Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008

Ο Γιάννης και τα άλογα...



Και τι ζητούσε; Τι ζητούσε; Μια ευκαιρία στον παράδεισο να... ζούσε. Και πήγε. Παράδεισος και κόλαση μαζί, το Λευκοχώρι. Γύρω στα 50 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, στο δρόμο προς τις Σέρρες. Εκεί αγνάντευσε, κάπνισε ένα τσιγάρο (κάπνιζε ακόμη τότε) και αποφάσισε να φτιάξει, από το μηδέν, το Αγνάντι.
Ο Γιάννης Γεωργακόπουλος πάλεψε με Θεούς, με Δαίμονες, με την τύχη του, με τις λέξεις και, πέρα από το γνωστό τραγούδι που μελοποίησε ο Λ. Μαχαιρίτσας (Και Τι Ζητάω), έφτιαξε ένα ποίημα: Ένα αγρόκτημα με άλογα, με κανώ, με οχήματα παντός εδάφους και με καταπληκτικό φαγητό.
Εκεί συνάντησε και τον έρωτα. Παντρεύτηκε και ,μαζί με τη γυναίκα του, έχτισαν κι έναν ξενώνα. Το αγρόκτημα στη μία άκρη του χωριού και τον ξενώνα στην άλλη. "Για να ΄μαι πάντα... πρώτος στο χωριό", λέει...
Χιουμορίστας, αλλά και παθιασμένος, ζωγράφος, στιχουργός, σταβλίτης, μάγειρας, πολυτεχνίτης, αλλά σε καμία περίπτωση... ερημοσπίτης. Πολύ καλός για παρέα, μαχητής, των δρόμων και των δασών.
"Δεν προσκυνάω", ξεκόβει κι επιμένει, κόντρα σε όσους βρεθούν στο δρόμο του, να κυνηγάει το δίκιο του. Τώρα θέλει μια έκταση πέντε στρεμμάτων, στο Γερμανικό όρος, απέναντι από το αγρόκτημα Αγνάντι, να φτιάξει ένα... ανθρώπινο ιπποστάσιο. Γιατί αυτό που έχει τώρα, δεν είναι για να φιλοξενεί τα άλογά του: Ξύλινο, πρόχειρο, όχι αυτό που θα ήθελε κάποιος σα το Γιάννη, αλλά και σαν τα άλογά του.
Ούτε τα χιόνια τον πτοούν. Συγχίζεται, όμως, όταν ξέρει ότι όσα επένδυσε θα έπρεπε να τα χαίρονται παιδιά και μεγάλοι ειδικά όταν χιονίζει, αλλά αν κλείσει ο δρόμος αναγκάζεται να χαζεύει τα άδεια τραπέζια της ταβέρνας, αφού εκχιονιστικό μηχάνημα... δεν υπάρχει.
Τον γνώρισα μια μέρα που άνοιξαν οι ουρανοί. Ούτε βόλτα με τα άλογα μπορούσες να κάνεις, ούτε τίποτα. Άκουσα, όμως, με ενδιαφέρον, την ιστορία του. Ιστορία καθημερινή. Πώς χώρισαν την πατρική περιουσία με τον αδελφό του, πώς εκείνος αγόρασε ένα σπίτι και πώς ο Γιάννης, που δεν τον χωρούσε ούτε το Διοικητήριο, ούτε η Καλαμαριά, βρέθηκε στο Λευκοχώρι, κυνηγώντας ελευθερία και όνειρα.
Τελικά τι ζητάει; Λίγη βοήθεια κι από τους φορείς. Έριξε αρκετά χρήματα στο αγρόκτημά του. Και θέλει να το μεγαλώσει, για να δώσει την ευκαιρία, κυρίως στα παιδιά της πόλης, να γνωρίσουν μια "άλλη" ζωή.


ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙΣ:
Πάρε το δρόμο από Θεσσαλονίκη για Σέρρες. Θα βρεις δεξιά διασταύρωση για Λευκοχώρι. Ακολούθησέ την. Διέσχισε όλο το χωριό και φθάσε στην άλλη άκρη. Στο δεξί σου χέρι θα το δεις. Πέτρα και ξύλο, τα βασικά στοιχεία του εστιατορίου. Αν είναι η μέρα καλή, θα δεις και τα άλογα. Ήσυχα, σαν αρνάκια, αφήνουν παιδάκια να τα καβαλούν και να νοιώσουν την αίσθηση ελευθερίας που μόνον πάνω σε ένα άλογο μπορείς να νοιώσεις.

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ:
Θα φας. Θα πιείς. Κι επειδή τα κάνεις κι αλλού αυτά θα κάνεις και ιππασία. Υπάρχει δάσκαλος, να σου μάθει τα βασικά και οδηγός, να σε πάρει από το χαλινάρι και να σ οδηγήσει στον Αϊ Γιώργη, ή την κορφή του Γερμανικού. Δυστυχώς, η Τοπική Αυτοδιοίηση δεν έχει τα χρήματα να χαράξει κι άλλες διαδρομές σε μια περιοχή μαγευτική. Αν είσαι λάτρης των μηχανοκίνητων ή, όπως εγώ, γεματούλης για να ανεβείς σε άλογο, μπορείς να πάρεις μια "γουρούνα". Κι αν δε θες να απομακρυνθείς, παίξε μπάσκετ, βόλεϊ, ποδόσφαιρο 5Χ5 στο γήπεδο με το φυσικό χλοοτάπητα (παραδόθηκε μόλις στις... 30 Ιουνίου), μάθε σκοποβολή, στον ειδικό χώρο, τοξοβολία ή κάνε κανό στην τεχνητή λιμνούλα του αγροκτήματος.

ΠΟΥ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙΣ:
Στον ξενώνα Αγνάντι. Έχει 20 κλίνες. Γι αυτό φρόντισε να κλείσεις, για να μην ψάχνεσαι. Δυστυχώς, το χωριό διαθέτει μόνον άλλον έναν ξενώνα.

ΠΟΣΟ ΘΑ ΣΟΥ ΚΟΣΤΙΣΕΙ:
Για να τα κάνεις όλα αυτά; 120 με 150 ευρώ (μέσα και η διανυκτέρευση) για μια τετραμελή οικογένεια. Ε, δεν είναι κι άσχημα...

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:
Στο Δίκτυο, στο www.aloga.gr

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2008

Οδηγίες για τις δια΄κοπές μας(σας)

Η ώρα ήρθε. Η Μαριάνθη ετοιμάζει βαλίτσες κι η Κατίνα ,όπου να ΄ναι, θα την καλέσει στο τηλέφωνο για να συνεννοηθούν για τις διακοπές. Ως τότε, το Blog αυτό, γνωστό για τους κοινωνικούς του αγώνες, δίνει μια σειρά από συμβουλές καθώς, άλλος λίγο, άλλος πολύ, όλοι κάπου θα πάμε αυτές τις ημέρες (εκτός από δύο φίλες που ετοιμάζονται για το μαιευτήριο -αν δεν ξεμπέρδεψαν κι όλας)!

Λοιπόν, συμβουλή πρώτη: Να επισκεφθείτε όσο το δυνατό περισσότερα αξιοθέατα μπορείτε.



Ο συγκεκριμένος Άγιος αγίασε όταν, από την κούραση, άφησε την ψυχούλα του στο 245ο σκαλοπάτι.

Αποφύγετε το Παλαμίδι. Ή μήπως είναι Παλαμήδι; Ή Παλαμήδη; Ή, μήπως, Παλαμύδι; Όπως και να γράφετε, τα σκαλιά είναι πολλά.

Εκεί που θα πάτε, προτιμήστε τα παραδοσιακά προϊόντα:



Προσοχή: Αν βρεθείτε στην Τήλο, αποφύγετε το γλυκό συκαλάκι. Προτιμήστε τα ξυλοκέρατα.

Στα ξωκκλήσια, ανάψτε και κανένα κεράκι:



Ρωτήστε κατοίκους της περιοχής, για την ιστορία του κάθε μνημείου. Θα μείνετε με ανοικτό το στόμα, από αυτά που θα αποκαλύψετε. Προσοχή: Μην τους ρωτήσετε για όσα είναι ηλίου φαεινότερα. Όπως γαι την αιτία θανάτου του αείμνηστου Τηγανίτα. Ο γιατρός του είχε πει: Όχι τηγανιτά, Τηγανίτα μου.

Αν αποφασίσετε να κάνετε bar-b-q, προσοχή στα κάρβουνα:


Βλέπετε, τα κάρβουνα είναι σαν τα ραδίκια. Τα άγρια είναι τα πιο ζουμερά. Τα ήμερα βράζουν πιο εύκολα , αλλά δεν έχουν ουσία. Της Κρήτης, είναι τα καλύτερα. Ρωτήστε το Μητσοτάκη.

Μην αναπτύσσετε μεγάλες ταχύτητες με το αυτοκίνητο. Οι δρόμοι εγκυμονούν κινδύνους. Κι αν μεν δεις αυτόν...


...έχει καλώς. Περιμένεις λίγο, για να μην πληρώσεις μια γίδα, μια περιουσία και, στην κατάλληλη στιγμή, προσπερνάς. Αν, όμως δεις αυτόν...



...τι κάνεις; Γίνεσαι ή δε γίνεσαι Δήμος Σταρένιος; Τον καρφώνεις στην Τροχαία, ή δεν τον καρφώνεις; Γιατί σκέψου: Αν γλιτώσεις εσύ, από τη μαλακία του, θα γλιτώσει ο επόμενος; Αντέχεις τέτοιο βάρος στη συνείδησή σου, καλοκαιριάτικα;
Όταν έρθει η ώρα του φαγητού, θυμηθείτε: Υπάρχει το καλό ψάρι...




...το καλό κρέας...



...αλλά και το μίνι μάρκετ της γειτονιάς...




...όπου με καμία κονσερβούλα, καμία ντοματούλα, λίγο κρεμμυδάκι, λίγη φέτα, δυο φετούλες αλαντικά, τέσσερις πέντε ελίτσες και λίγο κασεράκι, μπορείτε να στήσετε ένα ουζάκι στα γρήγορα.

Αποφύγετε το κυνήγι.




Ακόμη κι αν σας οδηγήσουν οι ντόπιοι, το σπορ είναι επικίνδυνο.

Τέλος, επειδή, ε, καλοκαιράκι είναι αυτό, ζέστη, ιδρωμένα κορμιά, λίγα ρούχα, all that jazz, αν αποφασίσετε να κάνετε έρωτα, χαρείτε το. Αλλά αποφύγετε μια ορισμένη στάση:



Καλές διακοπές!

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008

Ποδηλατογυμνία


Μαριάνθη μου, τα ΄μαθες τα νέα; Θα ξεχυθούν, λέει, στους δρόμους τσίτσιδοι. Πάνω στα ποδήλατα! Άκουσον άκουσον! Φωτιά θα ρίξει ο Θεός να μας κάψει! Και θα το κάνουν, λέει, για τη ρύπανση του περιβάλλοντος. Αντί να βάλουν μια μάσκα, αυτοί θα τα βγάλουν όλα. Και σε ρωτώ, αν έχεις το Θεό σου: Αν τα βγάλεις όλα, αν τσιτσιδωθείς, θα γλιτώσεις από το νέφος; Κι αν, πάνω στο ποδήλατο, ζοριστείς σε καμια ανηφόρα; Δε θα δημιουργήσεις άλλο νέφος; Εκεί να δεις μόλυνση της ατμόσφαιρας...

Αχ, Μαριάνθη μου... Πάει, χάλασε ο κόσμος! Και το κάνανε, λέει, σε άλλες 70 πόλεις. Τι ποιο, καλέ; Τι σου λέω τόσην ώρα; Να κάνουν, τσίτσιδοι, ποδήλατο! Μα ναι! Ολοτσίτσιδοι. Κατά πως τους γέννησε η μάνα τους! Άντρες γυναίκες, ένα πράμα, ούλοι μαζί! Ναι, μπεν μιξ, σου λέω!

Δηλαδή, τι άνδρες και τι γυναίκες... Άντε, Θε' μου σχώρα με! Να μην ανοίξω τον στόμα μου... Αλλά πώς θα την πεις εσύ αυτήν τη γυναίκα που θα τα πετάξει όλα και θα αρχίσει να κάνει πετάλι σαν τον κλόουν στο τσίρκο; Άσε που έχω μια απορία βρε Μαριάνθη μου: Με τη σέλα, τι θα κάνουν με τη σέλα; Δε θα γλιστράνε; Δε θα πονέσει ο απαυτός τους; Εδώ σε ένα σκαμνάκι κάθεσαι στη λειτουργία και πιάνεσαι. Πού να είσαι τόσες ώρες, ορθοπεταλιά...

Α! Και μια και είπα ορθοπεταλιά: Αυτό, πάλι, πώς θα το κάνουνε; Και άντε οι γυναίκες, στραβά κουτσά θα πορευτούνε. Θα είναι λίγο πιο αεράτες, πώς να το πω... Αλλά θα πορευτούνε. Οι άνδρες; Ορθοπεταλιά; Τι θα κάνουν στην ανηφόρα; Θα σηκωθούνε πάνω στα πετάλια και μια δεξιά μια αριστερά; Με... τέλος πάντων, αυτά που καταλαβαίνεις, να κρέμονται σα τα σταφύλια, πότε δεξιά, πότε αριστερά; Γιατί έχει και ζέστη, πια, Μαριάνθη μου. Και με τη ζέστη, αυτά τα πράματα, απλώνουν. Σαν τα χταπόδια. Αν είχε κρύο, θα ήταν πιο μαζεμένα, πιο ζαρωμένα, πώς να το πω...
Κι αν τους βγει η αλυσίδα; Ο άλλος, ολόκληρος αρχηγός κόμματος, σαβουρντίστηκε. Χέρια, πόδια, μέση, όλα τα χτύπησε. Και φορούσε και κράνος και ρούχα. Αυτοί; Γυμνοί άνθρωποι; Τι θα κάνουν αν τους βγει η αλυσίδα, μου λες;

Γι αυτό σου λέω, Μαριάνθη μου. Δεν είμαστε καλά... Πάει, χάλασε ο κόσμος... Τι λες; Πότε θα γίνει; Την Παρασκευή, 27 Ιουνίου, στις 8 το βράδυ. Νύχτα, Μαριάνθη μου, νύχτα. Αυτά τα πράματα, νύχτα γίνονται. Να πάμε; Μα τι λες... Όποιος νύχτα περπατεί, λάσπες και σκατά πατεί, Μαριάνθη μου! Άσε που θα βγει ο παναγριώτατος, ο Άνθιμος ντε, και θα αφορίσει ούλους όσους πάνε εκεί. Γυμνούς και ντυμένους. Γιατί, θα πάνε κι οι ντυμένοι. Ναι, Μαριάνθη μου, όπως σε βλέπω και με βλέπεις... Εκείνοι θα ΄ναι και οι πιο πολλοί. Θα πάνε αυτοί που θα κάνουν χάζι, θα πάνε κι αυτοί που θα λένε ότι κάνουν χάζι. Τα λιγούρια, δηλαδή. Για να δουν τις κοπελίτσες...

Τι να κάνουμε; Να πάμε με ποδήλατα; Μα, Μαριάνθη μου, καλά είσαι; Τα παίρνεις τα χάπια για το Αλτζχάιμερ; Να πάμε τσίτσιδες οι δυο μας; Να πάρουμε την κατηφόρα και να ανεμίζουν τα βυζιά δυο μέτρα πίσω μας; Στην ηλικία μας; Να χαθεί η σέλα; Τι λες; Θα ΄ναι και φωτογράφοι και δημοσιογράφοι; Κι εμείς τι να κάνουμε; Να στηθούμε και για καμιά φωτογραφία; Να μας βρουν και οι δημοσιογράφοι του STAR και να μας πάρουν συνέντευξη; Και να μας ρωτούν "τι θέλει η αλεπού στο παζάρι"; Και να το προβάλουν, μετά, με μουσική υπόκρουση το "Έλα στον παππού"; Άσε, Μαριάνθη μου...

Τι είπες; Γιατί το κάνουν; Τι ζητούν; Να βάλουν βαγόνι για ποδήλατα στο μετρό, ζητούν! Ναι, καλά άκουσες. Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τον εβαπτίσαμε... Ποιο μετρό, παιδάκι μου; Δε λες ότι σ έπιασε η κάψα του καλοκαιριού και θες να βγάλεις γκόμενα; Εμείς ακόμη μετρό δεν έχουμε. Το 2012 θα έχουμε. Κι εσύ από τώρα ζητάς ένα βαγόνι για ποδήλατα; Να σου πάρουμε ένα, να το στήσεις στην αυλή του σπιτιού σου, ή στο πιο κοντινό πάρκο -γιατί πού να βρεις, πλέον, αυλή στη Θεσσαλονίκη- να βάλεις μέσα και το ποδήλατό σου κι όλα σου τα συμπράγκαλα. Κι όταν, με το καλό, το 2012 βγει το μετρό στις ράγες, κοτσάρουμε και το βαγόνι σου. Ε, δεν είμαστε καλά...

Τι λες Μαριάνθη μου; Αν ζητούν μόνον αυτό; Όχι. Ζητούν και σταθμούς ποδηλάτων στην παραλία. Ναι, δε λέω, καλό είναι. Αλλά άργησαν Μαριάνθη μου. Πριν έναν μήνα είδα εγώ το δήμαρχό μας, γελαστό - γελαστό, με το μπλέιζέρ του, στην παραλία, να φυσάει οκτώ μποφόρ, να ΄χει γίνει ο ΜΠαρμπουνάκης δίπλα του σαν γερασμένος αχινός, έτσι που του σήκωνε ο Βαρδάρης το μαλλί, κι εκείνος χωρίς να πετάει τρίχα, να μας λέει ότι, να, εκεί θα γίνει ο ένας σταθμός ποδηλάτων κι εκεί ο άλλος. Αφού έγιναν οι σταθμοί, Μαριάνθη μου, τι ζητάνε; Αυτό που έγινε;

Όχι, έχεις δίκιο. Ζητάνε κι άλλα. Ζητάνε ρυθμίσεις στον ΚΟΚ. Τώρα τι είναι αυτός ο ΚΟΚ, θα σε γελάσω. Εγώ το κοκ, που βάζαμε στη σόμπα να ζεσταθούμε θυμάμαι. Τι είπες; Ο κώδικας; ΠΟιανού; Του Ιουστινιανού; Α... Του Λιάπη. Του ξαδέλφου; Α, ναι... Ε, τι ο κώδικας; Α, να έχει ευνοϊκές ρυθμίσεις για τα ποδήλατα... Ε, να λέμε και του στραβού το δίκιο, εδώ έχουν δίκιο. Αλλά, βρε Μαριάνθη μου, πρέπει να γίνουν σαν τους χορευτές στα Τσιπ Εν Ντέιλ;

Καλέ, τώρα που είπα Τσιπ Εν Ντέιλ, θυμάσαι τότε που ήρθανε στα Σφαγεία; Εκείνον τον μαύρο το χορευτή, που άλλη μας έδειξε κι άλλη μας έβαλε, τον θυμάσαι; Που περιμέναμε αγγούρι και μας βγήκε μπάμια;

Αλήθεια, βρε Μαριάνθη μου... Τι θα βάλεις για φαγητό; Είπα μπάμιες και ζούλεψα. Εγώ είπα να κάνω τηγανητά σήμερα. Με ελαιόλαδο. Τι, με ηλιέλαιο; Α... Όλα κι όλα. Εγώ ηλιέλαιο δεν ξαναβάζω στο σπίτι μου. Κι όσο είχα, το έδωσα στο Μιχάλη, το γαμπρό μου, να το ρίξει στο αυτοκίνητο...

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2008

Η κακιά η ώρα - Νέο αφεντικό

Το μπάνιο ήταν καθαρό. Μόνον το σπασμένο τζάμι του ντους μαρτυρούσε ότι κάτι είχε συμβεί, πριν λίγο, σε εκείνο το χώρο. Αίματα, πτώμα, σπασμένα γυαλιά, είχαν πάρει δρόμο. Η Τίνα είχε καθαρίσει τα πάντα καλύτερα κι από οικιακή βοηθό. Ο Γιώργος με την Άννα είχαν αναλάβει τη βρόμικη δουλειά: Να εξαφανίσουν το πτώμα. Το είχαν τυλίξει με το κάλυμμα του αυτοκινήτου και το είχαν τοποθετήσει, σε εμβρυακή στάση, στο πορτ μπαγκάζ. Στέκονταν από πάνω του, κοιτώντας το άνοιγμα. Τη σιωπή έσπασε η Άννα:

H συνέχεια με ένα κλικ εδώ.

Ο προβληματισμός, όμως, εδώ:
Να το συνεχίσω; Μήπως η ιστορία είναι πολύ ρηχή, σε αντίθεση με την ακατάστατη σειρά πτωμάτων; Η αλήθεια είναι ότι η Κακιά η ώρα πήγαινε να γίνει ένα "σκληρό" αστυνομικό, χωρίς ιδιαίτερο βάθος, κάτι σαν τους καιρούς που ζούμε. Η απλοϊκή, ως αστεία πλοκή, δεν με ικανοποιεί τελευταία. Αλλά και η αναζήτηση φράσεων της αργκό δεν μ ευχαριστεί. Αξίζει τον κόπο να συνεχίσω; Κι αν ναι, πώς; Να μπλέξω την υπόθεση; Να την αφήσω σ αυτό το στιλ; Μεταφυσικές ανησυχίες ενόψει καλοκαιριού -και άδειας, η πρώτη δόση της οποίας, από το ερχόμενο Σάββατο, θα μου δώσει ευκαιρίες για περισσότερα επεισόδια. Αν...

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2008

Τα καλύτερα σενάρια...

...τα γράφει η ζωή! Εκεί που είπα να γράψω το επόμενο επεισόδιο στην Κακιά Ώρα, ήρθε αυτό και μου τα ΄κανε όλα άνω-κάτω. Καλά λένε να μην αφήνεις για αύριο ό,τι μπορείς να κάνεις σήμερα. Λεπτομέρειες για το θύμα εδώ. Κι αν κάτι σου θυμίζει, έχεις δίκιο. Αν δεις εδώ, θα καταλάβεις.