζαν(παρένθεση: η έκφραση προέρχεται από τα βλαχοχώρια, όπου η νύφη, πριν πει το ναι στο συνοικέσιο, ήθελε να γνωρίζει αν θα... ευτυχήσει την πρώτη νύχτα του γάμου, ή αν θα αναζητούσε ηδονή στον κήπο με τα αγγούρια. Έτσι, ο γαμπρός κρυβόταν πίσω από τις κουρτίνες, έβγαζε την "προίκα" του από το ένωμα των κουρτινών, την έβλεπε η νύφη κι έλεγε το ναι, ή το όχι... Πολλές φορές, όμως, ο γαμπρός δεν ήταν ιδιαίτερα προικισμένος. Αντί αγγουριού, διέθετε μπάμια -και μάλιστα από τις μικρές. Έτσι, συνήθως, για να μη χάσει τη νύφη -ειδικά όταν είχε αρκετά χρήματα και μεγάλο κουράδι [κοπάδι, δηλαδή] έβαζε ο γαμπρός τον πιο προικισμένο φίλο του, να μπει αυτός πίσω από την κουρτίνα και να δείξει τα προσόντα του. Η νύφη έβλεπε το πράγμα που σάλευε, έλεγε το ναι, αλλά την πρώτη νύχτα του γάμου, διαπίστωνε πως "άλλο της έδειξαν κι άλλο της έβαλαν". Κι έτσι έμεινε η έκφραση. Κλείνει η παρένθεση).
"Πόσα τετραγωνικά είναι, λοιπόν";
"11ο. Έχει και φωτογραφίες στο site του μεσίτη"!
"Και πόσο ζητάτε";
"500. Και το συζητάω και για λιγότερα"!
Έμπαινες στο site, διάλεγες τις φωτογραφίες, τις άνοιγες κι έβλεπες το Μπάκιγχαμ. Έλεγες "να η ευκαιρία", αλλά όταν πήγαινες να δεις το κελεπούρι από κοντά, από το Σεράι βρισκόσουν στην Παράγκα του Καραγκιόζη!
"Το πλύνατε πρόσφατα";
"Γιατί το λέτε αυτό";
"Γιατί μάζεψε! Είναι 110 τετραγωνικά αυτό";
"Κοιτάξτε, στη Θεσσαλονίκη τα τετραγωνικά τα μετράμε μικτά"...
Άλλη ζημιά κι αυτή. Γιατί στη Θεσσαλονίκη μετράμε τα τετραγωνικά μαζί με τα μπαλκόνια, τους ημιυπαίθριους και το διάδρομο του ασανσέρ; Υπάρχει περίπτωση να βάλω κρεβάτι δίπλα στο κλιμακοστάσιο, να βλέπω πότε κατεβαίνει ο αποπάνω; Έλα, όμως, που "στη Θεσσαλονίκη τα τετραγωνικά τα μετράμε μικτά"...
Κι άντε όταν το σπίτι είναι μικρό. Όταν είναι ερείπιιο;
"Θα το βάψετε, φυσικά"...
"Όχι βέβαια"!
"Τότε δε θα θέλετε εγγύηση"...
"Όχι βέβαια"!
"Ούτε τη λεκάνη της τουαλέτας που είναι σπασμένη δε θα αλλάξετε";
"Όχι βέβαια"!
"Ούτε τα κουφώματα που μπαίνει ο Βαρδάρης και θυμίζει το σπίτι την πλατεία Αριστοτέλους το χειμώνα δε θα μερεμετιάσετε";
"Όχι βέβαια"!
"Είστε σίγουρος ότι μιλάτε ελληνικά και ξέρετε πάνω από δύο λέξεις";
"Αστειεύεστε κύριε";
"Έστω... Πάνω από τέσσερις λέξεις";
"Όχι βέβαια"!
"Είπα κι εγώ"...

(συνεχίζεται...)

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2008

Οι facebookίτες για το facebook

Όπως εξηγώ στα σχόλια του προηγούμενου, είμαι σε μετακόμιση. Ξεκλέβω λίγα λεπτά, για να ποστάρω κάτι έξυπνο που μου έστειλαν στο (μισητό) facebook:

Είσαι καμμένος στο Facebook όταν :
1) Η αρχική σου σελίδα είναι το www.facebook.com
2) Ελέγχεις το Facebook κάθε μέρα.
3) Ελέγχεις το Facebook πριν φύγεις για τη σχολή/δουλειά και αφού επιστρέψεις από εκει!
4) Το χρησιμοποιείς αντί για τηλέφωνο (ε, αφού είναι τσάμπα!!)
5) Η φράση «Αυτό θα ανεβεί αύριο στο Facebook» ακούγεται ΠΟΛΥ από σένα
6) Όλες οι φωτογραφίες σου είναι ήδη ανεβάσμένες στο Facebook και μάλιστα ταξινομημένες και tagαρισμένες.
7) Έχεις πάνω απο 400 φίλους
8) Αλλάζεις το status σου κάθε μέρα!
9) Χρησιμοποιείς το Facebook για να διοργανώσεις πάρτυ, εκδηλώσεις, μέχρι και το βραδυνό clubbing
10) Είσαι admin ή officer σε πάνω από 10 group
11) Είσαι γραμμένος/η τουλάχιστον σε 50 group
12) Έχεις τουλάχιστον 500 posts στο wall σου!
13) Όταν έχεις πάνω από 5 album
14) Όταν δεν ξέρεις τους μισούς από τους friends σου
15) Όταν το πρώτο πράγμα που κάνεις όταν γυρνάς σπίτι είναι να ελέγξεις το Facebook σου
16) Έχεις γίνει πολύ ειδικός ώστε να αναγνωρίσεις κάποιον από μια ΠΟΛΥ μικρή φωτο!
17) Έχεις βρει όλο σου το σόι στο Facebook
18) Μιλάς σταθερά κάθε μέρα με άτομα που γνώρισες μέσω Facebook
19) Όταν γράφεις σε walls διασήμων, με τέτοιο τρόπο ώστε πιστεύεις οτι σε κανα μήνα θα είστε κολλητοί.
20) Αν συμβεί κάτι, το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι να το γράψεις στο status σου.
21) Όταν μπαίνεις στο Facebook μέχρι και απο το κινητό σου για να ελέγξεις αν σου έστειλαν κάτι
22) Έχεις κάνει το Poke και το Pillow fight άθλημα .
23) Συμφωνείς με την ιδέα ότι θα έπρεπε και τα notifications και το inbox να έχουν έναν χαρακτηριστικό ήχο
24) Έχεις κάνει πάνω από 300 comments σε φωτογραφίες και προφίλ
25) Όταν προσθέτεις μια γκόμενα στο Facebook μόνο και μόνο για να δεις τις φωτό της
26) Έχεις ολόκληρες συζητήσεις και διαφωνίες σε walls και photos άλλων
27) Έχεις πάνω από 15 profile pictures
28) Όταν την παραπάνω πρόταση δεν θα την καταλάβαινες αν έλεγα φωτογραφίες λογαριασμού.
29) Γράφεις σχόλια στο δικό σου wall και στις δικές σου φωτογραφίες
30) Όταν έχεις δει όλα τα video για το πώς να hackάρεις το Facebook.
31) Όταν για να το παίξεις άνετος στο άλλο φύλο, δεν ζητάς το κινητό του αλλά αν έχει Facebook
32) Όταν χρησιμοποιείς το facebook για να σπάσεις τον πάγο
33) Όταν χωρίζεις και το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι να αλλάξεις το relationship status σου.
34) Έχεις πείσει τη γιαγιά σου να μπει στο Facebook
35) Απαντάς σε οποιοδήποτε comment μέσα σε δευτερόλεπτα.
36) Όταν πληρώνεις από την πιστωτική σου, μόνο και μόνο για να πάρει περισσότερα λεφτά το ζωάκι σου στο application που έχεις κολλήσει.
37) Τίποτα στο προφίλ σου δεν είναι παλιοκαιρισμένο και out of date.
38) Όταν μιλάς στον αδερφό/αδερφή σου μέσω Facebook ακόμα κι όταν είναι στο διπλανό δωμάτιο.
39) Όταν στο βιογραφικό σου, στα ενδιαφέροντα σκέφτεσαι να γράψεις Facebooking.
40) Θα έχανες επαφή με τους περισσότερους φίλους σου αν το Facebook αύριο έκλεινε (μην σας τρομάζω, αλλά κάντε και κανα backup)
41) Όταν φτάνει 2 το πρωί και ακόμα λιώνεις στο profile σου
42) Όταν πατάς συνέχεια Home ή Refresh για να ελέγξεις αν έχει έρθει κάτι.
43) Όταν ανησυχείς ότι θα χάσεις όλες σου τις φωτογραφίες αν το Facebook αύριο έκλεινε (έλα, προλαβαίνεις να τις σώσεις, πάντως τα comments δεν σώνονται)
44) Όταν ξέρετε ποιος βγαίνει με ποιον, ποιος διαβάζει τι και δεν ξεχνάτε ποτέ τα γενέθλια κάποιου.
45) Κάνετε tag σε όλους και στον εαυτό σας!
46)Το Facebook σας γεμίζει
47) Θεωρείτε το Facebook τη μεγαλύτερη ανακάλυψη της τεχνολογίας
48) Όταν το post σας έφτασε το όριο των 1000 χαρακτήρων και έπρεπε να το κόψετε σε κομμάτια για να συνεχίσετε (μα καλά, τόση έμπνευση??)
49) Μέχρι και η γάτα σας έχει προφίλ στο Facebook
50) Όταν φτιάχνεις καμένα groups σαν κι αυτό
51) Αν γελούσες και κρατούσες το κεφάλι σου, όσο διάβαζες όλα τα παραπάνω!